ΔΑΙΜΟΝΙΚΑ
Μ’ ένα πλοίο της γραμμής κι ένα τζιν Αμερικής…
Σάββατο, αργά το βράδυ στη «Ντουλάπα», στην πλατεία Άθωνος. Μικρός χώρος, σχεδόν σα ντουλάπα, με ένα μπαρ και διάσπαρτα σκαμπό. Οι καρέκλες είναι μόνο για τους μουσικούς που παίζουν. Αρκετός κόσμος στα όρθια και μερικά τραπεζάκια έξω. Αν πας νωρίς το βρίσκεις σχεδόν άδειο, όσο περνά η ώρα όμως συνεχώς γεμίζει. Κλασικό μαγαζί για ξενύχτηδες. Μόλις φτάσαμε, παίζανε το τραγούδι του Γιώργου Ζήκα «Πάμε νότια» ενώ ο δημιουργός του, με ασταθές βλέμμα κι ένα ποτό στο χέρι, λικνίζονταν ευχαριστημένος. Εύστοχο το γυναικείο σχόλιο: «Ωραίος γέρος, ο Κοροβέσης όμως είναι πιο όμορφος!».
Άκουσα μια φωνή πίσω μου να λέει το όνομά μου. Όσο είσαι αναγνωρίσιμος σε τέτοια μαγαζιά σημαίνει ότι ακόμα ζεις, σκέφτηκα. Ένας σύντροφος από τα παλιά, από τον «Ρήγα» στην Καβάλα, στην εποχή της διάσπασης του ΚΚΕ εσωτερικού. Ήμουν τότε φαντάρος και με τα παιδιά που είχαν μια οργάνωση σαν μεγάλη δεμένη παρέα, με σταθερά στέκια και πολύ κέφι, περνάγαμε πολύ όμορφα. Από τότε, τον έχω δει ελάχιστες φορές κι έχουμε μιλήσει πολύ λίγο. Αυτή τη φορά μου άνοιξε αμέσως πολιτική κουβέντα. Τι βίτσιο κι αυτό, εκεί που ακούς «Μ’ ένα πλοίο της γραμμής / ένα τζιν Αμερικής / κι ένα μπουφάν στο χέρι», έρχεται πάλι η Αριστερά να αλλοιώσει τη γλεντζέδικη διάθεση και να στοιχειώσει με αναπάντητα ερωτήματα τη νύχτα μας.
Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να γίνει ένα κόμμα με μέλη που θα έχουν ουσιαστικό κι όχι διακοσμητικό ρόλο, όπως αρμόζει στη ριζοσπαστική Αριστερά κι όπως τον έχει ανάγκη η κοινωνία; Μπορεί να ανακτηθεί η δυνατότητα λειτουργίας των τοπικών οργανώσεων και της Κεντρικής Επιτροπής ως ανώτατο όργανο λήψης αποφάσεων; Αρκούν κάποιες εμφανίσεις επώνυμων στελεχών σε διαδηλώσεις για να ανακτηθεί η χαμένη κινηματική ταυτότητα του κόμματος; Η εικόνα ενός αρχηγικού κόμματος που μετακινείται προς το κέντρο και τη σοσιαλδημοκρατία δεν θα πρέπει ν’ αλλάξει; Δεν θα πρέπει να σπάσει ο πάγος και οι εχθρικές σχέσεις, με συντονισμένες πρωτοβουλίες και ανοιχτό πνεύμα, με την υπόλοιπη Αριστερά; Δεν θα πρέπει ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας «να κατέβει από το άλογο», να πάρει πρωτοβουλίες που θα τονώσουν τη συλλογική λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ και να μην προκαταλαμβάνει τα όργανα του κόμματος με προειλημμένες αποφάσεις; Ως πότε οι 53+ θα αποτελούν μια διακοσμητική τάση, η οποία απλά θα υπενθυμίζει την αριστερή και ριζοσπαστική ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να έχει ποτέ την τόλμη της αμφισβήτησης και των κόκκινων γραμμών; Δεν θα πρέπει να ληφθούν πρωτοβουλίες κοινής δράσης σε προφανή ζητήματα σύγκλισης – όπως το προσφυγικό, το φοιτητικό άσυλο, τα δικαιώματα και πολλά άλλα – με τις δυνάμεις της Αριστεράς; Απέναντι στην απροκάλυπτη συντηρητική επίθεση, με σκοταδιστικές μεθόδους που προσπαθούν να ξεθεμελιώσουν ότι προοδευτικό έχει απομείνει στην ελληνική κοινωνία , δεν απαιτείται μια ενωτική αριστερή αντίδραση ώστε να μη γίνει πράξη το ακροδεξιό δόγμα «Ποτέ ξανά Αριστερά»;
Αυτά ήταν κάποια από τα ερωτήματα που κουβεντιάσαμε με τον παλιό σύντροφο. Δεν ήταν καθόλου αισιόδοξος για τις απαντήσεις που θα δοθούν στην πράξη. Και ήταν πολύ προβληματισμένος για το αν θα μπορέσει να λειτουργήσει ως οργανωμένο μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, μέσα σ’ αυτό το τοπίο. «Έχουμε μεγαλώσει κι ίσως έχουμε βάλει νερό στο κρασί μας», είπε, «αλλά δεν μπορούμε να αποδεχτούμε ένα ρόλο άβουλου χειροκροτητή που θα επικυρώνει άνωθεν αποφάσεις. Δεν αξίζει στην ιστορία μας, στην ιστορία της Ανανεωτικής Ριζοσπαστικής Αριστεράς»…
Ο δικηγόρος του διαβόλου
