Είμαι φοιτήτρια, είμαι 19 χρονών, είμαι από την Κεφαλονιά. Συγγνώμη λάθος, ήμουν φοιτήτρια, ήμουν 19, τώρα είμαι απλώς μια μνήμη. Είμαι ένα θύμα και δεν πρόλαβα να φτάσω τα 20. Ένας «μάτσο» άνδρας με πέταξε σε μια πλατεία ένα βράδυ.
Για σκεφτείτε το λίγο αντίστροφα. Τρεις γυναίκες και ένα μικρότερο αγόρι, 19 χρονών, φοιτητής είναι σε ένα δωμάτιο. Κάποια στιγμή μέσα στο βράδυ το αγόρι χάνει τις αισθήσεις του. Οι γυναίκες καθαρίζουν το δωμάτιο κουβαλούν έξω το ακόμα ζωντανό αγόρι, το αφήνουν σε μια πλατεία και φεύγουν. Αυτό λίγη ώρα αργότερα πεθαίνει. Θα μπορούσε να μην πεθάνει. Η μητέρα μιας εκ των γυναικών βγαίνει δημόσια και λέει πόσο καλή κόρη έχει. Δεν ζητά συγγνώμη. Βλέπω την άλλη μέρα τα πρωτοσέλιδα. Ο τίτλος φόνισσες είναι παντού. Λόγια θλίψης για το νεκρό αγόρι. Κανείς δεν ρωτά για το αγόρι. Πώς βρέθηκε εκεί, τι έκανε, τι φορούσε κ.λπ. Το αγόρι είναι το θύμα.
Ναι, αυτή η σκηνή δεν υπήρξε ποτέ. Εγώ είμαι το θύμα, διαφωνεί κανείς; Αλλά λένε για τη δική μου ζωή. Τι έκανα εκεί με ποιον ήμουνα, τι έπινα, τι φορούσα. Δεν μιλούν για εκείνους. Γιατί απλώς είναι καλοί γιοι. Γιατί συμβαίνει αυτό; Δεν πρέπει να σας ενδιαφέρει ποια ήμουν ή τι έκανα. Άλλωστε δεν έζησα πολύ. Δεν με άφησαν οι άντρες εκείνοι να ζήσω πολύ. Είμαι μία από τις πολλές. Που βγήκανε ένα βράδυ να διασκεδάσουν, να κάνουν βόλτα, να ερωτευτούν, να γελάσουν, αλλά δεν γύρισαν ποτέ. Ήταν το τελευταίο τους βράδυ. Είμαι μία από τις κόρες, αδελφές, φίλες, κάποιων. Που είδαν τις ζωές μας όσο ζούσαμε να γίνονται πρώτο θέμα με τρόπο, θα έλεγα, εν πολλοίς αρνητικό. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε. Μπορούμε να συμφωνήσουμε όμως ότι είμαστε τα θύματα; Και ότι δεν ασεβείτε απέναντι στα θύματα; Ή τουλάχιστον δεν πρέπει να προσβάλετε τα θύματα που είναι γυναίκες;
Όχι μάλλον δεν μπορείτε. Γιατί απλώς έτσι μάθατε. Ότι το αγόρι, ο άντρας, μπορεί να γυρίζει σπίτι του χωρίς φόβο. Αλλά εμείς πρέπει να κοιτάζουμε πολλές φορές πίσω από την πλάτη μας. Είναι καλός γιος. Τι ειρωνεία… Δεν κατάλαβε τι έκανε; Όχι δεν είναι δυνατόν αυτό. Έφυγε να γλυτώσει χωρίς να πάρει τηλέφωνο, το τηλέφωνο που μου έσωζε ίσως τη ζωή. Είδατε μια γυναικοκτονία σε αργή κίνηση. Α, πείτε τη λέξη, γυναικοκτονία. Αυτήν τη λέξη που ούτε να την ακούει δεν μπορεί η κυβέρνηση.
Ξέρετε και κάτι άλλο; Με άφησε εκεί στην πλατεία και ίσως δεν γύρισε καν να κοιτάξει, χάνοντας έτσι την τελευταία ευκαιρία να φερθεί ως άνθρωπος που καταλαβαίνει το κακό και όχι ως εικόνα ενός κενού “μάτσο” άντρα που πέταξε μια σακούλα με σκουπίδια.
…Αυτό μάλλον είναι το θέμα, πως η ζωή της άλλης, της γυναίκας, απλώς δεν μέτραγε. Όταν λοιπόν δεν καταλαβαίνεις τι σημαίνει η ζωή της άλλης, τότε στ’ αλήθεια έχεις ακυρώσει και τη ζωή τη δική σου. Γιατί σε ένα ευτυχώς αυξανόμενο κομμάτι της κοινωνίας θα είσαι αυτός που δεν γύρισε να κοιτάξει, αυτός που δεν πήρε το σωτήριο τηλέφωνο, αυτός που πέταξε μια γυναίκα σε μια κρύα πλατεία, ένα βράδυ σαν ένα σακί πατάτες. Πολλές γυναίκες έχουν σκοτωθεί, δεν βρίσκετε; Πολλές γυναίκες σκοτώθηκαν γιατί οι άντρες τους, οι εραστές τους, δεν τις είδαν ποτέ ως ανθρώπους. Γιατί ήταν πάντα οι δολοφόνοι τα αγόρια τα αγαπημένα μιας μητέρας, που δεν τους χαλούσε χατίρι, που ήταν συνέχεια του πατέρα, γιατί ο Χριστός ήταν άντρας και γιατί οι γυναίκες είναι ακάθαρτες.
Και τώρα πάλι θα ακουστούν λόγοι αποτροπιασμού που σε λίγο καιρό θα ξεχαστούν, γιατί έτσι πρέπει, η λήθη θα σκεπάσει και αυτό το έγκλημα, μόνο οι δικοί της άνθρωποι θα βιώνουν τον πόνο της απουσίας της. Μέχρι το επόμενο θύμα. Γιατί ζούμε σε μια ανήλικη κοινωνία που ψάχνει πάντα τον ισχυρό πατέρα. Αυτόν που καθοδηγεί επαινεί και τιμωρεί. Και ορίζει ότι αγγελιοφόρος του μηνύματος είναι η μητέρα. «Είναι καλός γιος». Πόσο φριχτή ακούγεται αυτή η φτωχή φράση. Είναι καλός γιος και επειδή είναι καλός γιος, όλα του συγχωρούνται και επειδή είναι καλός γιος αφήνει στην πλατεία μια ζωή. Και ο δημοσιογράφος δεν ρωτά τη μητέρα, δηλαδή αν ήταν κακός γιος τι χειρότερο θα έκανε;
Όχι, πρέπει με κάποιο τρόπο και όσο μπορεί να αποδομηθεί η γυναίκα θύμα. Πρέπει να σκιασθεί η ζωή της, πρέπει με κάποιο τρόπο η συζήτηση να μην επικεντρωθεί στους θύτες. Αυτό είναι το ζήτημα. Τα φώτα να πέσουν στο θύμα γυναίκα, ει δυνατόν να το παραμορφώσουν, ώστε οι θύτες σιγά, σιγά όσο γίνεται να περνούν στη σκιά. Σε μια σκιά ντυμένη από τον καλό λόγο μιας μητέρας που χωρίς να το καταλαβαίνει πυροβολεί το θύμα, μια νέα γυναίκα από την Κεφαλονιά. Όμως στο τέλος της μέρας μια ερώτηση υπάρχει. Πότε οι γυναίκες θα σταματήσουν να κοιτούν πίσω από την πλάτη τους όταν βγαίνουν το βράδυ έξω; Πότε ο γιος που έκανε τη φρικώδη πράξη, θα κοιτάξει προς τη μητέρα του και εκείνη δεν θα πει πόσο καλό παιδί είσαι, αλλά έκανες έγκλημα;
Η Μυρτώ είναι θύμα μιας ανελέητης πατριαρχίας που δεν χορταίνει. Δεν υπάρχει καιρός. Γιατί μην ξεχνάτε πως η πατριαρχία είναι βαθιά πολιτικό ζήτημα. Είναι ο τρόπος που αντιλαμβάνεται μια μεγάλη μερίδα του πολιτικού κόσμου τον κόσμο και τις σχέσεις. Πόσα, λοιπόν, θύματα γυναίκες αντέχουμε ακόμη;
Φωτογραφία: Apohxos.gr / Eurokinissi
