εικόνα από Linnaea Mallette(https://www.publicdomainpictures.net)
Στηρίζουμε με την ηλεκτρονική υπογραφή μας: https://c.org/zq7qNqZ6Db
Η Ευρώπη ζει υπό τη σκιά μιας νέας εποχής πολεμικής οικονομίας. Από την Ουκρανία και τον Λίβανο έως το Ιράν και όλη τη Μέση Ανατολή, οι κυβερνήσεις είναι σε πόλεμο ή ετοιμάζονται γι’ αυτόν αυξάνοντας τους εξοπλισμούς, συρρικνώνοντας το κοινωνικό κράτος και προβάλλοντας την στρατιωτικοποίηση ως «ασφάλεια». Στην πραγματικότητα πρόκειται για την πιο επικίνδυνη φάση του ύστερου καπιταλισμού κατά την οποία ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός επιχειρεί να μεταφέρει τα βάρη της κρίσης στους ώμους των ανταγωνιστών του και της παγκόσμιας εργατικής τάξης: η κρίση κερδοφορίας του συστήματος μετατρέπεται υπό την ηγεσία του Τραμπ σε κίνητρο για νέους επεκτατικούς πολέμους, που γεννούν νέα κύματα προσφύγων και φτωχοποιημένων εργαζομένων. Η Αριστερά, αν θέλει να αποτρέψει τον πόλεμο, δεν μπορεί να αρκεστεί σε ηθικές εκκλήσεις και βελτιωτικές ρυθμίσεις στη λειτουργία των αγορών. Οφείλει να συγκρουστεί με τις δομές της καπιταλιστικής εξουσίας που τον γεννούν.
Ο σύγχρονος ιμπεριαλιστικός πόλεμος είναι προϊόν του ανταγωνισμού για αγορές, ενέργεια, τεχνολογική και στρατιωτική κυριαρχία. Όποιος ελέγχει την ενέργεια, ελέγχει την τεχνολογία και τα τρόφιμα. Και όποιος ελέγχει την τεχνολογία και τα τρόφιμα, υπερέχει στρατιωτικά και κυριαρχεί κοινωνικά σε συνθήκες καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Όμως, ο καπιταλισμός γίνεται σήμερα πολεμικός και για έναν σημαντικότερο λόγο: η λύση στην κρίση υπερσυσσώρευσης που αντιμετωπίζει είναι η καταστροφή φυσικού και ανθρώπινου κεφαλαίου ώστε να δημιουργηθεί μέσω της αύξησης της κερδοφορίας του νέος ζωτικός χώρος επέκτασης του κυρίαρχου ιμπεριαλισμού σε βάρος τόσο της παγκόσμιας εργατικής τάξης όσο και των ανταγωνιστών του.
O μόνος φραγμός στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, τη λιτότητα και τη φυσική καταστροφή είναι η λαϊκή αντίδραση και η αγωνιστική δράση των εργαζομένων κάθε χώρας. Αν συμφωνούμε σε αυτό, τότε γίνεται κατανοητή η επείγουσα ανάγκη οργάνωσης ενός αντιπολεμικού και διεθνιστικού κινήματος με συντονισμένη και παράλληλη δράση στην Ευρώπη κι αλλού. Αυτό είναι το καθήκον της Αριστεράς σήμερα:
- να αποκαλύψει τα ταξικά αίτια του πολέμου και την άμεση σύνδεσή του με τις πολιτικές λιτότητας που η αστική τάξη καθαγιάζει ως εθνικά αναγκαίες,
- να ξεσκεπάσει την ουσιαστική εγκατάλειψη της πράσινης μετάβασης λόγω πολέμου,
- να συγκροτήσει πλατιά διεθνιστικά μέτωπα ειρήνης,
- να καταγγείλει τη “πολεμική οικονομία” της Ευρώπης συνδέοντας το αντιπολεμικό αίτημα με την υπεράσπιση της κοινωνικής δαπάνης, των μισθών και των συντάξεων,
- να οργανώσει κοινωνική αντίσταση από τα κάτω καθότι ο πόλεμος ξεκινάει στα υπουργεία αλλά σταματάει στους δρόμους (κανένας λαός δεν έχει τίποτα να κερδίσει από τους πολέμους των αφεντικών),
- να ξαναφέρει το αίτημα της αποδέσμευσης από ιμπεριαλιστικές συμμαχίες,
- να επαναφέρει τον σοσιαλισμό ως στρατηγική διεξόδου γιατί όσο υπάρχει καπιταλισμός, θα υπάρχουν κρίσεις, ανταγωνισμοί και πόλεμοι.
Η Αριστερά, αν θέλει να είναι δύναμη ειρήνης, πρέπει να προτείνει έναν άλλο τρόπο οργάνωσης της παραγωγής και της εξουσίας, με ένα πρόγραμμα που θα προτάσσει:
- Την κοινωνικοποίηση των στρατηγικών τομέων (ενέργεια, μεταφορές, άμυνα κ.λπ.).
- Δημοκρατικό κοινωνικό έλεγχο της εξωτερικής πολιτικής και των αμυντικών εξοπλισμών.
- Απεμπλοκή από το ΝΑΤΟ, τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και τις αμερικανικές βάσεις.
- Μείωση και μετατροπή των στρατιωτικών δαπανών σε επενδύσεις για πράσινη και κοινωνική μετάβαση.
- Ενίσχυση του κοινωνικού κράτους με δραστική αύξηση των κοινωνικών δαπανών σε υγεία, παιδεία, κοινωνική στέγη, δημόσια έργα.
- Κοινό αγώνα ενάντια στη λιτότητα και την ακρίβεια.
- Μέτωπο ενάντια στην ξενοφοβία και το ρατσισμό.
Στις συνθήκες αυτές μόνη ελπίδα για μία πραγματικά κινηματική δράση και εναλλακτική πολιτική με άξονα την Αριστερά είναι η συγκρότηση ενός Ενιαίου Μετώπου. Ένα τέτοιο μέτωπο δράσης κατά του πολέμου, της λιτότητας και της περιβαλλοντικής καταστροφής θα μπορούσε να πείσει μεγάλο μέρος των εργαζομένων μεταβάλλοντας τους συσχετισμούς.
Οι όποιες προκαταλήψεις, ιδεοληψίες ή και ηγεμονικές/αρχηγικές τάσεις εμποδίζουν την συγκεκριμένη συνεργασία επί σειράς προγραμματικών πολιτικών θέσεων, μπορούν να ξεπεραστούν με τον διάλογο και τη συνεργασία στην πράξη. Αρκεί να αναλογιστούμε την άκρως επείγουσα κατάσταση που προκύπτει από την επελαύνουσα οικονομική κρίση και την εξάπλωση του πολέμου και του φασισμού. Άλλα χρονικά περιθώρια δεν έχουμε. Οφείλουμε να αντιδράσουμε άμεσα.
Όσοι/ες υπογράφουμε το παρακάτω κείμενο, προερχόμαστε από διάφορες οργανώσεις της Αριστεράς ή είμαστε ανένταχτοι/ες, και το βασικό σημείο που μας συνδέει είναι η κοινή μας στάση για το Ενιαίο Μέτωπο.
Ας υπογράψουμε ηλεκτρονικά (https://c.org/zq7qNqZ6Db) για να στηρίξουμε όλες και όλοι μαζί αυτή την πρωτοβουλία (κουμπί “Sign petition”). Θα χρειαστεί επιβεβαίωση της υπογραφής μέσω email που θα λάβετε. Αν σας ζητηθεί δωρεά από τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό change.org έχετε επιλογή να την αγνοήσετε. Το ψήφισμα αυτό δεν έχει σχέση με δωρεές.
Οι υπογραφές που ακολουθούν αφορούν συμμετοχές που έγιναν μέχρι στιγμής, με ηλεκτρονικό και μη ηλεκτρονικό τρόπο. Συνεχίζουμε!
Αναστασιάδου Ρόνια
Αργυράκου Σιμόν
Αρναουτάκη Σταυρούλα
Βαθιανάκης Γιώργος
Βασιλείου Αλεχάνδρα
Βελισσάριος Αλέξανδρος
Βρασιβανοπούλου Μίτση
Γερούκη Έλενα
Γεωργαντά Κατερίνα
Γιαννακόπουλος Κώστας
Γκαρίπη Κυριακή
Γκινοσάτης Γιώργος
Γκριτζέλας Γιώργος
Γραικού Ειρήνη
Δεσποτίδης Κωνσταντίνος
Δήμας Αναστάσιος
Δημητρακοπούλου Πέγκυ
Δημητρούδης Πάνος
Ζαφειροπούλου Φιλαρέτη
Ζωγραφάκη Αθηνά
Ιακωβίδου Λέλα
Καβελίδης Σίμος
Καζάντη Κατέ
Καλλωνιάτης Κώστας
Καλογιαννάκος Σωτήρης
Καμπίλαφκας Δημήτρης
Καμτσίδου Ιφιγένεια
Καρακατσιανόπουλος Κώστας
Καραμουσούλης Δημήτρης
Καρίγιαννης Λεωνίδας
Κατσαντώνη Μαρία
Κατσορίδας Δημήτρης
Κεφαλά Εύη
Κεφαλής Χρήστος
Κεχαγιά Μαρία
Κιμπουρόπουλος Γιάννης
Κλαυδιανού Άση
Κοιλάκος Σταμάτης
Κολλιάς Γιώργος
Κότσαλης Γιώργος
Κουζέλης Μάκης
Κουρεμπές Φάνης
Κράλλης Αδάμος
Κυβέλος Βαρθολομαίος
Κώστη Μακρίνα-Βιόλα
Λαμπράκης Φώτης
Λυμπέρης Κυριάκος
Λυμπερόπουλος Πάνος
Λυροπούλου Μαρία
Λώρα Φωτεινή
Μαγριπλής Δημήτρης
Μαϊκίδης Χρήστος
Μανουσαρίδης Οδυσσέας
Μαριόλη Ελένη
Μαρκόπουλος Νίκος
Μαυρογιάννης Αριστείδης
Μαυρομμάτη Ελένη
Μαχαίρα Χριστίνα
Μελά Βάνα
Μεραντζής Λάμπρος
Μερμίγκης Σωτήριος
Μητιντζής Απόστολος
Μουρτασάγας Νίκος
Μπαλαούρας Μάκης
Μπάλκος Μιλτιάδης
Μπαλτάς Δημήτρης
Μπαμίχας Θάνος
Μπάρρυ Αλέξανδρος
Μποζατζής Νίκος
Νασιώτης Κωνσταντίνος
Νιάκας Σπύρος
Νικάκης Δημήτρης
Νικολάου Κώστας
Οθωνέου Πηνελόπη
Παγκράτης Σπύρος
Παλάκας Δημήτρης
Παλάκας Κώστας
Παναγιωτόπουλος Κυριάκος
Παντελάκης Νίκος
Παπαγεωργίου Σταύρος
Παπαδόπουλος Χάρης
Παπαδοπούλου Αγγελική
Παπαθύμνιος Γιάννης
Παπαστεργίου Βασίλης
Παππά Νίνα
Παυλοπούλου Αδαμαντία
Πετρίδης Στέλιος
Πιτσιλάδης Ηρακλής
Πολυδώρου Δώρος
Πολύζος Γεώργιος
Πουλακάκη Λέλα
Ρουνιού Κατερίνα
Σαμέλα Αντιγόνη
Σεφεριάδη Ελισάβετ
Σίσκα Μάρθα
Σκανδάλης Βασίλειος
Σκιαδά Λίνα
Σκιαδοπούλου Αγγελική
Σκλάβος Δημήτρης
Σκλιας Βασίλης
Σκούντζου Μάγδα
Σουφτάς Παναγιώτης
Σπουρδαλάκης Άρης
Σταυρουλάκη Αλκμήνη
Στουμπιάδης Κώστας
Στούμπος Θωμάς
Σχοινά Ευθυμία
Ταμπουρά Άγκυ
Τοσουνίδης Δημήτριος
Τριανταφυλλίδου Τζίνη
Τσαγκαράκη Κατερίνα
Τσαλουχίδου Θάλεια
Τσίκας Χρήστος
Τσιντώνης Παναγιώτης
Φασλά Πηγή
Φιλίππου Κωνσταντίνα
Φρίμης Αναστάσιος
Χαραλάμπους Αθανασία
Χαρχάλου Κέρκυρα
Χατζηνικολάου Κορίνα
Χριστακοπούλου Κυριακή
Χωραφά Θεοδώρα
Ψαλιδάκος Πούλος
Ψαρρά Στέλλα
Ψωμαδάκη Μαρία
