Ράνια Μπουμπουρή «Κοιμήσου μαζί μου, μαμά!», εικονογράφηση: Μάρω Αλεξάνδρου, εκδόσεις Ψυχογιός, 2013
Η νύχτα απλώνεται στο δάσος, μια φέτα νυσταγμένου φεγγαριού λάμπει απαλά στον έναστρο ουρανό και όλα τα πλάσματα του κόσμου χασμουριούνται και κοιμούνται γλυκά.
Όλα; Όχι κι όλα! Ο Tίμος, το γλυκύτατο στρουμπουλό αρκουδάκι μας, δεν μπορεί. Τι κι αν η μαμά του του διάβασε παραμύθι, τι και αν έχει παρέα το χνουδωτό αρκουδάκι του για συντροφιά; Ύπνος δεν το πιάνει.
Και μία και δυο και «πλαφ πλαφ… Πάλι τα ίδια… Κάθε βράδυ η ίδια ιστορία. Ο Tίμος αφήνει το κρεβάτι του για να κοιμηθεί μαζί με την μαμά του και τον μπαμπά του». Χαμόγελο ευτυχίας ο Tίμος, υφάκι κουρασμένο οι γονείς.
Κι όμως, ούτε μαμόθρεφτο ούτε μπαμπόθρεφτο είναι το αρκουδάκι μας. Μια χαρά παίζει στο δάσος με τα κολλητάρια του, ανέμελο κι ατρόμητο. Με χαρά και προσοχή, ψάχνει για λευκά βοτσαλάκια στο ποτάμι και… ουάου, ένα «τσίου τσίου» ξεκάθαρα ακούγεται. Ένας μικρός κοκκινολαίμης κινδυνεύει κάτω στο νερό και η αρκουδοπαρέα στήνει επιχείρηση διάσωσης. Επεισοδιακή μεν, άκρως πετυχημένη δε.
Η συγγραφέας Ράνια Μπουμπουρή σπούδασε δημοσιογραφία στο ΑΠΘ. Εκτός από δημοσιογράφος, έγινε πολυγραφότατη και πολυδιαβασμένη συγγραφέας και μεταφράστρια παιδικής λογοτεχνίας.
Το βιβλιαράκι τούτο, τρυφερό και παιχνιδιάρικο μα γειωμένο στην πεζή πραγματικότητα του άβολου ύπνου της νύχτας, που κουράζει –γιατί να το κρύψουμε άλλωστε– τους γονείς, είναι ένα ακόμη εξαιρετικό δείγμα γραφής.
Σαν παλιό, καλό παραμύθι, που διαδραματίζεται σε δροσερές φυλλωσιές και διηγείται ένδοξες πράξεις μικρούτσικων ηρώων, μας παρασύρει σε μια ιστορία ενηλικίωσης. Εκεί όπου η υποσυνείδητη επιθυμία των γονιών για εξάρτηση των παιδιών τους εκλείπει και δίνουν χώρο στα βλαστάρια τους να μεγαλώσουν, να αυτονομηθούν να τιθασεύσουν φόβους και ανασφάλειες. Άλλωστε «το ποτάμι έχει κατεβάσει πολλούς θησαυρούς, οι καλύτεροι όμως είναι πάντα κρυμμένοι και πρέπει να ψάξει κανείς για να τους ανακαλύψει». Η γενναιότητα και η καλοσύνη, η συντροφικότητα και η αλληλεγγύη είναι κάποιοι από αυτούς. Στην τελική, οι φίλοι και οι φίλες μπορούν να μας κρατήσουν όταν γλιστράμε, να μεγαλώνουμε μαζί τους παρέα και οι γονείς από κοντά χωρίς βαρετές συμβουλές και διδακτισμούς. Σαν τους γονείς του Τίμου ας πούμε.
Στην εκφραστικότατη εικονογράφηση, που αποτυπώνει την αγωνία του μικρού κοκκινολαίμη μα και την ανακούφιση των γονιών του, η Μάρω Αλεξάνδρου.
