Φωτογραφία: Pool Photo / NATO / Eurokinissi
«Μνημειώδη νίκη» αποκάλεσε ο αμερικανός πρόεδρος την επιβολή στους υποτελείς του στην Ευρώπη ενός μεγάλου δώρου στις αμερικανικές αμυντικές βιομηχανίες, που θα απορροφήσουν μεγάλο τμήμα του 5% του ΑΕΠ των ευρωπαϊκών χωρών, που μπορεί να φθάνει ή να ξεπερνά και το 1 τρισεκατ. ευρώ και θα πετιέται για άχρηστους στρατιωτικούς εξοπλισμούς.
Μέσα στα πλαίσια του ευρωπαϊκού παραλογισμού και της επίσης μνημειώδους επίθεσης στο κοινωνικό κράτος της Ευρώπης, το κλίμα και την κοινωνική συνοχή της, ο γάλλος πρόεδρος Μακρόν υπογράμμισε την ανάγκη μιας απευθείας συνεννόησης με τη Ρωσία, παρόλο που υποτίθεται ότι θα επανεξοπλιστούμε γιατί η ρωσική αρκούδα ετοιμάζεται να εισβάλει στη Δυτική Ευρώπη. Προς τι οι επανεξοπλισμοί εάν νικήσουν η διπλωματία και η λογική;
Ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε μετά το επίσης μνημειώδες μήνυμα υποτέλειας στον Τραμπ, «θα πετύχεις κάτι που ΚΑΝΕΝΑΣ αμερικανός πρόεδρος δεν κατάφερε επί δεκαετίες. Η Ευρώπη θα πληρώσει με ΜΕΓΑΛΟ τρόπο, όπως πρέπει, και αυτή θα είναι η νίκη σου», κάλεσε τους ευρωπαίους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων «να βρουν τα χρήματα» για τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς, δηλαδή αρκετές εκατοντάδες δισεκατομμύρια εάν όχι τρισεκατομμύρια σε βάθος χρόνου. Η Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ θα επικυρώσει την υποτέλεια της Ευρώπης.
Για την κάθε μία χώρα ξεχωριστά, η εκτίναξη των στρατιωτικών δαπανών σημαίνει ένα μεγάλο μνημόνιο, με δραστική αύξηση των φόρων, του χρέους, τη δραστική μείωση των δημοσίων δαπανών, δηλαδή του κοινωνικού κράτους. Για να χρυσώσει το χάπι ο Ρούτε, δεν κουραζόταν να επαναλαμβάνει αθλιότητες ότι η αύξηση των στρατιωτικών δαπανών θα αφορά το 3,5% του ΑΕΠ, γιατί το άλλο 1,5% θα αφορά επενδύσεις διπλής φύσης, στρατιωτικής και πολιτικής, όπως το κόστος προσωπικού και οι δαπάνες για την Ακτοφυλακή και την Πολιτική Προστασία.
Μετά το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος, το κλίμα και την κοινωνική συνοχή, ο Ζελένσκι ήταν ο άλλος μεγάλος ηττημένος από τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στη Χάγη, γιατί όχι μόνο βρήκε την πόρτα του ΝΑΤΟ κλειστή, αλλά έμεινε ορφανός από την αμερικανική βοήθεια, με αποτέλεσμα να πρέπει να στηριχθεί σχεδόν μονομερώς στα όπλα που θα του δίνουν οι Ευρωπαίοι, δηλαδή αυτά που θα αγοράζουν από τις ΗΠΑ, για να συνεχίσει την πόλεμο μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό. Γιατί ο Τραμπ, το ΝΑΤΟ και οι Ευρωπαίοι σκότωσαν κάθε προϋπόθεση άμεσης ειρήνης στην Ουκρανία.
Σε αυτό το σημείο βρίσκεται και η ουσία της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, με τον «μπαμπά» Τραμπ να μετατρέπει την Ευρώπη σε ήπειρο περιορισμένης ευθύνης, που θα ασχολείται μόνο με τις εσωτερικές της αντιπαραθέσεις και την αγορά αμερικανικών όπλων, έχοντας αφαιρέσει από την πρώην αποικιοκρατική Ευρώπη κάθε ιδέα αυτόνομης ανάμειξής της στη διεθνή πολιτική και συνεπώς οικονομική σκηνή.
Από τη Χάγη ο ευρωπαϊκός μεγαλοϊδεατισμός βγήκε κουτσουρεμένος, χωρίς να μπορεί να αρθρώσει ουσιαστικά μια λέξη και να έχει κάποιο ρόλο στη μεγάλη αντιπαράθεση στη Μέση Ανατολή, που οδήγησε τον κόσμο στα πρόθυρα ενός νέου μεγάλου πολέμου. Ο Τραμπ έβαλε τέλος και στον ευρωπαϊκό ανθρωπισμό και δικαιωματισμό των Βρυξελλών –και όχι μόνο– που δεν μπόρεσε να αρθρώσει μια λέξη για τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη.
Ο ακροδεξιός Βίκτορ Όρμπαν ήταν ίσως αυτός που φωτογράφισε καλύτερα την κατάσταση, υποστηρίζοντας ότι το θέμα της Ευρώπης δεν είναι η ανύπαρκτη ρωσική απειλή, αλλά η αδυναμία της να σταθεί ανταγωνιστικά στις διεθνείς αγορές. Ο Τραμπ έβαλε πραγματικά μια ταφόπετρα και σε αυτό το θέμα, υποβαθμίζοντας σε ένα διήμερο τους ευρωπαίους πολιτικούς σε νάνους της διεθνούς πολιτικής και οικονομικής σκηνής. Έφυγε από την Χάγη έχοντας μετατρέψει την Ευρώπη και τον Καναδά σε θυγατρική του MAGA.
Αυτό έγινε ιδιαίτερα εμφανές στην αντιμετώπιση του ισπανού πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ, που φαινομενικά κατάφερε να σώσει προς το παρόν την κυβέρνησή του, διασφαλίζοντας μια έκπτωση από την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών, για να εισπράξει τις απειλές του Τραμπ ότι θα πληρώσει τα διπλά από τους δασμούς που θα επιβάλλει στην Ισπανία. Ακόμη και το δεξιό Λαϊκό Κόμμα της Ισπανίας, που εκφράζει τον παραδοσιακό ισπανικό εθνικισμό, βλέποντας ότι ίσως πλησιάζει η ώρα που μπορεί να βρεθεί σε μια κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού με τους Σοσιαλιστές, στήριξε τον Σάντσεθ μπροστά στην επίθεση του Τραμπ στην Ισπανία.
Ο Σάντσεθ από την πλευρά του θα πρέπει να πείσει το Λαϊκό Κόμμα και κυρίως το αντικυβερνητικό Podemos και τους αριστερούς συμμάχους του, όπως την Ενωμένη Αριστερά, το ΚΚ της Ισπανίας, τη Δημοκρατική Ρεπουμπλικανική Αριστερά της Καταλωνίας ERC, το EH Bildu της Χώρας των Βάσκων και το BNG της Γαλικίας, και ίσως και το πιο ευκολόπιστο Sumar της Γιολάντα Ντίαθ, ότι οι στρατιωτικές δαπάνες θα μείνουν στο 2,1% του ΑΕΠ και δεν θα αυξηθούν στο 3,5% για να φθάσουν στο 5%.
Γιατί ένα μεγάλο τμήμα της κυβερνητικής και αντικυβερνητικής Αριστεράς δυσκολεύεται να πιστέψει τον Σάντσεθ; Γιατί απλά οι φιλοπαλαιστινιακές δηλώσεις του έφτασαν με πολύ μεγάλη καθυστέρηση και μάλλον μόνο μπροστά στις πιέσεις της Αριστεράς. Και κυρίως γιατί πριν από λίγες εβδομάδες διπλασίασε τις στρατιωτικές δαπάνες, με 10,5 δισ. μόνο για φέτος, χωρίς να ρωτήσει τους αριστερούς συμμάχους του και χωρίς να περάσει την αύξηση αυτή από το βουλή, για να μην αναγκαστεί να στηριχθεί στην ψήφο του δεξιού Λαϊκού Κόμματος. Προσπαθώντας ίσως να αποτρέψουν την κατάρρευση των ποσοστών της Αριστεράς το Podemos, η Ενωμένη Αριστερά και το ΚΚ της Ισπανίας δεν κουράζονται να επαναλαμβάνουν το παλιό σύνθημα του αριστερού οπλοστασίου: Έξω η Ισπανία από το ΝΑΤΟ, έξω το ΝΑΤΟ από την Ισπανία.
