Φωτο: Κυριάκος Μητσοτάκης / Flickr
Φίλος και αναγνώστης της Εποχής διάβασε στο περασμένο φύλλο το κείμενο της Μακρίνας Βιόλα Κώστη με τίτλο «Για τη συζήτηση περί συνεργασίας Νέας Αριστεράς και ΣΥΡΙΖΑ». Μου είπε ότι συμφώνησε σε πολλά σημεία του άρθρου, εκεί όμως που διαφωνεί είναι στο «ναι μεν αλλά» που εκφράζεται στο μείζον θέμα της απαλλαγής της χώρας από το καθεστώς Μητσοτάκη. Δηλώνει αποφασισμένος να στηρίξει οποιαδήποτε εκδοχή εναλλακτικής λύσης που θα έχει πιθανότητες νίκης απέναντι σ’ αυτή την άθλια κυβέρνηση και θεωρεί περιττή πολυτέλεια να διυλίζουμε τον κώνωπα για τους όρους και το πολιτικό υπόβαθρο ενός προοδευτικού μετώπου. Να φύγει ο Μητσοτάκης με οποιονδήποτε τρόπο και χωρίς αστερίσκους, αρκεί να φύγει!
Όλο και περισσότερο ακούγεται η παραπάνω άποψη, δηλωτική της απόγνωσης που κυριαρχεί σε πολύ κόσμο ο οποίος ζει καθημερινά στο πετσί του τις επιπτώσεις μιας κυβερνητικής πολιτικής με τα μελανότερα χαρακτηριστικά:
• Ο –άνευ ορίων– πολιτικός κυνισμός του μητσοτακισμού. Αν ο πατήρ Μητσοτάκης έχει καταχωρηθεί στην σύγχρονη ιστορία ως πολιτικός υπεύθυνος της αποστασίας που οδήγησε την Ελλάδα στην επτάχρονη δικτατορία, ο υιός Μητσοτάκης είναι ικανός να το τερματίσει. Συνεργάστηκε με πατενταρισμένους ακροδεξιούς για να κερδίσει την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, τους έδωσε πρωταγωνιστικούς ρόλους όπου ασκούν ανενόχλητοι την φασίζουσα και ρατσιστική πολιτική τους, δημιούργησε ένα διεφθαρμένο κράτος «επισυνδέσεων» πολιτικών φίλων και αντιπάλων, πατρονάρισε και έφερε στα μέτρα του τις άλλες κρατικές εξουσίες, έστησε ένα αρπαχτικό μοντέλο «φραπέδων» και «χασάπηδων», αποτελεί την πιο δουλική θεραπαινίδα των αμερικάνων και των ισραηλινών δολοφόνων και είναι έτοιμος να συνεχίσει να κυβερνά για αρκετά χρόνια ακόμα με τις έτοιμες εφεδρείες του, όπως ο Βελόπουλος και η Λατινοπούλου, που περιμένουν διψασμένες για εξουσία.
• Η ακραία και επιθετική ταξική μεροληψία. Μια μικρή ομάδα μεγαλοκαρχαριών πλουτίζει ασύδοτα κι ο απλός κόσμος παλεύει καθημερινά να τα βγάλει πέρα ανάμεσα στις συμπληγάδες της ακρίβειας και της επισφαλούς εργασίας. Δυστυχώς, ο ζόφος της απογοήτευσης και του ατομικισμού οδηγεί μεγάλο τμήμα των εργαζομένων στην παγίωση της νοοτροπίας των χαμηλών προσδοκιών και στην φενάκη ψευτομέτρων όπως η επιστροφή ενοικίου.
• Η ολοκληρωτική και χυδαία χειραγώγηση της επικοινωνίας. Δεν έχει ξαναγίνει, σε περιβάλλον δημοκρατικού πολιτικού συστήματος, τα ΜΜΕ να είναι απολύτως δεμένα πίσω από το άρμα της κυβέρνησης. Μπορεί να αλλάξει αυτό το τοπίο επικοινωνιακού ολοκληρωτισμού; Ίσως αν αλλάξουν γραμμή τα ΜΜΕ του ομίλου Μαρινάκη. Τελικά, μόνο ο Μαρινάκης μπορεί να ρίξει τον Μητσοτάκη, όπως υποστηρίζουν οι ψαγμένοι «γάβροι»;
Θα μπορούσαν να ειπωθούν πολλά ακόμα γι’ αυτή την κυβέρνηση, που δεν είναι απλώς μια κυβέρνηση της Δεξιάς, είναι κάτι πιο εξελιγμένο και πολύ πιο επικίνδυνο, μια κυβέρνηση του ασύδοτου μητσοτακισμού. Οπότε, είναι πολύ λογικό ο προοδευτικός κόσμος να νιώθει ασφυξία και να αναζητεί εναγωνίως εναλλακτική λύση την οποία η Αριστερά, με την πολύχρονη κρίση ταυτότητας, την αυταρέσκεια, την ανάδελφη νοοτροπία της, δεν μπορεί να του δώσει.
Ο φίλος ρώτησε αν γνωρίζω την πολιτική ταυτότητα της Μακρίνας Βιόλα Κώστη και του απάντησα ότι είναι μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Νέας Αριστεράς και μάλιστα στο κλίμα του Ευκλείδη Τσακαλώτου. Το σχόλιό του ήταν άμεσο: «Θα παίξει επιτέλους κάποιον πρωταγωνιστικό ρόλο ο Ευκλείδης στις τρέχουσες εξελίξεις, όπου η Νέα Αριστερά πάει για διάλυση, ή θα τον ακούμε μονίμως να προσπαθεί να μας πείσει ότι τα έκανε όλα καλά στο υπουργείο Οικονομικών στη μνημονιακή περίοδο μετά το 2015; Γιατί μ’ αυτό το κόλλημα, αφ’ ενός δεν πρόκειται να πείσει κανέναν και αφ’ ετέρου συμβάλει στην διαιώνιση ενός ακόμα αγεφύρωτου χάσματος στην Αριστερά, μεταξύ του ιδίου και του Γιάνη Βαρουφάκη».
Πάνος Δημητρούδης
