Η αδιαφάνεια στις ένοπλες δυνάμεις δεν ισχύει μόνο για τα εξοπλιστικά. Η νοοτροπία του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν», δυστυχώς δεν έχει παρέλθει ακόμα από τις ένοπλες δυνάμεις, 50 χρόνια μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.
Η κατάχρηση εξουσίας σε συνδυασμό με τη δυνατότητα να διαχειρίζονται τα μυστικά κονδύλια που προορίζονται για την άμυνα της χώρας κατά το δοκούν και χωρίς να υπάρχει ουσιαστικός έλεγχος από τη Βουλή, οδηγούν πολλές φορές σε φαινόμενα διαφθοράς.
Σποραδικά εμφανίζονται κάποιες ειδήσεις οι οποίες όμως δεν παίρνουν μεγάλες διαστάσεις, και πολύ γρήγορα ξεχνιούνται, καθώς κανένας δεν ασχολείται ουσιαστικά μαζί τους. Πρόσφατο παράδειγμα, οι «σπόντες» του δημοσιογράφου Κώστα Βαξεβάνη, στο Twitter, τον περασμένο Ιούνιο ότι δημοσιογράφοι εισέπρατταν από τα μυστικά κονδύλια του υπουργείου Άμυνας (4.000 το μήνα), στις οποίες μέχρι στιγμής δεν έδωσε συνέχεια ούτε ο ίδιος.
Οι περιπτώσεις διαφθοράς στις Ένοπλες Δυνάμεις είναι πολλές. Ας δούμε μερικές από τις πλέον χαρακτηριστικές που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, αλλά δεν έχουν απασχολήσει διόλου τα συστημικά μέσα ενημέρωσης
Το Μνημείο της Αθάνατης Διαφθοράς: Η περίπτωση της ανέγερσης μνημείου πεσόντων στον περίβολο του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, από τον πρώην αρχηγό ΓΕΕΘΑ στρατηγό Φλώρο είναι τόσο χαρακτηριστική περίπτωση αδιαφάνειας, που πλέον μπορεί άνετα να μετονομαστεί σε Μνημείο Αθάνατης Διαφθοράς των Ενόπλων Δυνάμεων.
Σύμφωνα με φήμες η ανέγερση του μνημείου έφθασε το αστρονομικό ποσό των 1,8 εκατομμυρίων ευρώ. Το περίεργο είναι ότι ποτέ δεν ανακοινώθηκε το κόστος, ενώ δεν έτυχε να λάβει δημοσιότητα η διαδικασία μέσω της οποίας προχώρησε το έργο.
Σε κάθε περίπτωση, όσο κι αν κόστισε, θα πρέπει να υπάρχουν στοιχεία για τη χρηματοδότηση: αποδείξεις, διαγωνισμοί, αναθέσεις, πληρωμές, εγκριτικά, αποδέκτης των εμβασμάτων (εργολάβος ή εργολάβοι). Μέχρι στιγμής τίποτα από αυτά δεν έχει δει το φως της δημοσιότητας. Πριν λίγες ημέρες ήρθε και η ανακοίνωση από τον υπουργό Εθνικής Άμυνας, Νίκο Δένδια ότι το μνημείο θα διαλυθεί και θα αντικατασταθεί από άλλο που θα σχεδιάσει ο καθηγητής του ΑΠΘ και γνωστός γλύπτης Κωνσταντίνος Βαρώτσος.
Υπάρχει κανένας θεσμός στο ελληνικό κράτος δικαίου που να ελέγξει πόσο κόστισε σε χρήματα το μνημείο, από πού πραγματικά προήλθαν αυτά τα χρήματα, με ποιες διαδικασίες δαπανήθηκαν και αν τελικά υπήρξε κακοδιαχείριση και σπατάλη;
Η ίλη ιππικού, ο 78χρονος ταξίαρχος και οι αφανείς δαπάνες: Ο ελληνικός στρατός διαθέτει ταξίαρχο ετών 78, ο οποίος ανακλήθηκε στην ενέργεια, προφανώς για λόγους δημοσίου συμφέροντος. Ή μήπως όχι; Η περίπτωση της δημιουργίας ίλης ιππικού, μέσα στην περίοδο του κορονοϊού, είναι μια ακόμα χαρακτηριστική περίπτωση αδιαφάνειας με ισχυρές ενδείξεις για διαφθορά.
Ο στρατηγός Φλώρος βρήκε τρόπο να αναβιώσει τελετές παρόμοιες με της χούντας και συγκρότησε ειδική μονάδα επιδείξεων με άλογα για την παρέλαση, ενώ κατάφερε (με υπογραφή του υπουργού Εθνικής Άμυνας) να επαναφέρει στην ενέργεια τον 78χρονο σήμερα ταξίαρχο Δημήτριο Στεργίου – Καψάλη, ο οποίος είναι πρώην δήμαρχος Πεντέλης.
Η απίθανη αυτή επαναφορά ενός υπερήλικα ταξίαρχου στην ενέργεια, δείχνει την περιφρόνηση προς κάθε έννοια δικαίου για το προσωπικό, καθώς έγινε την ώρα που πρόκειται να απολυθούν ΕΠΟΠ, όταν φθάσουν 50 ετών και χωρίς να έχουν τα απαραίτητα συντάξιμα χρόνια.
Σύμφωνα με πληροφορίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, η ίλη ιππικού διαθέτει σήμερα 13 άλογα τα οποία είναι ακόμα άγνωστο πώς έχουν αποκτηθεί.
Υπάρχουν κάποιες φήμες για δωρεές, όπως επίσης και άλλες που λένε ότι αποκτήθηκαν με χρήματα από τα μυστικά κονδύλια, τα οποία προορίζονται υποτίθεται για θέματα εθνικής άμυνας. Αν πράγματι είναι δωρεές, θα πρέπει να έχει ακολουθηθεί και η επίσημη διαδικασία για τις δωρεές στο δημόσιο. Ή μήπως όχι; Υπάρχουν άραγε τα αποδεικτικά;
Τα παραδείγματα θα μπορούσαν να συνεχιστούν και να γεμίσουν πολλά φύλλα εφημερίδας. Κοινό τους γνώρισμα είναι η παντελής απουσία ελεγκτικού μηχανισμού και ασφαλιστικών δικλείδων στο στράτευμα. Αν ο εκάστοτε στρατηγός «Φλώρος» λογοδοτούσε στη Βουλή για τα μυστικά κονδύλια, δεν θα έστηνε μνημεία αθανάτων. Αν η στρατιωτική δικαιοσύνη ήταν πραγματικά ανεξάρτητη από τον υπουργό Εθνικής Άμυνας, θα μπορούσε ίσως να ασκήσει και πραγματικό έλεγχο. Αν η αντιπολίτευση ασκούσε πραγματικό έλεγχο στο στράτευμα, θα είχε κατατεθεί πλήθος ερωτήσεων για τέτοιες περιπτώσεις. Τα «αν» που μπορούμε να παραθέσουμε είναι πολλά.
Το ζητούμενο για τον περιορισμό της διαφθοράς που είναι υπαρκτή στις ένοπλες δυνάμεις, είναι ο ουσιαστικός κοινωνικός και πολιτικός έλεγχος, με ενίσχυση της διαφάνειας στις λειτουργίες του στρατού και της υπευθυνότητας των ανώτερων διοικητικών επιπέδων προς τα κατώτερα και αντίστροφα, καθώς και προς την κοινωνία. Θα το τολμήσει ποτέ άραγε η πολιτεία;
