ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ
Η άνοδος της “νέας” δεξιάς, το ανοιχτό μέτωπο με την αριστερά και τα σκάνδαλα διαφθοράς και διαπλοκής ροκανίζουν τον μύθο του “αήττητου” Ρέντσι.
Μια εβδομάδα μετά τις περιφερειακές εκλογές στην Ιταλία, 44 συλλήψεις στο δήμο Ρώμης ήρθαν να επιβεβαιώσουν την εικόνα διαπλοκής, διαφθοράς, πελατειακού συστήματος και συνεργασίας με τη Μαφία που κυριαρχεί στο πολιτικό σκηνικό της Ιταλίας.
Μια εβδομάδα μετά τις περιφερειακές εκλογές στην Ιταλία, 44 συλλήψεις στο Δήμο Ρώμης ήρθαν να επιβεβαιώσουν την εικόνα διαπλοκής, διαφθοράς, πελατειακού συστήματος και συνεργασίας με τη Μαφία που κυριαρχεί περισσότερο από ποτέ στο πολιτικό σκηνικό της Ιταλίας. Πρόκειται για τη δεύτερη πράξη της υπόθεσης συνεργασίας μαφίας, φασιστών και δημόσιων λειτουργών που κατέληξε πριν από μερικούς μήνες στη σύλληψη άλλων ατόμων, μεταξύ αυτών και του γνωστού φασίστα, ηγετικού στελέχους του εγκληματικού αυτού δικτύου, Μάσιμο Καρμινάτι.
Κεντρικό φαινόμενο στον κρατικό βίο
Τα άτομα που συνελήφθησαν πρόσφατα ανήκουν τόσο στο Δημοκρατικό Κόμμα, όσο και στην Κεντροδεξιά, και είναι άτομα που ήταν επικεφαλής συνεταιρισμών και κοινωνικών υπηρεσιών του Δήμου, δημοτικοί σύμβουλοι και πάρεδροι.
Ο Στέφανο Ροντοτά, σε μια συνέντευξή του στο «Μανιφέστο», ισχυρίζεται ότι δεν πρόκειται για «ένα περιθωριακό φαινόμενο, αλλά κεντρικό στον κρατικό βίο». Εκφράζει την άποψη ότι «υπάρχει ένα παράλληλο σύστημα, που πλαισιώνει το θεσμικό σύστημα και στη συνέχεια το καταβροχθίζει λίγο-λίγο». «Αυτή η απαλλοτρίωση της δημοκρατίας έχει γίνει ένα συστατικό στοιχείο του συστήματος», λέει ο Ροντοτά.
Χαρακτηριστικές είναι οι συνομιλίες που καταγράφηκαν από τους καραμπινιέρους μεταξύ του Σαλβατόρε Μπούτσι, ιδρυτή του συνεταιρισμού «29 Ιουνίου», γνωστού για το αμαρτωλό του παρελθόν, με μια παλιά καταδίκη σε 20 χρόνια φυλακή για φόνο. Ο Μπούτσι συνελήφθη τον Δεκέμβριο του 2014 μαζί με τον Μάσιμο Καρμινάτι. Σε μια συνεργάτιδά του, είπε τα εξής: «Έχεις ιδέα τι βγάζω εγώ από τους μετανάστες; Από τα ναρκωτικά βγάζεις λιγότερα…»
Συνελήφθησαν και 4 μάνατζερ ενός συνεταιρισμού που βρίσκεται κοντά στην καθολική εκκλησία και ονομάζεται “La Cascina”, διότι σε συνεργασία με τον συνεταιρισμό του Μπούτσι «νόθευσαν έναν διαγωνισμό για κέντρα υποδοχής μεταναστών».
Το Δημοκρατικό Κόμμα βρίσκεται σε δύσκολη θέση, διότι σε άλλη συνομιλία του ο Μπούτσι ισχυρίζεται ότι «αν ο Μαρίνο (σημερινός δήμαρχος της Ρώμης, που υποστηρίχτηκε από το Δ.Κ) μείνει άλλα τριάμισι χρόνια δήμαρχος, εγώ κι ο φίλος μου θα φάμε τη Ρώμη».
Ο Μπούτσι δίνει επίσης τηλεφωνικά μαθήματα διαφθοράς σε δημοτικούς συμβούλους του Δ.Κ. : «Η αγελάδα πρέπει να φάει και μετά να την αρμέξουμε».
Μεγάλος νικητής η Λέγκα
Οι πρόσφατες περιφερειακές εκλογές σε επτά περιφέρειες της Ιταλίας ανέδειξαν παλιούς και νέους περιφερειακούς άρχοντες, που θα πρέπει να αποδείξουν αν εκλέχτηκαν για να αρμέξουν την κρατική «αγελάδα», ή αν θα κάνουν το καθήκον τους απέναντι στους πολίτες που τους εξέλεξαν.
Ο μεγάλος νικητής σ’ αυτές τις εκλογές ήταν η Λέγκα του Ματέο Σαλβίνι. Μια νέα Λέγκα, που εγκαταλείπει το τοπικιστικό πνεύμα και προορίζεται να γίνει το νέο Εθνικό Μέτωπο της Ιταλίας. Ο Ματέο Σαλβίνι αντιλήφθηκε ότι για καταστήσει τη Λέγκα μια δύναμη ικανή να διεκδικήσει τη διακυβέρνηση της χώρας θα έπρεπε να συνδυάσει το ξενοφοβικό της προφίλ με μια εθνική αντι- ευρωπαϊκή ρητορική. Πρόκειται, λοιπόν, για μια δεξιά «λεπενοποιημένη», για το μόνο κόμμα που διπλασίασε τις ψήφους του από το 2013, και τις αύξησε κατά 50% σε σχέση με τις ευρωεκλογές του 2014, φθάνοντας το 15% στις επτά περιφέρειες όπου διεξάχθηκαν οι εκλογές.
Το Κίνημα 5 Αστέρων έχασε πάνω από το ήμισυ των ψήφων του, αλλά παρά ταύτα έρχεται στη δεύτερη θέση, με 24,8% στη Λιγουρία, 17,86% στην Καμπανία, 18,17 % στην Απουλία, και κατορθώνει να μπει στα συμβούλια επτά περιφερειών όπου μέχρι σήμερα ήταν ανύπαρκτο.
Η παρακμή του κόμματος του Μπερλουσκόνι αντισταθμίζεται από τη «νέα» Λέγκα. και επιβραδύνεται κατά κάποιον τρόπο από τη νίκη του Τζοβάνι Τότι στη Λιγουρία, όπου όμως οι ψήφοι της “Forza Ιtalia” έφθασαν μόνο το 13%, ενώ η Λέγκα έφθασε το 20%.
Στην Κεντρική και Βόρεια Ιταλία η Λέγκα ξεπέρασε την FI σχεδόν παντού. Στο Βένετο, ο Λούκα Τζάια, υποψήφιος όλης της κεντροδεξιάς, προερχόμενος όμως από τη Λέγκα, έφθασε το 50%, ενώ η υποψήφια του Δ.Κ. και προσωπική επιλογή του Ρέντσι, Αλεσάντρα Μορέτι, συγκέντρωσε μόλις το 23%.
Αποδυναμωμένο το Δημοκρατικό Κόμμα
Τώρα ο Σαλβίνι εμφανίζεται ως η «εναλλακτική κυβέρνηση» και ο μόνος αντίπαλός του είναι ο Ρέντσι. Παράλληλα, το Δημοκρατικό Κόμμα εμφανίζεται αποδυναμωμένο, με ένα εκατομμύριο ψήφους λιγότερες από τις βουλευτικές του 2013 (-33,8%), όταν ηγέτης του κόμματος ήταν ο Μπερσάνι. Σε όλη την Ιταλία η πτώση που κατέγραψε το ΔΚ είναι σημαντική, ιδιαίτερα στο Βένετο (-65,8%) και στη Λιγουρία, όπου ο Τζοβάνι Τότι, αχυράνθρωπος του Μπερλουσκόνι, έγινε περιφερειάρχης με το 35%, ενώ η υποψήφια του Δ.Κ. Ραφαέλα Πάιτα, έφθασε μόλις το 28%.
Υπήρξε μια γενική τάση αποχής, ενώ η προσέλευση δεν έφθασε σε καμία περιφέρεια το 60%.
Στη Λιγουρία, ο Λούκα Παστορίνο, υποψήφιος περιφερειάρχης της αριστεράς και βουλευτής που ανήκε στο Δημοκρατικό Κόμμα και ο οποίος ανεξαρτητοποιήθηκε μαζί με τον Τσιβάτι, συγκέντρωσε το 9% και το Δημοκρατικό Κόμμα τον κατηγορεί για την ήττα της Ραφαέλα Πάιτα. Αυτό ήταν το πιο πικρό ποτήρι που αναγκάστηκε να πιεί ο Ρέντσι και το Δ.Κ., γιατί η Λιγουρία ήταν ο κυριότερος στόχος του και το σύμβολο της μάχης του ενάντια στην αριστερά του κόμματος και ενάντια στην προσπάθεια δημιουργίας οποιουδήποτε πολιτικού υποκειμένου στα αριστερά του Δ.Κ., και αυτή τη μάχη την έχασε.
Το Δημοκρατικό Κόμμα πλήρωσε για τους αντεργατικούς νόμους, που έκαναν τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους, για το γεγονός ότι συντάχθηκε με τη διαφθορά και την αυθαιρεσία, με την εκμηδένιση των κοινωνικών αγαθών, δημιουργώντας το «κόμμα του έθνους», εντός του οποίου δεν υπάρχει άλλη ιδεολογία πέραν της νεοφιλελεύθερης και προάγοντας εξουσίες μειοψηφιών χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση.
Αυτό το 9% της Λιγουρίας ίσως να είναι ο προάγγελος μιας ενοποίησης όλου εκείνου του «λαού της αριστεράς» που είναι διασκορπισμένος στο Δ.Κ., στο Κίνημα 5 Αστέρων, στην «Άλλη Ευρώπη», στα συνδικάτα (που δεν έχουν πλέον ένα συγκεκριμένο και ισχυρό υποκείμενο πολιτικής αναφοράς) και, το κυριότερο, στην αποχή.
Η «Άλλη Ευρώπη»
Οι υποψήφιοι της «Άλλης Ευρώπης», συγκέντρωσαν γενικά πολύ μικρά ποσοστά, πλην της Τοσκάνης, όπου ο υποψήφιος Τομάζο Φατόρι συγκέντρωσε το 6,27% και της Λιγουρίας, όπου η στήριξη της αριστεράς ήταν καθοριστική για το καλό αποτέλεσμα του Λούκα Παστορίνο.
Στην Τοσκάνη επανεκλέγεται ο περιφερειάρχης Ενρίκο Ρόσι (Δ.Κ.), με 48%, στις Μάρκε ο κεντροαριστερός υποψήφιος Λούκα Τσερισόλι, με 41%, στην Απουλία ο Μικέλε Εμιλιάνο (Δ.Κ.) με 47%.
Ο Ρέντσι, παρότι το Δημοκρατικό Κόμμα κερδίζει τις πέντε από τις επτά περιφέρειες, έχει χάσει μέσα σε ένα χρόνο το ήμισυ της συναίνεσης των ευρωεκλογών (από 40,8 έφθασε στο 25%).
Το πολιτικό τοπίο αλλάζει
Μ’ αυτό το 25%, ο Ρέντσι –χωρίς εκλεγμένη κυβέρνηση- έχει την αλαζονεία να αλλάζει το δημοκρατικότερο σύνταγμα της Ευρώπης, το Καταστατικό των εργαζομένων, την παιδεία, χάνοντας τμήματα της κοινωνικής του συμμαχίας.
Σε μεγάλο πονοκέφαλο για το Δ.Κ. έχει εξελιχθεί ο νεοεκλεγείς με 41% των ψήφων περιφερειάρχης Καμπανίας και πρώην δήμαρχος του Σαλέρνο, Βιντσέντσο Ντε Λούκα, που συμπεριέλαβε κάθε είδους φασίστες, καμορίστες και διαπλεκόμενους στις λίστες του. Σύμφωνα με το νόμο Σεβερίνο, ο περιφερειάρχης θα εκπέσει αμέσως μετά την εκλογή του, διότι έχει καταδικαστεί σε ένα χρόνο φυλάκιση με αναστολή για κατάχρηση εξουσίας. Ο Ντε Λούκα ζητά την κατάργηση του νόμου Σεβερίνο και η πρώτη του ενέργεια ως περιφερειάρχη είναι η κατάθεση μήνυσης για δυσφήμηση, απόπειρα βλάβης των συνταγματικών του δικαιωμάτων και κατάχρηση εξουσίας, στην εισαγγελία του Σαλέρνο, κατά της προέδρου της κοινοβουλευτικής επιτροπής αντι- Μαφία, Ρόζι Μπίντι, η οποία είχε συμπεριλάβει το όνομα του Ντε Λούκα σε πόρισμα της επιτροπής για τα άτομα που δεν είναι δυνατό να λάβουν μέρος στις εκλογές.
Η απάντηση της Ρόζι Μπίντι ήταν σύντομη και καθαρή: «Η μήνυση του Ντε Λούκα δεν έχει καμία βάση και έχει διαφορετικούς σκοπούς από αυτούς που επιδιώκει η δικαιοσύνη, επομένως δεν μου προξενεί καμία ανησυχία».
Το πολιτικό τοπίο στην Ιταλία αλλάζει ταχύτατα. Πνέει δυνατός ο άνεμος μιας νέας, επιθετικής δεξιάς, που έχει ενσωματώσει τμήμα της παλιάς ακροδεξιάς, ενώ τα σημάδια της παρακμής και της αποσύνθεσης γίνονται όλο και εντονότερα. Όμως και η μικρή αριστερά στη Λιγουρία απέδειξε ότι έχει ακόμη τη δύναμη να ενώνεται και να πετυχαίνει νίκες, χωρίς να χάσει το ταξικό της πρόσημο και το ηθικό της πλεονέκτημα.
Τόνια Tσίτσοβιτς
