Νικολά Ματιέ «Το μυστικό των γονιών», εκδόσεις Στερέωμα, 2024
Ναι, όλοι το ξέρουν αυτό. ‘H μήπως όχι; Οι μεγάλοι, κι οι γονείς εννοείται, αντιπαθούν τα παιδιά. Τους τη σπάει «να τρέχουν γύρω-γύρω ουρλιάζοντας, να κάνουν συνεχώς ερωτήσεις, να πετάνε τα ρούχα τους από δω και από κει, να ζητάνε παραμύθι τη στιγμή που αρχίζει η ταινία στην τηλεόραση». Κι έτσι τα ξεφορτώνονται και τα στέλνουν σχολείο για να γίνουν μεγάλοι και σοβαροί. Όλα τα κατάλαβε ο Κλεμπέρ. Διότι, εκτός από γρατζουνισμένα γόνατα, έχει μάτι παρατηρητικό και προσέχει τις λεπτομέρειες. Να, η γιαγιά τους ας πούμε τον μπερδεύει. Είναι πάντα χαρούμενη κι έτοιμη να παίξει ναυμαχία. Άσε τη γλυκιά και ζουμερή τάρτα βερίκοκο που φτιάχνει, σκέτη απόλαυση. Μάλιστα, κατέχει και το μυστικό. Τον μυστικό εκείνο λόγο που κάνει τους μεγάλους να αντιπαθούν τα παιδιά.
Ο Νικολά Ματιέ από τη Γαλλία, δάσκαλος και συγγραφέας, γράφει ένα βιβλιαράκι γεμάτο αρώματα και χρώματα. Αλλά και για κείνες τις απλές πράξεις που βγάζουν γέλιο και όλοι οι μεγάλοι της ονομάζουν σκανδαλιές. Σιγά το πράμα δηλαδή, να εκσφενδονίζεις λίγο πουρέ στον τοίχο ή να τον ζωγραφίζεις ή να σπας κατά λάθος τα τζάμια του γείτονα.
Ξεχειλίζει από αναμνήσεις το γουστόζικο ανάγνωσμα. Γεμάτες ζωντάνια και συναίσθημα ακριβώς έτσι όπως βιώνονται από τα παιδιά που ειδικά αν είναι παρατηρητικά, όπως ο Kλεμπέρ, «βλέπουν τεράστια διαφορά σε όσα λένε οι μεγάλοι και σε αυτά που συμβαίνουν πραγματικά». Και ενίοτε απογοητεύονται και υπόσχονται στον εαυτό τους να μη γίνουν σαν μεγαλώσουν έτσι και να μην ξεχάσουν με κανέναν τρόπο πώς είναι να είσαι παιδί, ακόμη και βάζοντας παντού αυτοκόλλητα για να θυμάσαι. Μάλλον αυτό είναι το μυστικό, τόσο ανακουφιστικό όπως η μυρωδιά μιας τάρτας βερίκοκο και ο ήχος μιας κόρνας ποδηλάτου. Στην τελική, όλοι ήμασταν κάποτε παιδιά. Κι αν κάτι στην πορεία στραβώσει, ξαναφτιάχνεται. «Δεν μας χάλασε δα και το γλυκό» που λέει και η γιαγιά!
Στην καρτουνίστικη εικονογράφηση, με το σχολείο εργοστάσιο, τα γυαλάκια της γιαγιάς και το ινδιανάκι έμβλημα του Κλεμπέρ, ο Χένρι -Πιερέ Γκομόντ.
