Στις 14/04/2025 έγινε γνωστό ότι απορρίφθηκε η έφεση του συνεργατικού μέσου alterthess και της δημοσιογράφου Σταυρούλας Πουλημένη, για την υπόθεση SLAPP αγωγής.
Πιο συγκεκριμένα, τον Οκτώβριο του 2020, η δημοσιογράφος Σταυρούλα Πουλημένη δημοσίευσε άρθρο με αφορμή την καταδίκη δύο στελεχών της εταιρείας «Ελληνικός Χρυσός», μεταξύ των οποίων και ο Ευστάθιος Λιάλιος. Οι διώξεις βασίστηκαν σε αναφορές του Δήμου Αριστοτέλη, καταγγελίες πολιτών και πορίσματα της Επιθεώρησης Μεταλλείων, σχετικά με παραβιάσεις της περιβαλλοντικής νομοθεσίας από την εταιρεία. Οι καταδίκες αφορούσαν ρύπανση υδάτων στη Βόρεια Χαλκιδική, λόγω υπερβολικών συγκεντρώσεων σε υγρά απόβλητα. Έναν χρόνο αργότερα, τον Οκτώβριο του 2021, ο κ. Λιάλιος κατέθεσε αγωγή κατά της ιστοσελίδας Alterthess και της δημοσιογράφου, ζητώντας 100.000 ευρώ για προσβολή προσωπικών δεδομένων, επειδή στο άρθρο αναφέρονταν τα ονόματα των καταδικασθέντων. Ωστόσο, τον Μάιο του 2022, οι καταδικαστικές αποφάσεις ανατράπηκαν από το εφετείο. Τον ίδιο μήνα, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που εξέτασε την αγωγή του Λιάλιου (χαρακτηρισμένη ως SLAPP – στρατηγική αγωγή φίμωσης), έκανε εν μέρει δεκτό το αίτημά του και του επιδίκασε αποζημίωση 3.000 ευρώ για ηθική βλάβη.
Αργότερα, η Στ. Πουλημένη και το alterthess άσκησαν έφεση κατά της πρωτόδικης απόφασης που αθώωνε, εν μέρει, τον Ε. Λιάλιο, η οποία εκδικάστηκε στις 19/09/2024 και απορρίφθηκε πριν λίγες μέρες.
Είναι σημαντικό να τονιστεί πως όλα αυτά τα χρόνια που διεξάγονται οι δίκες, το μόνο «όπλο» για το μέσο και τη δημοσιογράφο είναι η αλληλεγγύη. Από τη μια είναι η αστική δικαιοσύνη και το κεφάλαιο και από την άλλη συνεργατικά δημοσιογραφικά μέσα, κινήματα, ακόμα και ενώσεις δημοσιογράφων, τα οποία μετά τη γνωστοποίηση της υπόθεσης αγωνίστηκαν επανειλημμένα για τις SLAPP αγωγές και στάθηκαν στο πλάι της Πουλημένη και του Alterthess. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση της εκδίκασης της έφεσης, όπου πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση αλληλεγγύης έξω από το Εφετείο. Φυσικά, αγώνες κατά της εταιρείας και της εξόρυξης έχουν δοθεί και από την κοινωνία της Χαλκιδικής όλα αυτά τα χρόνια, η οποία δείχνει στην πράξη πως η υγεία και το περιβάλλον θα έπρεπε να αξίζουν παραπάνω από τα κέρδη των εταιριών.
Για το κράτος, βέβαια, δεν «πέφτει κανείς από τα σύννεφα». Δεν είναι η πρώτη φορά που βάζει τα κέρδη των κεφαλαιοκρατών πάνω από την υγεία, το περιβάλλον και την ανθρώπινη ζωή. Τα παραδείγματα πολλά: από τα εγκλήματα στα Τέμπη και την Πύλο μέχρι την υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας, φαίνεται στην πράξη η πολιτική ιδιωτικοποίησης που ακολουθείται και πως όπου υπάρχει κέρδος οι κυβερνήσεις θα βρουν τον τρόπο να συγκαλύψουν τις ευθύνες.
Η συγκεκριμένη υπόθεση SLAPP αποτελεί ένα από τα παραδείγματα της πλήρους φίμωσης της δημοσιογραφίας και των ανεξάρτητων φωνών, καθώς έρχεται να προστεθεί στη «μαύρη» λίστα με τις υποκλοπές και τον θάνατο του Καραϊβάζ. Το κράτος κάνει, πλέον, ξεκάθαρο πως όποιος/α σταθεί εμπόδιο στα σχέδιά του θα πληρώνει με κάθε τρόπο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, επίσης, στην προσπάθεια του κράτους για απαξίωση της δημοσιογραφίας είναι η πρακτική της παρούσας κυβέρνησης, η οποία θέτει την κρατική τηλεόραση υπό την πλήρη εποπτεία του πρωθυπουργού, ενώ παράλληλα χρηματοδοτεί με μεγάλα ποσά τους ιδιωτικούς καναλάρχες και «τρολ» σελίδες, όπως η «Ομάδα Αλήθειας». Έτσι, η Ελευθερία του Τύπου στην Ελλάδα καταντάει να είναι στην χαμηλότερη θέση σε πανευρωπαϊκή κατάταξη, σύμφωνα και με τους Δημοσιογράφους Χωρίς Σύνορα.
Ενδιαφέρον έχει, επιπλέον, ο τρόπος που λειτουργεί το κράτος σαν «καλοκουρδισμένη» ορχήστρα και το γεγονός ότι όλα τα «όργανά» της αλληλοκαλύπτονται όταν πρόκειται για κερδοφορία. Τα δικαστήρια, λοιπόν, είναι αξιοσημείωτο το πόσο γρήγορα και οργανωμένα δρουν όταν πρόκειται για SLAPP αγωγές, για κέρδη εταιρειών ή για να στείλουν στη φυλακή αγωνιστές χωρίς κανένα στοιχείο (βλ. περίπτωση Ν. Ρωμανού). Αντίθετα, ενδιαφέρον έχει το πόσο διεξοδικά το ψάχνουν και πόσο καθυστερούν σε περιπτώσεις που εμπλέκονται πολιτικές ευθύνες και ευθύνες μεγαλοεπιχειρηματιών (βλ. Τέμπη, υπόθεση Καραϊβάζ κ.α), και πώς στις συγκεκριμένες υποθέσεις χρειάζονται χρόνος, παραπάνω στοιχεία, καλύτερη έρευνα, υπομονή κλπ.
Η «τυφλή» δικαιοσύνη τελικά ίσως να μην είναι τόσο τυφλή. Ίσως να «κάνει τα στραβά μάτια» όταν απειλούνται οι δικοί της και να εφευρίσκει στοιχεία όταν κατηγορούνται αγωνιστές. Όπως και να ‘χει, το όργανο της «ορχήστρας» του κράτους, που ονομάζεται δικαιοσύνη, έχει εχθρούς και είναι οι κοινωνικοί αγώνες, οι ανεξάρτητες φωνές, οι απεργίες, οι διεκδικήσεις, αλλά και η ουσιαστική δημοσιογραφική έρευνα.
