Αγγελική Πεχλιβάνη «Σκοτεινά φλας “ενός” πολέμου», εκδόσεις ΑΩ, 2025
Είναι πολλές φορές που η φρικαλεότητα της ανθρώπινης αυτοκαταστροφικότητας ξεσκεπάζεται απόλυτα σε μερικές στιγμές. Σ’ εκείνα τα ελάχιστα λεπτά μιας ώρας στα οποία μπορεί να χωρέσει όλη η απόγνωση και η σκοτεινιά της πολεμικής αμηχανίας της ανεξέλεγκτης δύναμης ενός ολάκερου «πολιτισμένου κόσμου». Τα όρια, εξάλλου, του πολιτισμού και του παραλόγου είναι δυσδιάκριτα, ειδικά όταν ο φανατισμός μπαίνει στη μέση και τότε δεν υπάρχει όριο ακόμη και για όσους προβληματίζονται με αυτή τη συνθήκη ή τη βλέπουν κριτικά.
Πάνω σ’ αυτή τη βάση και εκκινώντας από προβληματισμούς της πάνω στη συνθήκη του πολέμου, με βάση μάλιστα τις πρόσφατες εξελίξεις, η ποιήτρια Αγγελική Πεχλιβάνη δομεί τη νέα της ποιητική συλλογή, Σκοτεινά φλας «ενός» πολέμου. Σκηνές από την Ουκρανία ίσαμε την Παλαιστίνη και από εκεί όπου υπήρξε και συνεχίζει να υπάρχει ανθρώπινος πόνος, κατακλύζουν τις σελίδες των ποιητικών κειμένων της συλλογής, με τα οποία μάς έχει συνηθίσει και στα προηγούμενα βιβλία της η συγγραφέας.
Πιο συγκεκριμένα, η ποιήτρια ήδη από το πρώτο πλάνο μάς ταξιδεύει σε μια σκηνή πολέμου μέσα στην οποία ο Αντρέι, η Αλίνα και ο γάτος τους Νικήτα, δομούν ένα κρησφύγετο μέσα στα χαλάσματα. Μια εικόνα κατεδάφισης που δεσπόζει και στις επόμενες σελίδες της συλλογής, όπου ο πολιτισμός αμύνεται στις βόμβες μην έχοντας διέξοδο στην ειρήνη.
Όλα φαίνονται ολοκληρωτικά, ισχυροί είναι αυτοί που τσακίζουν τα κορμιά όπως αυτό της Χαφσάτ απ’ τη Ραμάλα, η οποία απλά τόλμησε να αντικρίσει τον παλαιστινιακό ουρανό. Όλα καταρρέουν ή καλύτερα οι αθώοι απλά καταρρέουν μέσα στα σπάργανα ενός ολοκληρωτικού γεγονότος, αυτό του πολέμου. Σκηνές από το παρελθόν διασταυρώνονται, έτσι, με σκηνές από το μέλλον, θυμίζοντάς μας ότι τίποτα δεν τελειώνει σε παρελθόντα χρόνο αλλά σε μέλλοντα –όλες οι σκοτεινές πλευρές τις ιστορίας επανέρχονται δριμύτερες.
Κλείνοντας αυτό το σύντομο σημείωμα, έχουμε να κάνουμε με μια πολύ ενδιαφέρουσα μετατροπή πεζών κειμένων σε πεζοποιήματα. Προσδίνοντας, έτσι, στοιχεία σχεδόν κινηματογραφικά σε όλα τα γραπτά «πλάνα» της συλλογής, που δεν χάνουν ούτε στο ελάχιστο σε βάθος περιγραφών και ποιότητας, κάτι που δεν είναι πάντα δεδομένο για τέτοιου είδους και τέτοιας μορφής ποίηση.
