«Όνειρα»
Η 17χρονη Γιοχάνε νιώθει μια ακατανίκητη έλξη για τη νέα της καθηγήτρια Γιοχάνα. Σε σύντομο χρονικό διάστημα οι δυο τους θα αρχίζουν να συναντιούνται τακτικά στο διαμέρισμα της καθηγήτριας. Όμως μετά από μερικούς μήνες, η σχέση τους θα διακοπεί και η Γιοχάνε, θέλοντας να κρατήσει ζωντανές τις αναμνήσεις των όσων έζησε, αποφασίζει να τα καταγράψει σε ένα πολυσέλιδο αφήγημα. Αρχικά έχει αποφασίσει να μην το δείξει σε κανέναν και να το κρατήσει μόνον για τον εαυτό της. Τελικά όμως αποφασίζει να το μοιραστεί με την ποιήτρια γιαγιά της, η οποία μένει εντυπωσιασμένη από το γράψιμο της εγγονής της. Στη συνέχεια όμως θα διαβαστεί και από την κόρη της και μητέρα της Γιοχάνε, η οποία θα ταραχτεί από τα όσα μαθαίνει για την κόρη της και για τις ερωτικές της προτιμήσεις. Με μια πιο ώριμη σκέψη όμως, θα αποδεχτεί την πραγματικότητα, ενώ παράλληλα γιαγιά και μητέρα, εντυπωσιασμένες από το συγγραφικό ταλέντο της εγγονής και κόρης τους την πείθουν να εκδώσει το γραπτό της.
Τα «Όνειρα» (Drommer) είναι η τρίτη ταινία της τριλογίας του Νταγκ Γιόχαν Χάουγκερουντ «Σεξ/Αγάπη/Όνειρα» (Sex/Love/Dreams) που κέρδισε μάλιστα τη Χρυσή Άρκτο στο Βερολίνο.
Τα «Όνειρα» μπορεί να αφηγούνται μια συνηθισμένη ιστορία αγάπης, αλλά ο Χάουγερουντ χειρίζεται το θέμα του με ακαταμάχητη σκηνοθετική δεξιοτεχνία.
Με διακριτικότητα και εντελώς ακομπλεξάριστα, ο σκηνοθέτης αφηγείται μια ιστορία προσωπικής απελευθέρωσης. Μετά από την αποκάλυψη της ιδιότυπης σχέσης, και ενώ δημιουργείται στο θεατή η εντύπωση ότι από εδώ και πέρα θα δούμε τον τρόπο διαχείρισης της κατάστασης από τα εμπλεκόμενα μέρη, ο σκηνοθέτης κάνει ένα ακόμη βηματάκι και μας φέρνει μπροστά σε νέα δεδομένα. Κι έτσι, βηματάκι-βηματάκι, σκαλοπάτι-σκαλοπάτι εξελίσσει την ιστορία. Κι όταν μάλιστα γίνεται η συνάντηση της μητέρας με την καθηγήτρια τα όρια μεταξύ αλήθειας και ψέματος αρχίζουν να θολώνουν. Πραγματικότητα, φαντασία και πιθανόν κρυμμένες αλήθειες που ποτέ δεν ξεκαθαρίζουν! Κι έτσι η ταινία συνεχίζεται, και φαίνεται σα να μην τελειώνει αφού όλο και κάτι άλλο συμβαίνει, όλο και κάτι προστίθεται.
Ένα δυνατό σενάριο και ένας απίθανος σκηνοθετικός ρυθμός οδηγεί τον θεατή μέσα από μονοπάτια της ανθρώπινης επιθυμίας, των όσων συνέβησαν ή των όσων θα ήθελε η ηρωίδα να συμβούν. Και βέβαια όλη αυτή η κλιμακωτή αφηγηματική εξέλιξη οδηγεί σε ένα διφορούμενο, ανοιχτό φινάλε, ιδανική επιλογή του σκηνοθέτη για να τελειώσει την ιστορία του.
Τα «Όνειρα» είναι ένα θαυμάσιο ρομαντικό, ψυχολογικό δράμα ενηλικίωσης που προσωπικά με εντυπωσίασε με τον δυναμισμό της σκηνοθεσίας της και με τη σιγουριά με την οποία ο νορβηγός σκηνοθέτης διεισδύει στους χαρακτήρες του.
Μωσαϊκό αγάπης
«Η αγάπη που απομένει»
Δεν ξέρουμε τον λόγο (ή τους λόγους) που η Άννα κι ο Μάγκνους χωρίζουν. Αυτό που βλέπουμε είναι ο τρόπος που προσπαθούν να διαχειριστούν το διαζύγιό τους και τα τρία παιδιά τους. Η σχέση τους δεν είναι συγκρουσιακή αλλά αντιθέτως περνούν πολύ χρόνο όλοι μαζί ως οικογένεια, κυρίως για χάρη των παιδιών. Παρακολουθούμε διάφορα στιγμιότυπα αυτής της καθημερινότητας, σε πολλά από τα οποία το επιβλητικό τοπίο της Ισλανδίας φαίνεται να συμπρωταγωνιστεί.
Ο Χλινούρ Πάλμασον στην ταινία «Η αγάπη που απομένει» (Astin sem eftir er) επιχειρεί μια προσέγγιση επάνω στις ανθρώπινες σχέσεις. Σκηνοθετώντας απλά, συνδέει τα διάφορα στιγμιότυπα από την καθημερινότητα των ηρώων του, διανθίζοντάς τα με στοιχεία φαντασίας και μαγικού ρεαλισμού.
Ο Ισλανδός σκηνοθέτης ελίσσεται, με αποτέλεσμα να μην είναι εύκολη η κατηγοριοποίηση της ταινίας και η ένταξή της σε κάποιο κινηματογραφικό είδος. Επιπλέον, ο θεατής ενώ προσπαθεί να παρακολουθήσει την αφήγηση μοιάζει να χάνεται μεταξύ ποίησης, πραγματικότητας και φαντασίας. Ίσως να χρειαζόταν λίγο πιο στιβαρή σκηνοθεσία και πιο ρεαλιστική ματιά.
Η τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία του Πάλμασον είναι ένα τρυφερό κινηματογραφικό μωσαϊκό, με τον σκηνοθέτη να προσπαθεί να συνθέσει τις εικόνες μιας δύσκολης και συχνά οδυνηρής καθημερινότητας, όπως αυτή διαμορφώνεται εξαιτίας της συνθήκης του χωρισμού που βιώνεται από όλα τα μέλη της οικογένειας. Ακόμη κι από τον υπέροχο σκύλο τους, την Πάντα, που βραβεύτηκε στις Κάννες!
Η εκρηκτική Φρίντα
Ο αγώνας της διάσημης μεξικανής ζωγράφου Φρίντας Κάλο –διάσημη όχι μόνο για τη ζωγραφική της– μέσα από μια όμορφη ταινία κινουμένων σχεδίων. «Γεια σου Φρίντα» (Hola Frida) ο τίτλος της και την υπογράφουν ο Αντρέ Κάντι και η Καρίνε Βέζινα.
Η ταινία ξεκινά με τη Φρίντα να κινείται με αναπηρικό καροτσάκι και να ανακαλύπτει μέσα στα πράγματά της ένα παλιό της ημερολόγιο. Και από εκεί με φλας μπακ παρακολουθούμε τα παιδικά της χρόνια, τη ζωντάνια της, το ανήσυχο πνεύμα της, τη δημιουργικότητά της, τον ενθουσιασμό της για τη ζωή. Χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς της που ούτε η διάγνωσή της με πολιομυελίτιδα στα 6 της χρόνια, που της άφησε το ένα πόδι ατροφικό, ούτε ο βαρύς τραυματισμός της σε δυστύχημα που συνέβη στα 18 της, όταν το λεωφορείο που επέβαινε συγκρούστηκε με ένα τραμ με αποτέλεσμα ένα σίδερο να διαπεράσει τη κοιλιά της και να σπάσει σε τρία σημεία η σπονδυλική της στήλη, δεν την πτόησαν. Συνέχισε με ενθουσιασμό και πίστη στη ζωή να ζωγραφίζει, να ονειρεύεται, να ερωτεύεται.
Μέσα από μια πολύχρωμη ταινία κινουμένων σχεδίων που εικαστικά παραπέμπει στην τεχνοτροπία της ζωγραφικής της Φρίντας Κάλο, ο Κάντι και η Βέζινα επικεντρώνονται κυρίως στην εκρηκτική προσωπικότητά της και κάνουν ένα όμορφο φιλμ που σκοπό έχει, αφενός, να κάνει γνωστή τη μεξικανή ζωγράφο στις μικρότερες ηλικίες, αφετέρου να ευαισθητοποιήσει σχετικά με την αναπηρία και την καταπολέμηση των διακρίσεων.
ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ
«Νυχτερινή εφημερία» (Heldin) της Πέτρα Μπιοντίνα Βόλπε: Η Φλόρια, μια αφοσιωμένη νοσοκόμα στην Ελβετία, ανταπεξέρχεται σε μια απαιτητική βραδινή βάρδια στον υποστελεχωμένο θάλαμό της. Παρά την πίεση, φροντίζει σχολαστικά μια κρίσιμα άρρωστη μητέρα, έναν ηλικιωμένο ασθενή που περιμένει διάγνωση και έναν άλλον ασθενή που απαιτεί υψηλή φροντίδα. Ωστόσο, ένα σοβαρό λάθος τη φέρνει στα πρόθυρα της κατάρρευσης, απειλώντας να εκτροχιάσει τη βάρδια της.
«Η συμμορία των μάγων 3» (Now you see me: Now you don’t) του Ρούμπεν Φλέτσερ: Οι Τέσσερις Καβαλάρηδες ανανεώνονται με τρεις υψηλά ταλαντούχους νεαρούς μάγους, και βάζουν στόχο να ληστέψουν το μεγαλύτερο βασιλικό διαμάντι του κόσμου από μια οικογένεια του συνδικάτου του εγκλήματος. Η πρώτη ταινία της σειράς γυρίστηκε το 2013. Τρία χρόνια μετά ακολούθησε το νούμερο 2 και φτάσαμε αισίως στο νούμερο 3.
«Sisu 2: Ο δρόμος της εκδίκησης» (Sisu: Road to revenge) του Τζαλμαρί Ελάντερ: Επιστρέφοντας στο σπίτι όπου η οικογένειά του δολοφονήθηκε βάναυσα κατά τη διάρκεια του πολέμου, «ο άντρας που αρνείται να πεθάνει» το διαλύει, το φορτώνει σε ένα φορτηγό και είναι αποφασισμένος να το ξαναχτίσει σε κάποιο ασφαλές μέρος προς τιμήν τους. Όταν ο διοικητής του Κόκκινου Στρατού που σκότωσε την οικογένειά του επιστρέφει αποφασισμένος να ολοκληρώσει το έργο του, ακολουθεί μια αμείλικτη, και μέχρι θανάτου καταδίωξη σε όλη τη χώρα. Η εμπορική επιτυχία του ορίτζιναλ μέρους γέννησε τη δημιουργία αυτού του σίκουελ. Η ρωσική πρεσβεία στο Ελσίνκι έστειλε επιστολή διαμαρτυρίας, λέγοντας ότι η ταινία έχει ξεκάθαρα αντιρωσικό περιεχόμενο, αντίθετα με το αντιναζιστικό του πρώτου μέρους. Σαν πολύ ζεστά να πήρανε οι Φιλανδοί την ένταξή τους στο ΝΑΤΟ!
«Wicked: Μέρος δεύτερο» (Wicked: For good) του Τζον Μ. Τσου: Η Έλφαμπα είναι πια η διαβόητη Κακιά Μάγισσα της Δύσης, εξόριστη στο δάσος του Οζ, όπου αγωνίζεται για την ελευθερία των Σιωπηλών Ζώων και παλεύει να μεταδώσει τη σκληρή αλήθεια για τον Μάγο. Η Γκλίντα, από την άλλη, εδρεύει στο παλάτι της Σμαραγδένιας Πόλης, έχει αναδειχθεί σε λαμπερό σύμβολο του Καλού και καρπώνεται όλα τα προνόμια της φήμης και της δημοτικότητας. Με την καθοδήγηση της κυρίας Μόριμπλ, η Γκλίντα καθησυχάζει τους πολίτες του Οζ πως όλα βαίνουν καλώς υπό τη διακυβέρνηση του Μάγου…
«Έκλειψη» (The twilight saga: Eclipse) του Ντέιβιντ Σλέιντ: Η Μπέλα κι ο Έντουαρντ είναι πάλι μαζί, αλλά η εκδίκηση ενός βρικόλακα καραδοκεί πάνω από την άνομη σχέση τους. Και η Μπέλα πρέπει να επιλέξει ανάμεσα σε αυτή τη σχέση και τη φιλία με τον Τζέικομπ, αφού ο πόλεμος ανάμεσα σε βρικόλακες και λυκάνθρωπους δεν έχει τελειώσει. Ταινία του 2010.
