Κάτι πάει πολύ λάθος. Στον τρόπο που συζητάμε, στον τρόπο που εστιάζουμε άρα κατ’ επέκταση στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο. Ο τρόπος με τον οποίο θέτουμε προτεραιότητες θυμίζει φτηνό δελτίο ειδήσεων. Εστιάζουμε σε ένα θέμα. Το υπεραναλύουμε και αφήνουμε λίγο χώρο για μια δεύτερη ή μια τρίτη είδηση. Αλλά μέχρι εκεί. Παθιαζόμαστε, επιχειρηματολογούμε, προσδοκούμε φανατικά να συμφωνήσουμε απόλυτα ή να εναντιωθούμε απόλυτα. Τίποτα στο ενδιάμεσο. Ούτε κουβέντα, ούτε ανταλλαγή. Καμία αμφιβολία. Μόνο βεβαιότητες πάνω σε άλλες βεβαιότητες. Και φανατισμός. Ένας φανατισμός δογματικών χωρίς δόγμα. Γινόμαστε πουριτανοί στο όνομα μιας καθαρότητας που διαρκώς εφευρίσκουμε, ανάλογα με την περίπτωση. Αναζητούμε διαρκώς προδότες, διαρκώς ανθρώπους που αποκαλύπτουν το πραγματικό τους πρόσωπο. Και τώρα που τους καταλάβαμε μπορούμε επιτέλους να τους στείλουμε στον διάολο. Και να περάσουμε στο επόμενο θέμα.
Η πραγματικότητά μας έχει διαμορφωθεί αποκλειστικά από την κουλτούρα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Δεν έχουμε καταλάβει σε τι βαθμό αυτή η ανέξοδη ενασχόληση έχει διαβρώσει το σύνολο της δραστηριότητάς μας. Τι ψευδαισθήσεις δημιουργεί, τι υποκαθιστά, με ποιους όρους μάς έχει αλλάξει και μας αλλάζει. Τι αποβλάκωση κουβαλούν ακόμη και οι πιο ευφυείς στιγμές της.
Την προηγούμενη εβδομάδα στον παγκόσμιο Τύπο, στα ειδησεογραφικά πρακτορεία, στα δελτία ειδήσεων και στα Podcast η είδηση που σχεδόν μονοπώλησε ήταν οι εξελίξεις στο AI. Όχι μόνο ως προς τις ενδεχόμενες αλλαγές που μπορεί να επιφέρει σε κάθε έκφανση η ανάπτυξη της συγκεκριμένης τεχνολογίας, αλλά ως προς τις άμεσες απειλές που προκύπτουν από την άνευ όρων εξέλιξή τους. Οι κουβέντες, οι προειδοποιήσεις και οι αντεγκλήσεις ήταν τόσο σημαντικές που για κάποιες μέρες έφεραν σε δεύτερη θέση τις εξελίξεις στην Νοτιοδυτική Ασία, την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη κτλ. Η είδηση και οι κουβέντες γύρω από αυτήν διατυπώθηκαν με την ένταση του επείγοντος. Οι εξελίξεις δεν ήταν απλώς σημαντικές. Για την ακρίβεια περιέγραφαν μια άμεση υπαρξιακή απειλή και μάλιστα με τρόπο τέτοιο που δεν έχει ειπωθεί ποτέ για παρόμοιες περιπτώσεις όπως π.χ. η περιβαλλοντολογική κρίση. Κάποιοι επιστήμονες (ανάμεσά τους επικεφαλής των ερευνών και νομπελίστες) έκαναν λόγω για 10% πιθανότητες εξαφάνισης του ανθρώπινου είδος και άμεσους κίνδυνους ακόμα και τους επόμενους τρεις μήνες. Έμοιαζε σαν μια θεωρία συνωμοσίας (από τις πιο τραβηγμένες) να αποδείχτηκε αληθινή, σαν οι χιλιαστές να ανέλαβαν τα κλειδιά της πραγματικότητας. Ήταν μια καλή αφορμή αν όχι για κουβέντα και προβληματισμό, τουλάχιστον για πανικό. Αυθεντικό, ανθρώπινο, δικαιολογημένο πανικό χωρίς αστερίσκους.
Αντίθετα εδώ είχαμε άλλα θέματα να ασχοληθούμε. Ο γιατρός που δολοφόνησε τον Μαζωνάκη, οι ενδεχόμενες σχέσεις του με την κυβέρνηση, οι δηλώσεις Μαρινάκη για το επίδομα ανεργίας, οι ενδεχόμενες μεταγραφές του Παναθηναϊκού κτλ. Δεν τα αναφέρω για να τα υποτιμήσω. Κάθε τι έχει τη σημασία του. Αλλά η σημασία τους είναι σίγουρα μικρότερη. Ακόμα και η άνοδος της ακροδεξιάς, ακόμα και το γεγονός πως μοιάζει να πλησιάζει ένα στημένο επεισόδιο με την Τουρκία, ακόμα και η κατάσταση με την εγκληματική πολιτική των ΗΠΑ στο Ιράν και τις γύρω περιοχές μοιάζουν λιγότερο σημαντικές από τις ειδήσεις που απασχολούσαν όλο τον πλανήτη τις προηγούμενες μέρες. Και θα συνεχίσουν να τον απασχολούν.
Αν η πολιτική έχει κάποιο νόημα αυτό δεν είναι να απαντά σε κάποια ακαθόριστη ημερήσια διάταξη. Είναι να θέτει προτεραιότητες, να διαμορφώνει, να ορίζει τι είναι σημαντικό και τι δευτερεύον. Και στη συνέχεια να παίρνει πρωτοβουλίες σε σχέση με αυτό και άλλα πολλά. Δεν γράφω καν «αριστερά». Γράφω για πολιτική. Γιατί αυτό που βλέπουμε είναι η εξαφάνιση της πραγματικής πολιτικής στο όνομα μιας φασματικής, μιας διαδικτυακής υπερπολιτικοποίησης αποκλειστικά στραμμένη στο επικαιρικό.
Ζούμε σε μια εποχή συλλογικής γελοιότητας. Μιας γελοιότητας που όσο προχωρούμε με αυτόν τον βηματισμό όλο και περισσότερο ενδεχομένως να ισούται με την εξαφάνιση.
Foto
ArtHouse Studio / Pexels
