Στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης η Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου (ΠΕΚΚ), έδωσε το βραβείο της στην ταινία του Γιώργου Γεωργόπουλου «Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ». Όπως αναφέρεται στο σκεπτικό της ΠΕΚΚ, η ταινία βραβεύτηκε «για την άρτια αφήγηση μιας επίκαιρης ιστορίας ενηλικίωσης, προσαρμογής και ένταξης, κρυμμένων μυστικών, αλλά και κατασκευασμένων αποκαλύψεων, η οποία τοποθετείται πάνω στο απάτητο στη χώρα μας τατάμι του ανταγωνισμού και της πάλης».
Η 18χρονη Δάφνη, αθλήτρια του τζούντο, εγκαταλείπει την Ικαρία και έρχεται στην Αθήνα για να κυνηγήσει το όνειρό της που είναι η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Προπονητής της είναι ο Γιούρι, ένας λιγομίλητος άνδρας ο οποίος τα τελευταία χρόνια είχε εξαφανιστεί. Μάλιστα το έκανε αφού είχε καταφέρει μια αθλήτριά του, η Ζωή, να κερδίσει χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο. Στην πρωτεύουσα, η Δάφνη θα γνωρίσει τη Ζωή και θα μάθει τους λόγους που ο Γιούρι είχε εξαφανιστεί και η ίδια πήγε σε άλλον σύλλογο. Εν μέσω σκληρών προπονήσεων η Δάφνη θα ερωτευτεί, θα προδοθεί, θα απογοητευτεί και θα αρχίσει να γνωρίζει την αληθινή ζωή των μεγάλων.
Ο Γιώργος Γεωργόπουλος με πολύ καλό αφηγηματικό ρυθμό σκηνοθετεί με σιγουριά και διακριτικότητα και δίνει μια διάσταση των όσων συμβαίνουν (ή δε συμβαίνουν) πίσω από τις κλειστές πόρτες των γυμναστηρίων, τη λάμψη των ολυμπιακών μεταλλίων και τα σφραγισμένα στόματα. Με καλοδουλεμένους χαρακτήρες και πολύ καλές ερμηνείες η ταινία δικαίως κέρδισε, εκτός από το βραβείο της ΠΕΚΚ, ακόμη τέσσερα βραβεία στο φεστιβάλ.
Μια καθαρή κι έντιμη δουλειά, με ένα άκρως ενδιαφέρον θέμα που απευθύνεται στο πλατύ κοινό. Ταινία ενηλικίωσης, συγκινητική κι ανθρώπινη, απλή κι ανεπιτήδευτη. Το σενάριο -επίσης του Γεωργόπουλου- πατάει σε στέρεες βάσεις, έχει ένα δυνατό και άκρως ενδιαφέρον στόρι ενώ ο ίδιος το σκηνοθετεί έτσι ώστε να κρατηθεί το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Κι εκεί μας λέει ότι ένας άνθρωπος μπορεί να είναι νικητής ακόμη κι έχει ηττηθεί!
Ακεραιότητα και ήθος
Ο πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας, Μαριάνο ντε Σάντις, διανύει τις τελευταίες εβδομάδες της θητείας του. Έγκριτος νομικός ο ίδιος καλείται λίγο πριν παραδώσει τον προεδρικό θώκο να πάρει τρεις κρίσιμες αποφάσεις: να υπογράψει το νομοσχέδιο που νομιμοποιεί την ευθανασία, να δώσει χάρη σε μία γυναίκα που καταδικάστηκε για τον φόνο του συζύγου της που τη κακοποιούσε και να κάνει το ίδιο με έναν άνδρα που αφαίρεσε τη ζωή της πάσχουσας από Αλτσχάιμερ συζύγου του. Πιστός καθολικός ο ίδιος έχει να παλέψει με τη συνείδησή του, το κοινό περί δικαίου αίσθημα και τις κοινωνικές ανάγκες. Παράλληλα νοσταλγεί τη γυναίκα του που έχει πεθάνει ενώ τον βασανίζει το γεγονός ότι τον απάτησε για μια φορά πριν από πολλά χρόνια. Έτσι περνούν οι τελευταίες προεδρικές ημέρες του ντε Σάντις, ενός ανθρώπου που σε όλον τον πολιτικό του βίο τον χαρακτήριζε η ακεραιότητα, το ήθος και η μετριοπάθεια.
Με μια συγκλονιστική ερμηνεία από τον Τόνι Σερβίλο που κέρδισε το βραβείο αντρικής ερμηνείας στο Φεστιβάλ της Βενετίας, ο Πάολο Σορεντίνο με «Το μεγαλείο» (La grazia), υπογράφει ένα συναρπαστικό πολιτικό δράμα με το οποίο «άνοιξε» η 82η Μόστρα.
Ο σημαντικός ιταλός σκηνοθέτης με μια «μη πολιτική» πολιτική ταινία, αναδεικνύει τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από τον πολιτικό.
Η κάμερα του Σορεντίνο πλησιάζει ή απομακρύνεται, αλλάζει γωνίες λήψεις, κινείται κι ακινητοποιείται προσδίδοντας έναν ιδιαίτερο ρυθμό και μια μελαγχολική διάσταση στην αφήγηση. Ο σκηνοθέτης επικεντρώνεται στη μοναξιά της εξουσίας και την απώλεια της προσωπικής ελευθερίας εξαιτίας αυτής ακριβώς της εξουσίας. Ο ιταλός σκηνοθέτης με αυτήν την ταινία υπαρξιακής κρίσης για τον ήρωά του, θέλει να δείξει πάνω απ’ όλα το ανθρώπινο πρόσωπό του και τις ανθρώπινες αδυναμίες του.
Ο Πάολο Σορεντίνο εμπνεύστηκε την ιστορία του από πρόεδρο Σέρτζιο Ματαρέλα, που είχε δώσει χάρη σε έναν άντρα που σκότωσε τη σύζυγο του, η οποία όμως έπασχε από Αλτσχάιμερ.
Θείο κάλεσμα
Η 17χρονη Αϊνάρα είναι μια κοπέλα που το μέλλον ανοίγεται διάπλατο μπροστά της. Όμως μετά από μια επίσκεψη που έκανε με το σχολείο της σε ένα μοναστήρι, γοητευμένη από τη μοναστική ζωή, σκέφτεται σοβαρά να γίνει μοναχή και να αφιερωθεί στην αγάπη του Ιησού. Όπως είναι φυσικό αυτή της η επιθυμία δημιουργεί αναστάτωση στην οικογένειά της. Περισσότερο αντιδρά η άθεη θεία της Μαϊτέ, αδελφή της μητέρας της που έχει πεθάνει. Ο πατέρας της Ινάκι, φαίνεται πιο διαλλακτικός απέναντι στην επιθυμία της κόρης του.
Έχοντας κερδίσει το βραβείο καλύτερης ταινίας στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν, η ταινία της Αλάουδα Ρουίθ ντε Αθούα «Όλες οι Κυριακές» (Los Domingos) αποτελεί ένα πρωτότυπο δράμα που επιχειρεί να διερευνήσει τη δύναμη της πίστης και τις οικογενειακές σχέσεις.
Βασισμένη στο ιδιαίτερα έξυπνο σενάριό της, η ντε Αθούα βάζοντας στο επίκεντρο την απόφαση της Αϊνάρα να γίνει μοναχή, ανιχνεύει τις οικογενειακές σχέσεις και την υποκρισία που μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτές. Η σκηνοθεσία είναι λιτή. Οι εξάρσεις και οι κορυφώσεις καλύπτονται θαρρείς από ένα απαλό πέπλο ηρεμίας. Ο πνευματικός κόσμος που εκπροσωπεί η 17χρονη συγκρούεται με τον ορθολογισμό της αγαπημένης της θείας της Μαϊτέ. Όσο για τη γιαγιά της και τον πατέρα της, έχουν κι άλλα πράγματα να σκεφτούν, όχι και τόσο πνευματικά. Τελικά ποια είναι η σωστή απόφαση; Υπάρχει τέτοια; Η απάντηση δική σας!
Η διάσημη ρεμπέτικη μπάντα
The Famous SOAS Rebetiko Band είναι μια πολυεθνική ορχήστρα που αγαπά το ρεμπέτικο και έχει έδρα το Λονδίνο. Ιδρύθηκε στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών (Schooll of Oriental and African Studies) στο πανεπιστήμιο της βρετανικής πρωτεύουσας.
Αυτή η μπάντα αποτελεί το θέμα τους άκρως ενδιαφέροντος ντοκιμαντέρ «Όλοι οι ρεμπέτες του ντουνιά» του Δημήτρη Τράγκαλου.
Η κάμερα του σκηνοθέτη ακολουθεί τους μουσικούς σε συναυλίες σε διάφορα μέρη του κόσμου ενώ μέλη της μπάντας μιλούν για την επαφή τους με το ρεμπέτικο και για την αγάπη τους γι’ αυτό.
Με το ντοκιμαντέρ αυτό επιβεβαιώνεται αφενός ότι η μουσική είναι παγκόσμια, αφετέρου ότι ενώνει ανθρώπους από διαφορετικές χώρες και πολιτισμούς.
ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ
«Παίζει ακόμη;» (Is this thing on?) του Μπράντλεϊ Κούοπερ: Καθώς ο γάμος τους καταρρέει, ο Άλεξ αντιμετωπίζει τη μέση ηλικία και το επικείμενο διαζύγιο, αναζητώντας νέο σκοπό στην κωμική σκηνή της Νέας Υόρκης, ενώ η Τες αναλογίζεται τις θυσίες που έκανε για την οικογένειά τους. Έτσι αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν τη συν-ανατροφή των παιδιών, την ταυτότητα τους και το αν η αγάπη μπορεί να πάρει μια νέα μορφή.
«Scream 7» του Κέβιν Γουίλιαμσον: Όταν ένας νέος δολοφόνος με μάσκα φαντάσματος εμφανίζεται στην ήσυχη πόλη όπου η Σίντνεϊ Πρέσκοτ έχει χτίσει μια νέα ζωή, οι πιο σκοτεινοί της φόβοι γίνονται πραγματικότητα, καθώς η κόρη της γίνεται ο επόμενος στόχος του. Αποφασισμένη να προστατεύσει την οικογένειά της, η Σίντνεϊ πρέπει να αντιμετωπίσει τους τρόμους του παρελθόντος της.
«EPiC: Έλβις Πρίσλεϊ σε μια μοναδική συναυλία» (EPiC: Elvis Presley in concert) του Μπαζ Λούρμαν: Αναζητώντας υλικό του Βασιλιά για την ταινία «Έλβις», ο Μπαζ Λούρμαν βρήκε 68 κουτιά με πλάνα 35mm και 8mm στα αρχεία ταινιών της Warner Bros. μέσα σε αλατωρυχεία στο Κάνσας. Σε αυτά πρόσθεσε ήχο από διάφορες πηγές και δημιούργησε κάτι που ταιριάζει στο μέγεθος του Έλβις ως ερμηνευτή, αλλά προσφέρει επίσης βαθύτερες αποκαλύψεις για την ανθρώπινη φύση και την εσωτερική του ζωή.
«Τσάρλι, ο σούπερ σκύλος» (Charlie, the wonderdog) του Σέι Γουέιγκμαν: O Ντάνι, ένα νεαρό και ντροπαλό αγόρι, φαντάζεται έναν ονειρικό κόσμο στον οποίο αυτός και ο αγαπημένος του σκύλος, ο Τσάρλι, πρωταγωνιστούν στις δικές τους περιπέτειες υπερηρώων. Όταν εξωγήινοι απαγάγουν μυστηριωδώς τον Τσάρλι, αυτός επιστρέφει με πραγματικές υπερδυνάμεις!
