Φωτογραφία: Karolina Grabowska
Αυτή την ερώτηση την κάνουν πολλοί/ες και τη σκέφτονται περισσότεροι/ες. Δικαίως, ίσως.
Έχουμε τόσα πράγματα να μας ταλανίζουν αυτή την εποχή, που το 2015 μοιάζει μακρινό –ένα παράταιρο θέμα για συνέδριο. Όμως, είναι και αυτοί που σου λένε «έχετε κολλήσει με το 2015».
Από την άλλη, τα είπαμε, τα ξανάπαμε –πάλι τα ίδια; Σε τελική ανάλυση, αφού δεν συμφωνούμε, τι να πούμε;
«Κι άλλη αυτοκριτική;», λένε οι μεν. «Κι άλλη απουσία κάθε αυτοκριτικής;», λένε οι δε. Καλύτερα να πάμε παρακάτω…
Κι όμως, υπάρχουν λόγοι σοβαροί να γίνει μια τέτοια συζήτηση… για να πάμε παρακάτω.
Γιατί –πώς να το κάνουμε– δέκα χρόνια μετά το 2015, όλοι κρίνονται με βάση τι κάνανε και τι δεν κάνανε τότε. Όλοι και όλες ψάχνουν σε αυτή τους τη στάση τη δικαίωσή τους. Όλα τα κόμματα της πάλαι ποτέ κραταιάς Συριζαϊκής Αριστεράς, όσο και να διατείνονται ότι επιζητούν την ψήφο του ελληνικού λαού για τις σημερινές τους θέσεις, δεν παραλείπουν ποτέ να στηρίξουν αυτή τους την απαίτηση στη στάση που κράτησαν τότε. Ακόμα και αυτά που δεν το κάνουν, αντλούν νομιμοποίηση από αυτή τους τη στάση ή υφίστανται τις συνέπειες από την αφωνία τους. Τελικά, το 2015 είναι ο ελέφαντας στο δωμάτιο της Αριστεράς!
Γι’ αυτό να τα πούμε και να τα ξαναπούμε, και ας μην συμφωνήσουμε. Άλλωστε, τώρα θα τα πούμε αλλιώς. Δεν θα πρόκειται για παράλληλους μονόλογους, στους οποίους συνηθίσαμε δέκα χρόνια τώρα, αλλά για διάλογο. Δεν θα πρόκειται για τοξικές αντιπαραθέσεις στα social media, αλλά για σοβαρή πολιτισμένη συζήτηση. Δεν θα πρόκειται για επικοινωνία εκ του μακρόθεν, αλλά για face to face κουβέντα. Δεν θα γίνει με το κοινό απόν, αλλά με τη συμμετοχή του κοινού και δυνατότητα παρέμβασής του. Διάλογος τύπου «τα λέω στους φίλους μου» δεν είναι διάλογος. Στο συνέδριο της Εποχής αντιπροσωπεύονται πολλές διαφορετικές απόψεις –και θα αντιπροσωπεύονταν και άλλες, αν είχαν δεχτεί την πρόσκληση της εφημερίδας να έρθουν και να υποστηρίξουν τη γνώμη τους πολλοί και πολλές που έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ το 2015. Κι εδώ που τα λέμε, έτσι θα υπάρχει η δυνατότητα όχι μόνο θα συζητηθούν διαφορετικές ερμηνείες επί των γεγονότων και διαφορετικές εκδοχές του τι άλλο θα μπορούσε να γίνει, αλλά και διαφορετικές αφηγήσεις επί των ίδιων των γεγονότων. Γιατί, αφενός, κάποια γεγονότα τα ξέρουμε μόνο από μία οπτική γωνία και όχι από άλλη και, αφετέρου, κάποια γεγονότα δεν είναι τόσο γνωστά όσο είναι κάποια άλλα.
Όσον αφορά το αν θα ακουστεί αυτοκριτική ή όχι από το στόμα των πρωταγωνιστών, επιτρέψτε μου να πω πως εκείνο που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι να μάθουμε πράγματα, να λύσουμε απορίες, ίσως και να αλλάξουμε κάτι από αυτά που μέχρι τώρα πιστεύαμε. Διότι το συνέδριο αυτό δεν είναι αμιγώς πολιτικό, είναι πολιτικο-επιστημονικό, γι’ αυτό και πέρα από τους πολιτικούς πρωταγωνιστές και τους δημοσιογράφους θα παραστούν και ακαδημαϊκοί. Η παρουσία και των τριών ειδικοτήτων θα εμπλουτίσει την προβληματική και θα δώσει τη δυνατότητα περισσότερων –και ίσως καλύτερων– ερμηνειών. Είναι, επίσης, καλό να αναφερθεί ότι πίσω από αυτή την πρωτοβουλία δεν υπάρχει καμία πολιτική υστεροβουλία, διότι η Εποχή είναι εφημερίδα, είναι ουδέτερος χώρος, που έμπρακτα έχει αποδείξει ότι ενδιαφέρεται για τον διάλογο όλων των δυνάμεων της Αριστεράς.
Τέλος, πρέπει να αναφερθώ και σε ένα ευαίσθητο ζήτημα. Σε όλα τα ανάλογα εγχειρήματα της Αριστεράς (συμπεριλαμβανομένης της άκρας Αριστεράς και της Αναρχίας, όπου εκεί τα πράγματα συνήθως είναι χειρότερα) υπο-εκπροσωπούνται οι γυναίκες. Αν λάβουμε υπόψη μας ότι τα κριτήρια επιλογής δεν μπορεί να είναι μόνο τα σχετικά με το φύλο, ή ότι υπάρχουν ανελαστικότητες που αφορούν τον πρωταγωνιστικό ρόλο των συμμετεχόντων και την ακαδημαϊκή ή δημοσιογραφική ενασχόληση με το θέμα, η ποσόστωση δεν μπορεί καν να προσεγγίσει το 50-50. Αυτή είναι και η περίπτωσή μας. Βέβαια, από κει και πέρα πρέπει πάντα να κάνουμε το καλύτερο δυνατό. Σε κάποιες περιπτώσεις οι διοργανωτές δεν φωνάζουν καν γυναίκες ή δεν ψάχνουν. Φυσικά, δεν είναι αυτή η περίπτωσή μας. Αναζητήθηκαν όσο το δυνατόν περισσότερες γυναίκες σχετικές με τις θεματικές του συνεδρίου –φυσικά όχι όλες, κάτι που είναι ακόμα πιο εμφανές για τους άντρες. Στα πάνελ θα παρευρεθούν 35 άτομα, εκ των οποίων 9 γυναίκες, δηλαδή ποσοστό 25,7% –αναμφίβολα μικρό. Όμως, το συνέδριο αυτό σχεδιάστηκε ώστε το ποσοστό των γυναικών να φτάσει το 41% (16 στους 39). Και θα το πετύχαινε, αν τελικά παρευρίσκονταν πρωταγωνίστριες, ερευνήτριες και δημοσιογράφοι που, καθεμία για δικούς της λόγους, τελικά δεν μπόρεσαν.
