Του Βαγγέλη Μποντουλούλη*
Είναι κοινά αποδεκτό ότι ο εκπαιδευτικός αποτελεί βασικό μοχλό για ένα σχολείο δημόσιο, ανοικτό, δημοκρατικό, δωρεάν για όλα τα παιδιά, που να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες απαιτήσεις και ανάγκες της κοινωνίας. Εκπαιδευτικός, φυσικά, χωρίς την επισφάλεια της ελαστικής εργασίας, ο οποίος ζει με αξιοπρέπεια από το μισθό του και του παρέχονται οι δυνατότητες να βελτιώνεται συνεχώς.
Από αυτή τη σκοπιά, και με δεδομένα τη μείωση σε Β/θμια και Α/θμια εκπαίδευση πάνω από 25% των μονίμων εκπαιδευτικών στα χρόνια των μνημονίων και την πρόσληψη τα τελευταία χρόνια περίπου 24.000 αναπληρωτών, το γεγονός ότι σπάει ύστερα από 10 χρόνια η αδιοριστία –με την εξαγγελία για 15.000 διορισμούς εντός τριετίας- είναι από μόνο του το σημαντικότερο γεγονός των τελευταίων ετών. Από τη μεριά μας, η εκπαιδευτική κοινότητα και η ΟΛΜΕ, χαιρετίσαμε αυτό το γεγονός, απαιτώντας ωστόσο και μεγαλύτερο και εμπροσθοβαρή αριθμό διορισμών (περισσότεροι εκπαιδευτικοί από φέτος και στη γενική εκπαίδευση). Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για τη μείωση στο ελάχιστο δυνατό της ελαστικής εργασίας στην εκπαίδευση, παράλληλα με την αύξηση δαπανών, τη μείωση του διδακτικού ωραρίου και του ανώτερου ορίου μαθητών ανά τμήμα.
Ο συγκεκριμένος αριθμός διορισμών, οι 30.000 αναπληρωτές με προϋπηρεσία μεγάλη ή μικρή και η ύπαρξη άλλων 100.000 υποψηφίων χωρίς προϋπηρεσία, με ή χωρίς επιπλέον του πτυχίου επιστημονικά προσόντα, οι επιταγές του Συντάγματος για αντικειμενικά κριτήρια και ισονομία, οι διάφορες προσφυγές στο ΣτΕ, η συσσώρευση ομάδων στη δεξαμενή υποψηφίων προς διορισμό, με ταυτιζόμενα αλλά και αντιθετικά συμφέροντα, και η εγκατάλειψη της ιδέας ενός γραπτού διαγωνισμού για λόγους επιστημονικούς, οικονομικούς και άλλους, διαμόρφωσαν ένα εκρηκτικό τοπίο σχετικά με τα κριτήρια διορισμού. Οι αντιδράσεις στο εξαγγελθέν νομοσχέδιο ως απόρροια όλων αυτών είναι αναμενόμενες, δικαιολογημένες εν πολλοίς, αλλά και χωρίς συχνά ενιαίο εσωτερικό μέτωπο.
Η Ομοσπονδία στα τελευταία συνέδριά της υιοθέτησε ως βασικό κριτήριο διορισμών την προϋπηρεσία και ορισμένα κοινωνικά κριτήρια, ενώ εκφράζει ρητά την αντίθεσή της σε προσόντα που υποβαθμίζουν το βασικό πτυχίο –σταθερό προσόν διορισμού ως τώρα- και που η δυνατότητά απόκτησής τους προσκρούει σε οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες. Αντιδρούμε ως εκ τούτου στο κομμάτι αυτό του νομοσχεδίου. Η ΟΛΜΕ έχει αποδείξει ότι και ευελιξία και αντανακλαστικά και ευαισθησία διαθέτει και δεν θα επιτρέψει να αποτελέσουν οι αντιδράσεις μας άλλοθι σε μια παράταση της αδιοριστίας.
*γ. γραμματέας ΟΛΜΕ
