Είχε αρκετό καιρό να γίνει ένα λαϊκό γλέντι οικονομικής ενίσχυσης. Και μάλιστα στην αγαπημένη «Βεντέτα», εκεί όπου, για πολλά χρόνια, καταλήγαμε μετά τον σινεμά της Παρασκευής ή του Σαββάτου, για ένα ποτό συνοδευμένο με την υπέροχη λαϊκή φωνή του Δάνη! Η επιλογή αυτή του αριστερού-ριζοσπαστικού δημοτικού σχήματος «Πόλη Ανάποδα» ήταν η καλύτερη, ενώ η κινηματική ορχήστρα που έπαιξε αφιλοκερδώς ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Χωρίς τη συνήθη επίδειξη ρεμπέτικου ακαδημαϊσμού, που περιορίζει το ρεπερτόριο αποκλειστικά στο πρώιμο ρεμπέτικο τραγούδι, παρουσίασε ένα ακομπλεξάριστο λαϊκό πρόγραμμα από το οποίο δεν έλειψαν ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο Στράτος Διονυσίου, ο Τόλης Βοσκόπουλος, ο Φίλιππος Νικολάου ακόμα και η Αλίκη Βουγιουκλάκη σε πετυχημένη πρόζα! Τα εύσημα στον Βασίλη Στόλη και την παρέα του! Παρότι, όμως, το μαγαζί γέμισε και το πρόγραμμα ευνοούσε για γλέντι και χορό, υπερίσχυσαν και πάλι η έλλειψη χαλαρότητας και εξωστρέφειας που χαρακτηρίζει τις αριστερές παρέες. Ίσως οι μεγάλες δόσεις πολιτικής ορθότητας δημιουργούν υποτονικό κλίμα και δεν αφήνουν το κέφι και το γλέντι να ανθήσουν…
Ας περάσουμε όμως σε μια από τις πολλές πρωτοβουλίες του δημοτικού σχήματος «Πόλη Ανάποδα». Η 8η Απρίλη έχει οριστεί από κινήματα σε όλη την Ευρώπη ως μέρα αγώνα για το δικαίωμα στη στέγη. Το δημοτικό σχήμα ανοίγει τη συζήτηση με μια πρώτη εκδήλωση το Σάββατο 20 Απρίλη, στις 19.30, στην Πλατεία Καλλιθέας, στην -ήδη πολύπαθη από την τουριστικοποίηση- Άνω Πόλη της Θεσσαλονίκης. Στην σχετική ανακοίνωση, αναφέρονται μεταξύ άλλων:
«Δεν πρόκειται για ατύχημα, αλλά για συνειδητό στόχο. Στη νεοφιλελεύθερη Ενωμένη Ευρώπη, η στέγη δεν θεωρείται στοιχειώδες ανθρώπινο δικαίωμα, αλλά ένα εμπόρευμα, ένα ακόμη πεδίο ανταγωνισμού, κερδοφορίας, συγκέντρωσης του κεφαλαίου. Έτσι και στην Ελλάδα της κρίσης, καθώς οι επενδυτές αναζητούν μέσα σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον ευκαιρίες στο real estate και οι κερδοσκόποι επιβάλουν μέσω της ελεύθερης αγοράς ενοίκια ίσα σχεδόν με το βασικό μισθό, οι χαμένοι τελικά θα είναι οι κάτοικοι των πόλεων και ιδιαίτερα οι εργαζόμενοι και οι φτωχοί.
Σε αυτό το περιβάλλον, έρχεται να εισβάλει και η βραχυχρόνια μίσθωση, μέσα κυρίως από διεθνείς πλατφόρμες τύπου Airbnb. Μια ιδέα, η οποία, ενώ στην αφετηρία της υποτίθεται ότι θα εξασφάλιζε στους επισκέπτες το δικαίωμα σε φτηνές διακοπές και στους μικρούς ιδιοκτήτες ένα επιπλέον μικρό εισόδημα, έχει μετατραπεί σταδιακά σε ένα μηχανισμό επιτάχυνσης της συγκέντρωσης της ιδιοκτησίας, έξωσης και εκμετάλλευσης των ενοικιαστών.
Τα στοιχεία υποδεικνύουν ότι η μεγάλη πλειοψηφία των βραχυχρόνιων μισθώσεων δεν αφορούν «ένα κρεβάτι στο καθιστικό», αλλά σπίτια που έχουν μισθωθεί και ανακαινιστεί από μεγάλες εταιρίες εκμετάλλευσης ακινήτων. Οι παλιοί ενοικιαστές εκδιώκονται, ενώ όλα τα νοίκια παρασέρνονται προς τα πάνω. Ήδη σε ολόκληρες γειτονιές στο κέντρο, την Άνω Πόλη και αλλού, οι κάτοικοι δηλώνουν ότι συναντάνε πια περισσότερους τουρίστες, παρά γείτονες. Παράλληλα, έχει δημιουργηθεί μια νέα μεγάλη αγορά, με υψηλό ποσοστό παραοικονομίας και μαύρων εισοδημάτων, καθώς και άθλιες συνθήκες εργασίας για τις λιγοστές εργαζόμενες στην καθαριότητα.
Με μια φράση, έρχονται οι επενδυτές να μας διώξουν από τα σπίτια μας! Ήδη, είναι πολύ δύσκολο για έναν μισθωτό, πόσο μάλλον για έναν άνεργο ή έναν φοιτητή, να βρει στην πόλη μας ένα αξιοπρεπές σπίτι με ένα λογικό νοίκι. Το πρόβλημα της στέγης αρχίζει να γίνεται, πιστεύουμε, ένα από τα βασικότερα προβλήματα επιβίωσης. Και τα πράγματα θα γίνονται όλο και πιο δύσκολα, όσο η μόνη αναπτυξιακή πολιτική της πόλης είναι η disneyfication, η κυριαρχία δηλαδή του μαζικού τουρισμού, εις βάρος ακόμα και των αναγκών των ίδιων των κατοίκων της.
Καμία όμως από τις κυρίαρχες δημοτικές παρατάξεις δεν λέει κουβέντα για αυτό. Ποιος έχει την πολιτική βούληση να συγκρουστεί με τα μεγάλα και μικρά συμφέροντα που κερδοσκοπούν πάνω στην κατοικία; Ποιος έχει το θάρρος να πάρει ανοιχτά το μέρος του ενοικιαστή, όταν μάλιστα είναι πιο πιθανό αυτός να μην ψηφίζει καν στην πόλη; Ποιος θα υπερασπιστεί το δικαίωμα στην κατοικία, όταν όλα τα δικαιώματα ισοπεδώνονται στο όνομα της «μεταμνημονιακής ανάπτυξης», όταν όλοι έχουν ευθυγραμμιστεί στην πολιτική των μνημονίων και επιχαίρουν μάλιστα για την αποτελεσματικότητά τους;»
Ο δικηγόρος του διαβόλου
