Έχοντας περάσει μια δεκαετία από το κομβικό 2015, το δισέλιδο των Παρεμβάσεων της «Εποχής» έδωσε βήμα σε αρκετούς από τους «πρωταγωνιστές» για να γράψουν την εκτίμησή τους για τα γεγονότα που στιγμάτισαν εκείνη την περίοδο, υποτίθεται με τη γενναιότητα, την ηρεμία και την ψυχραιμία που προσδίδει μια ικανή χρονική απόσταση δέκα χρόνων. Μέχρι στιγμής, δεν φαίνεται να επιτεύχθηκε η ισορροπία των απόψεων που φιλοξενήθηκαν, με τις κυρίαρχες απόψεις του τότε επίσημου ΣΥΡΙΖΑ να έχουν καλύψει πολλαπλάσιο χώρο από τις αντίθετες, ενώ το επίπεδο της τολμηρής αυτοκριτικής απουσιάζει εκκωφαντικά από όλους τους γράφοντες, αναδεικνύοντας την αυτοαναφορικότητα, την έπαρση και τον εναγκαλισμό του καθενός στην απόλυτη αλήθεια του. Ο Γιάννης Δραγασάκης, μάλιστα, αφού ήταν ο πρώτος που φιλοξενήθηκε στο αφιέρωμα, επανήλθε (γιατί άραγε;) με νέο κείμενο όπου, λίγο πολύ, ψέγει ως μυθομανείς όσους εξέφρασαν διαφοροποιημένες απόψεις από τις δικές του: «Κατατίθενται απόψεις που δίνουν την εντύπωση ότι, δέκα χρόνια μετά, η ιστορία του 2015 ξαναγράφεται με υποθετικά υλικά και αναδρομικές προφητείες (…) Όλοι αυτοί οι μύθοι πρέπει να συζητηθούν, εφόσον επιμένουν να πυροδοτούν αντιθέσεις, να εμποδίζουν τον αναγκαίο διάλογο και την κοινή δράση των δυνάμεων της Αριστεράς σε μια κρίσιμη για την ίδια και για τη κοινωνία συγκυρία».
Και ως συμφωνημένη δευτερολογία να δεχτούμε το κείμενο Δραγασάκη, δεν μπορεί παρά να μας κάνει εντύπωση η ανυπαρξία ουσιαστικής αποτίμησης, αναστοχασμού, αυτοκριτικής (η μπάλα πετιέται και πάλι στην κερκίδα του απολογισμού 2012-2019 του ΣΥΡΙΖΑ) και συλλογικής ή ατομικής αναγνώρισης συγκεκριμένων λαθών. Θα θέλαμε, λοιπόν, να μας μιλήσει ο Γιάννης Δραγασάκης για τις δικές του ευθύνες και τα δικά του λάθη, μιας και ήταν από τους κορυφαίους οικονομολόγους του ΣΥΡΙΖΑ και, για πολλούς, το αντίπαλο δέος του Γιάνη Βαρουφάκη και σφόδρα αντίθετος στη λογική της ρήξης με την τρόικα και τους απύθμενους εκβιασμούς της. Επίσης, να μας μιλήσει για τη βίαιη ανατροπή του δημοψηφίσματος του 2015 που οδήγησε στην απαξίωση, την παγίωση της αναξιοπιστίας και το αξεπέραστο ιδεολογικό και πολιτικό πλήγμα που δέχτηκε η Αριστερά εξαιτίας της εφαρμογής από τον ΣΥΡΙΖΑ του τρίτου μνημονίου, που ποιος ξέρει για πόσο καιρό ακόμα θα κουβαλάει στην καμπούρα της.
Επειδή, λοιπόν, ο Γιάννης Δραγασάκης μιλά για μύθους του 2015 που πρέπει να συζητηθούν, ας θέσουμε κάποια απλά ερωτήματα πάνω σε γεγονότα εκείνης της περιόδου, για να δούμε κατά πόσο αποτελούν μύθους ή ζοφερές πραγματικότητες που κάποιοι θέλουν να τις παρουσιάσουν ως μύθους:
▪ Πέρα από τις πομφόλυγες του, τσάμπα μάγκα, Αλέξη Τσίπρα ότι οι «θεσμοί θα χορεύουν πεντοζάλη», υπήρξε ποτέ επεξεργασμένη πολιτική κατεύθυνση σύγκρουσης και ρήξης με τους δανειστές;
▪ Πόσο αφελές και παραπλανητικό είναι το επιχείρημα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήξερε τις πανθομολογούμενες προθέσεις της σκληρής και άτεγκτης στάσης των δανειστών;
▪ Γιατί δεν υπήρξε προσφυγή στις κάλπες μετά το δημοψήφισμα, με φουντωμένο το κίνημα της ρήξης με τους δανειστές, που τόσο παραπλανητικά μετονομάσθηκαν σε «θεσμοί» για να χρυσωθεί το χάπι από το επικοινωνιακό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ;
▪ Υπήρξε παραγκωνισμός της Κεντρικής Επιτροπής και των υπόλοιπων κομματικών οργάνων στην λήψη της απόφασης για το τρίτο μνημόνιο; Πόσο νομιμοποιημένες, ηθικά και πολιτικά, είναι τέτοιες αφ’ υψηλού επιβεβλημένες αποφάσεις, για ένα κόμμα της Αριστεράς;
▪ Υπήρξε πλειοψηφική απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής για έκτακτο συνέδριο που αγνοήθηκε από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ; Δεν είναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση Τσίπρα, αφού πρώτα συμφώνησε το τρίτο μνημόνιο, προκήρυξε εκλογές προ τετελεσμένου γεγονότος;
Αντί να πετά την μπάλα στην εξέδρα μιλώντας για μύθους, καλά θα κάνει να δώσει κάποιες σαφείς απαντήσεις ο Γιάννης Δραγασάκης. Κι όχι μόνο αυτός, αλλά και οι λοιποί πολιτικοί πρωταγωνιστές της κρίσιμης περιόδου του 2015 που παραμένουν ταμπουρωμένοι, πεισματικά κι αυτάρεσκα, στη δική τους μοναδική «αλήθεια», απομακρύνοντας όλο και περισσότερους πολίτες από την Αριστερά και οδηγώντας τους στην πολιτική αποστρατεία και την αποχή.
Πάνος Δημητρούδης
