φωτογραφία: (ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ/EUROKINISSI)
Ο θάνατος του 20χρονου στην Αργολίδα, έπειτα από πυροβολισμούς δύο αστυνομικών της ΟΠΚΕ, αποτελεί ένα από τα πιο σοκαριστικά περιστατικά αστυνομικής βίας των τελευταίων ετών. Ένας νέος άνθρωπος είναι νεκρός επειδή δεν σταμάτησε σε αστυνομικό σήμα. Όποια κι αν είναι τα επιμέρους πραγματικά περιστατικά που θα κριθούν από τη Δικαιοσύνη, το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: πώς είναι δυνατόν μια καταδίωξη να καταλήγει σε έναν νεκρό 20χρονο με σφαίρα στο κεφάλι;
Το περιστατικό σημειώθηκε τα ξημερώματα της 8ης Ιουλίου, όταν ο νεαρός δεν συμμορφώθηκε σε σήμα αστυνομικού ελέγχου. Ακολούθησε καταδίωξη στους δρόμους του Άργους. Σύμφωνα με την ΕΛ.ΑΣ., ο οδηγός πραγματοποίησε επικίνδυνους ελιγμούς και επιχείρησε να εμβολίσει υπηρεσιακά οχήματα και αστυνομικούς. Η καταδίωξη έληξε όταν το αυτοκίνητο ακινητοποιήθηκε και ο 20χρονος προσπάθησε να διαφύγει πεζός, σκαρφαλώνοντας σε μαντρότοιχο. Εκεί οι δύο αστυνομικοί άνοιξαν πυρ. Μία από τις σφαίρες τον χτύπησε στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Νοσηλεύτηκε σε κρίσιμη κατάσταση στο ΚΑΤ, όπου λίγες ημέρες αργότερα κατέληξε.
Οι δύο αστυνομικοί έχουν ήδη προφυλακιστεί. Αρχικά διώχθηκαν για απόπειρα ανθρωποκτονίας με ενδεχόμενο δόλο, ενώ μετά τον θάνατο του 20χρονου η κατηγορία αναμένεται να μετατραπεί σε ανθρωποκτονία. Στις απολογίες τους υποστήριξαν ότι δεν είχαν πρόθεση να σκοτώσουν και ότι πυροβόλησαν για να ακινητοποιήσουν τον νεαρό.
Την ίδια ώρα, η οικογένειά του παρουσιάζει μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Σύμφωνα με τη μητέρα του, ο 20χρονος βρισκόταν στο φάσμα του αυτισμού, με ποσοστό αναπηρίας 89%, και πανικοβλήθηκε όταν αντιλήφθηκε τον αστυνομικό έλεγχο, επειδή οδηγούσε χωρίς δίπλωμα. Παράλληλα, ερωτήματα προκαλούν δημοσιεύματα σύμφωνα με τα οποία βιντεοληπτικό υλικό καταγράφει περισσότερους πυροβολισμούς από όσους είχαν αρχικά αναφερθεί, στοιχείο που θα εξεταστεί στο πλαίσιο της δικαστικής διερεύνησης.
Η υπόθεση αυτή είναι εμβληματική ως προς το πώς κανονικοποιείται η αστυνομική αυθαιρεσία στην Ελλάδα. Από τον Νίκο Σαμπάνη μέχρι τον Κώστα Φραγκούλη και από δεκάδες περιστατικά ξυλοδαρμών μέχρι την υπερβολική χρήση χημικών στις διαδηλώσεις, διαμορφώνεται η εικόνα ενός μηχανισμού που λειτουργεί ολοένα και περισσότερο με όρους αντικοινωνικής, επικίνδυνης για τη ζωή λειτουργίας.
Σε οποιοδήποτε κράτος δικαίου, η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να τίθεται σε δεύτερη μοίρα. Η χρήση θανατηφόρας βίας επιτρέπεται μόνο ως απολύτως έσχατο μέσο, όταν υπάρχει άμεσος και αναπόφευκτος κίνδυνος για ανθρώπινες ζωές. Η μετατροπή μιας καταδίωξης για τροχαία παράβαση ή απείθεια σε περιστατικό με νεκρό νέο άνθρωπο σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί κάτι τέτοιο.
Ποιό μοντέλο αστυνόμευσης οικοδομείται τα τελευταία χρόνια;
Γιατί εντείνεται η πολιτική αλλά, ακόμα πιο ανησυχητικά, και η κοινωνική ανοχή απέναντι στην υπέρμετρη βία και την μη λογοδοσία των σωμάτων ασφαλείας;
Όταν το εφαρμοζόμενο δόγμα “νομος και τάξη” οδηγεί σε αφαίρεση ανθρώπινης ζωής, και μάλιστα επαναλαμβανόμενα, τότε είναι απόλυτη ανάγκη να αλλάξει. Αυτό είναι το πολιτικό αίτημα που οφείλει να θέσει η αντιπολίτευση. Αλλιώς θα συνηθίσουμε πως υπάρχουν ζωές δεύτερης κατηγορίας, που δεν πειράζει κι αν αφαιρούνται. Κι αυτό θα αποτελεί το πιο βέβαιο σημάδι ταυτόχρονα κρατικής αυταρχικοποίησης, αλλά και κοινωνικού εκφασισμού. Είμαστε ήδη στο χείλος αυτής της νεάς, τραγικής διευθέτησης.
