Ο επικίνδυνος και ανερμάτιστος πλανητάρχης, ο κατά συρροή δολοφόνος πρωθυπουργός του Ισραήλ και οι υπόλοιποι πολιτικοί νάνοι της συλλογικής Δύσης βουλιάζουν στα Στενά του Ορμούζ, αδυνατούν να καταστρέψουν τη Χαζμπολάχ, παρά τη μεθοδική ισοπέδωση του Νοτίου Λιβάνου, και ηττώνται κατά κράτος στις στέπες της Ουκρανίας.
Οι νέες κοκορομαχίες για τη χρήση πειραματικών υπερηχητικών πυραύλων Dark Eagle από τις ΗΠΑ και τα νέα όπλα που ευαγγελίζονται οι Φρουροί της Επανάστασης δεν αναιρούν το γεγονός ότι το Ιράν επιδεικνύει μια εξαιρετική διπλωματική ωριμότητα και πολιτικά αντανακλαστικά. Καρπός των οποίων φαίνεται να αποτελεί και η αρκετά μακρά τηλεφωνική επικοινωνία ανάμεσα στον Τραμπ και τον Πούτιν, μετά την επίσκεψη του ΥΠΕΞ της Τεχεράνης στην Αγία Πετρούπολη. Μετά το τηλεφώνημα ο Τραμπ «προέβλεψε» ότι οι πόλεμοι στην Ουκρανία και το Ιράν μπορεί να τελειώσουν περίπου την ίδια περίοδο, αναγνωρίζοντας ότι η Ουκρανία έχει ήδη ηττηθεί.
Ο ισχυρισμός του Πούτιν ότι παρέδωσε 20.000 σωρούς ουκρανών στρατιωτών και ότι έλαβε περίπου 500 σωρούς Ρώσων στρατιωτών από τις αρχές του 2025 έδειξε το πραγματικό μέγεθος της αιματοχυσίας στην Ουκρανία, που συνεχίζεται με την ενεργή ανάμειξη της Ευρώπης.
Ο Τραμπ στοχεύει σε συνάντηση του προέδρου του Λιβάνου και του πρωθυπουργού του Ισραήλ στον Λευκό Οίκο στις 11 Μαΐου, για να εμφανιστεί ως ειρηνοποιός, έχοντας χάσει δύο πολέμους, ενώ εκμεταλλευόμενος την επικοινωνία του με τον Πούτιν προσπάθησε να δρέψει τις δάφνες για επικείμενη εκεχειρία στην Ουκρανία την Ημέρα της Νίκης στις 9 Μαΐου.
Ο διαμεσολαβητής Πούτιν
Η ειρήνη στη Μέση Ανατολή φαίνεται να περνά πέρα από το Ισλαμαμπάντ από τη Μόσχα, το Πεκίνο ή το Νέο Δελχί, ενώ η Ευρώπη έχει διαγραφεί από τον παγκόσμιο γεωπολιτικό χάρτη.
Ο Πούτιν στήριξε την απόφαση του Τραμπ για παράταση της εκεχειρίας με το Ιράν, απέτρεψε μια χερσαία επιχείρηση των ΗΠΑ και άφησε ανοικτή τη συζήτηση για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, επαναλαμβάνοντας στον Τραμπ ότι θα μπορούσε να φιλοξενήσει τμήμα ή το σύνολο του ιρανικού εμπλουτισμένου ουρανίου στην προοπτική μιας τελικής συμφωνίας ειρήνης στη Μέση Ανατολή. Προοπτική που πέρα από την αναβάθμιση της Ρωσίας εμφανίζει την ανάγκη ενός πολυμερούς κόσμου ειρήνης και συνεργασίας.
Ναυτικός αποκλεισμός από ΗΠΑ
Η αλλοπρόσαλλή, αντιφατική και επιθετική ρητορική του Τραμπ, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τον ναυτικό αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών και της τιμωρίας του ιρανικού πληθυσμού, «που είναι πιο αποτελεσματικός από τους βομβαρδισμούς», και κατ’ επέκταση η συνέχιση του κλεισίματος των Στενών του Ορμούζ δεν «ασφυκτιά» το Ιράν, σύμφωνα με τις εξαγγελίες του Τραμπ, αλλά πλήττει όλο σχεδόν τον βιομηχανικό και αναδυόμενο κόσμο της Ασίας και της Ευρώπης. Ο Τραμπ προτιμά την επίδειξη των όπλων, που στην πράξη φοβάται ή δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει, αντί για τη διπλωματία, την αποκλιμάκωση και την ειρήνη. Παρόλο που το Ιράν φαίνεται να πρότεινε το τέλος του αποκλεισμού και το άνοιγμα των Στενών ως προϋπόθεση για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων.
Οι στρατηγοί και ο αρχιστράτηγος των ΗΠΑ φαίνεται να καταστρώνουν σχέδια επί χάρτου για νέες επιθέσεις κατά του Ιράν, ενώ το αεροπλανοφόρο Φορντ, μετά την τουριστική του περιοδεία στο Σπλιτ και τη Σούδα, αποχωρεί από τη Μέση Ανατολή σαν ρημαγμένο παλιοσίδερο.
Ο ετεροχρονισμένος ναυτικός αποκλεισμός των ιρανικών λιμανιών στις 13 Απριλίου επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά την έλλειψη συνολικής στρατηγικής των ΗΠΑ. Το μόνο ορατό αποτέλεσμα είναι η σκλήρυνση του Ιράν και η ενίσχυση της θέσης του. Το Ιράν των φονταμενταλιστών κληρικών κέρδισε τη συμπάθεια του κόσμου και η φιλελεύθερη Αμερική ξέμεινε στην πράξη από συμμάχους.
Το Ιράν φαίνεται να έχει μια αρκετά μεγάλη εσωτερική συνοχή, τόσο στο επίπεδο της πολιτικής, στρατιωτικής και θρησκευτικής του ηγεσίας όσο και στο επίπεδο της κοινωνίας, παρά τις νέες μεταπολεμικές κακουχίες για τον πληθυσμό και την υποχώρηση της ισοτιμίας του εθνικού του νομίσματος.
Φρένο Γερουσίας σε εισβολή στην Κούβα
Ο Τραμπ αυτές τις ώρες θα πρέπει να ξεπεράσει και το νομικό πρόβλημα της συνέχισης του πολέμου στο Ιράν, πέρα από το όριο των 60 ημερών, που λήγει την Πρωτομαγιά, με τον Λευκό Οίκο να ισχυρίζεται ότι δεν χρειάζεται την έγκριση του Κογκρέσου. Η Γερουσία, με 51 έναντι 47, μπλόκαρε πάντως στις 28 Απριλίου ψήφισμα που αποτρέπει τον Τραμπ να διατάξει στρατιωτική επέμβαση κατά της Κούβας χωρίς προηγούμενη έγκριση του Κογκρέσου. Μια μεγάλη νίκη των Δημοκρατικών μετά την αποτυχία τους να αποτρέψουν τις στρατιωτικές επεμβάσεις στη Βενεζουέλα και το Ιράν.
Η κοινή γνώμη φαίνεται να στηρίζει τον Τραμπ, αφού σύμφωνα με δημοσκόπηση του Κέντρου Αμερικανικών Πολιτικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ Harvard CAPS και της εταιρείας Harris Poll έδειξε ότι το 78% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων δικαιολογεί την εκεχειρία του Τραμπ, το 74% πιστεύει ότι οι ΗΠΑ κερδίζουν το Ιράν, το 57% εγκρίνει τον ναυτικό αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών, το 54% πιστεύει ότι οι ΗΠΑ έχουν τα πάνω χέρι στις διαπραγματεύσεις, το 54% δικαιολογεί την επίθεση στο Ιράν και το 52% στηρίζει τις επιθέσεις. Όταν οι ίδιοι ψηφοφόροι βρεθούν στα μέσα Νοεμβρίου μπροστά στις κάλπες, την ακρίβεια και τον πληθωρισμό θα έχουν άλλα κριτήρια;
Αυτοσυγκράτηση, πειρατές και ληστές
Τι θα γίνει όμως εάν οι Φρουροί της Επανάστασης εγκαταλείψουν την «αυτοσυγκράτηση» των τελευταίων εβδομάδων και υλοποιήσουν τις απειλές για σπάσιμο του αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού, ή μάλλον της «αμερικανικής θαλάσσιας πειρατείας και ληστείας» και των ρεσάλτο των αμερικανικών ελικοπτέρων;
Η κατάρρευση της εύθραυστης εκεχειρίας στο Ιράν, το, Λίβανο, αλλά και την Ερυθρά Θάλασσα από τους Χούθι, θα αποτελέσει τη χαριστική βολή στην οικονομία ενός κόσμου που πλησιάζει στα όρια του και ετοιμάζεται να υλοποιήσει πρωτοφανή μέτρα περιορισμού των ενεργειακών αναγκών και της ποιότητας ζωής των πολιτών σε περίοδο βαθιάς κρίσης της δυτικής πολιτικής και των ισορροπιών που επέβαλλε στον μεταπολεμικό κόσμο;
Το δημόσιο παραλήρημα του Τραμπ για έκρηξη των ιρανικών αποθηκών πετρελαίου εξαιτίας του αποκλεισμού των εξαγωγών έδειξε για άλλη μια φορά ότι δεν έχει καταλάβει ότι έχει βάλει μια θηλιά στον λαιμό της Δύσης και απειλεί να είναι αυτός που θα κλωτσήσει το σκαμνί που κρατιέται ακόμη όρθια.
Με το βαρέλι να αγγίζει τα 120 δολάρια και να κινδυνεύει να φθάσει στα 140 δολάρια, ο Τραμπ χρησιμοποιώντας την τεχνητή νοημοσύνη εμφανίστηκε για εσωτερική κατανάλωση με ένα αυτόματο, μαύρα γυαλιά και μαύρο κοστούμι και φόντο βομβαρδισμούς στο Ιράν υποστηρίζοντας: «Τέλος πια το καλό παιδί». Νέα όρια γελοιοποίησης ή μια επικίνδυνη απειλή;
Φωτο: U.S. Naval Forces Central Command / Flickr
