ΔΑΙΜΟΝΙΚΑ
Είναι καιρός για ενωτικό, μαζικό κι αποτελεσματικό εκπαιδευτικό κίνημα
Εδώ και πολύ καιρό, κάτω από το φάσμα της απογοήτευσης και της παγιωμένης αντίληψης ότι δεν υπάρχει πλέον εναλλακτική λύση, το εκπαιδευτικό κίνημα έχει ατονήσει και προσπαθεί να συντηρηθεί από λίγες κι αναποτελεσματικές δράσεις των συνδικαλιστικών του οργάνων. Σ’ αυτό το αρνητικό κλίμα συντελούν και δύο ακόμη σημαντικοί παράγοντες. Από τη μια, η δημοσιοϋπαλληλική αλλοτρίωση ενός μεγάλου μέρους παλαιών εκπαιδευτικών, στους οποίους η λαίλαπα των μνημονίων πέρασε ξώφαλτσα και οδήγησε σε συντηρητική αναδίπλωση και επιλογές ατομικών λύσεων. Κι από την άλλη, η «έξυπνη» τακτική του υπουργείου Παιδείας, το οποίο προσπαθεί να περάσει τα μνημονιακά μέτρα για την εκπαίδευση, που έχει ήδη υπογράψει η κυβέρνηση, δια της πλαγίας οδού. Ένα παράδειγμα αυτής της τακτικής αποτελεί η βασική γραμμή του υπουργείου να γεμίσει τα τεράστια κενά στα σχολεία κάνοντας αλχημείες και χρησιμοποιώντας τους ήδη υπάρχοντες εκπαιδευτικούς. Ξεκίνησε με τη μείωση των ωρών σε κάποια μαθήματα, εξοικονομώντας αντίστοιχες ώρες εργασίας και καλύπτοντας κάποια κενά. Παγίωσε τη μέθοδο της εξαντλητικής συμπλήρωσης ωραρίου, κάνοντας «λάστιχο» πολλούς εκπαιδευτικούς, που αναγκάζονται να μετακινούνται σε 3 και 4 σχολεία. Τώρα προωθεί την ενοποίηση ειδικοτήτων και ετοιμάζει ένα μπαράζ συγχωνεύσεων σχολικών μονάδων με τον ίδιο πάντα στόχο, το μπάλωμα των κενών και την αποφυγή μόνιμων διορισμών. Αυτός ο στόχος κρύβεται και διασκεδάζεται επιμελώς με την επιχειρηματολογία της ορθολογικής διαχείρισης και του νοικοκυρέματος των σχολείων! Αυτό που προσπαθεί, ματαίως, να αποκρύψει αυτή η «μπακάλικη» τακτική, είναι η δραματική μείωση του αριθμού των εκπαιδευτικών, ως επιβεβλημένη μνημονιακή τακτική τα τελευταία χρόνια. Καθοριστικός παράγοντας σ’ αυτή την εικόνα της εκπαίδευσης είναι η ανυπαρξία διορισμών εκπαιδευτικών από το 2009!
Την Παρασκευή 2 Μαρτίου είχαμε, επιτέλους, πετυχημένες κινητοποιήσεις με κεντρικό αίτημα τους μαζικούς και μόνιμους διορισμούς εκπαιδευτικών, οι οποίες συνεχίστηκαν αγωνιστικά την Παρασκευή 9 Μαρτίου και θα κορυφωθούν την Παρασκευή 16 Μαρτίου, με πανελλαδική απεργία και συγκέντρωση στο υπουργείο Παιδείας. Οι συλλογικότητες των αναπληρωτών και οι ΕΛΜΕ της Θεσσαλονίκης δραστηριοποιήθηκαν έντονα με πετυχημένες εκδηλώσεις για την αδιοριστία, ενημέρωση των αναπληρωτών, παράσταση στις διευθύνσεις εκπαίδευσης κι ανάρτηση πανό στα σχολεία. Σημαντική και καθοριστική, ως προς τον όγκο και τον παλμό των κινητοποιήσεων, ήταν η συμμετοχή πολλών εκπαιδευτικών από την επαρχία. Επιτέλους οι αναπληρωτές, το πιο επισφαλές και ταλαιπωρημένο τμήμα των εκπαιδευτικών, βίωσε την αλληλεγγύη των μόνιμων εκπαιδευτικών και πήρε την κατάσταση στα χέρια του. Στην κατάληξη της διαδήλωσης στο υπουργείο Μακεδονίας – Θράκης, οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης απουσίαζαν ή αρνήθηκαν να δεχτούν επιτροπή των διαδηλωτών. Στην Αθήνα, το υπουργείο παρέταξε τη βία και τα χημικά των ΜΑΤ απέναντι στο εκπαιδευτικό κίνημα. Εκπαιδευτικοί με ανοιχτά κεφάλια, δακρυγόνα και ξύλο ήταν η απάντηση του υπουργείου στα αιτήματα των εκπαιδευτικών να δοθεί τέλος στη χρόνια αδιοριστία, το εκπαιδευτικό μνημόνιο και τις πολιτικές της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΟΟΣΑ, που διαλύουν το δημόσιο σχολείο και τις ζωές των εκπαιδευτικών. Την ίδια στιγμή, ο υπουργός Παιδείας απουσίαζε, αγνοώντας επιδεικτικά το πανελλαδικό κάλεσμα των σωματείων και ομοσπονδιών δασκάλων και καθηγητών, που ήταν γνωστό εδώ και ένα μήνα.
Οι επιτυχία των κινητοποιήσεων των περασμένων ημερών αποδεικνύει ότι ακόμα και σε αρνητικές περιόδους για το κίνημα, η καλή προετοιμασία, η επικαιρότητα κι η ουσία των αιτημάτων είναι αυτή που παίζει τον καθοριστικό ρόλο. Επίσης, η ενωτική παρουσία των συνδικαλιστικών παρατάξεων της αριστεράς έδωσε πολύ σημαντική ώθηση. Σημαίες του ΠΑΜΕ και της ΟΛΜΕ είχαν πολύ καιρό να συνυπάρξουν σε μαζικές κινητοποιήσεις. Επίσης, η έντονη παρουσία των αναπληρωτών, οι οποίοι κατέλαβαν τα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ στη Θεσσαλονίκη αναρτώντας πανό έξω τα παράθυρα, έδωσε μια δυναμική νότα συμμετοχής των νέων ανθρώπων της εκπαίδευσης στις συλλογικές δράσεις. Επιτέλους, νέοι άνθρωποι στις διαδηλώσεις! Κι αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό κέρδος και μια παρακαταθήκη για το μέλλον του κινήματος.
Ο δικηγόρος του διαβόλου
