Αυτή είναι η τρίτη ταινία που σκηνοθετεί ο Ασγκάρ Φαραντί μακριά από το Ιράν και η δεύτερη γαλλόφωνη. Επιπλέον είναι μια ταινία πέρα για πέρα «γαλλική» τόσο θεματικά όσο και ιδιοσυγκρασιακά κι αυτό πιστώνεται στον σκηνοθέτη.
Η Σιλβί είναι μια ιδιότροπη συγγραφέας η οποία παλεύει να ολοκληρώσει το καινούργιο βιβλίο της. Για τον σκοπό αυτό έχει επιστρατεύσει… ένα τηλεσκόπιο με το οποίο κατασκοπεύσει το απέναντι διαμέρισμα το οποίο χρησιμοποιείται ως στούντιο ηχητικών εφέ από δύο αδέλφια, τον Νικολά και τον Τεό και τη συνεργάτιδά τους, Νίτα. Μάλιστα, στο ίδιο διαμέρισμα έμενε κάποτε η μητέρα της. Όταν ο Αντάμ, ένας νεαρός που παλιά είχε καταδικαστεί για κλοπή, προσλαμβάνεται ως βοηθός της Σιλβί, η κατάσταση περιπλέκεται. Γοητευμένος από τη Νίτα αρχίζει να την παρακολουθεί και έχοντας διαβάσει κρυφά τα χειρόγραφά της εργοδότριάς του, το παρουσιάζει ως δικό του. Κι έτσι ξεκινά ένα γαϊτανάκι ψεύδους, αλήθειας, φαντασίας, έρωτα, πάθους και εμμονής.
Οι «Παράλληλες ιστορίες» (Histoires paralleles) είναι ένα δυναμικό ψυχολογικό θρίλερ, με τους ήρωές του να εμπλέκονται σε έναν κυκεώνα ανεξέλεγκτων καταστάσεων.
Ο Φαραντί προσπαθεί, και σε μεγάλο βαθμό το πετυχαίνει, να χαλιναγωγήσει ένα απαιτητικό σενάριο που περιστρέφεται γύρω από την πραγματική ζωή και τη ζωή των μυθιστορηματικών ηρώων, ένα όχι άγνωστο αλλά πάντοτε ενδιαφέρον αφηγηματικό μοτίβο. Ο σκηνοθέτης δίνει ένταση, δημιουργεί ερωτήματα, οδηγεί σε απαντήσεις.
Οι «Παράλληλες ιστορίες» είναι μια ταινία που κρατά το ενδιαφέρον, πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα, αυξάνει την ένταση. Η ηδονοβλεψία -κατ’ επέκταση το ίδιο το σινεμά- και το μέσο της, το τηλεσκόπιο, θυμίζουν ένα αγαπημένο κινηματογραφικό μοτίβο. Από τον Χίτσκοκ («Σιωπηλός μάρτυρας»), στον ντε Πάλμα («Διχασμένο κορμί»), τον Κισλόφσκι («Μικρή ερωτική ιστορία»), τον Παναγιωτόπουλο («Οι απέναντι») κ.α. Μάλιστα, η ταινία του Φαραντί είναι ελεύθερη διασκευή της ταινίας που γύρισε ο Κριστόφ Κισλόφσκι το 1988. Σ’ αυτό που διαφοροποιεί τις δύο ταινίες είναι ότι ο Ιρανός δεν μένει μόνον στην οπτική εκείνου που παρακολουθεί αλλά και στο τι συμβαίνει από την άλλη πλευρά.
Το σάουντρακ υπογράφει ο μόνιμος συνεργάτης του Κισλόφσκι, Ζμπίγκιεφ Πράισνερ.
Ακόμη ένα χαμένο σετ
Δεκαετία του 1980 στην Ιταλία, ο Πιέτρο Μιλέλα, τεχνικός επικοινωνιών και λάτρης του τένις, ονειρεύεται να δει τον 13χρονο γιο του, Φελίτσε πρωταθλητή στο αγαπημένο του άθλημα. Έχει αναλάβει ο ίδιος την προπόνησή του που είναι βασισμένη στην αυστηρή πειθαρχία και την αυτοσυγκράτηση. Όταν ο μικρός καταφέρνει να προκριθεί στα εθνικά τουρνουά τένις που διεξάγονται σε διάφορες πόλεις, ο Πιέτρο προσλαμβάνει έναν πρώην πρωταθλητή, τον Ραούλ Γκάτι, για να προπονήσει και να συνοδεύσει τον γιο του στους αγώνες. Όμως ο Ραούλ, εκτός του ό,τι κουβαλά τα προσωπικά του προβλήματα, είναι εντελώς αντισυμβατικός.
Ο Αντρέα ντι Στέφανο υπογράφει την ταινία «Tennis maestro» (Il maestro), ένα γλυκόπικρο δράμα ενηλικίωσης, εμπνεόμενο από βιώματα του σκηνοθέτη. Ο ντι Στέφανο έπαιξε τένις όταν ήταν νέος χωρίς όμως να κάνει ιδιαίτερη καριέρα. Ως σκηνοθέτης τώρα και με την ιδέα ότι το σινεμά συνήθως μιλά για τους νικητές και τους επιτυχημένους, αποφάσισε να γυρίσει μια ταινία για τους «άλλους». Και το έκανε με ιδιαίτερη επιτυχία.
Η σκηνοθεσία είναι ανάλαφρη με τον Αντρέα ντι Στέφανο να χειρίζεται ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα, όπως είναι η προβολή της πατρικής επιθυμίας στο μέλλον του παιδιού, που χωρίς να είναι εμφανές, αποτελεί ένα είδος εξαναγκασμού και άβουλης κακοποίησης. Με το δραματικό στοιχείο να καλύπτεται έντεχνα με χιούμορ, ο ιταλός σκηνοθέτης προσφέρει μια ταινία που βλέπεται ευχάριστα από τον καθένα. Είναι δε απολαυστικοί οι δύο πρωταγωνιστές: ο Τιτσιάνο Μενιτσέλι ως Φελίτσε και ο Πιερφραντσέσκο Φαβίνο ως Ραούλ.
Η κότα έκανε το αυγό;
Είδαμε την ταινία στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 2025, όπου προβλήθηκε ως ταινία λήξης.
Ο λόγος για την «Κότα» μια ελληνική ταινία, γυρισμένη στην Ελλάδα, που μιλά ελληνικά, με έλληνες ηθοποιούς που όμως την σκηνοθέτησε ένας πολύ γνωστός και ταλαντούχος ούγγρος σκηνοθέτης ο Γκιόργκι Πάλφι. Όμως το θέμα μας δεν είναι ο σκηνοθέτης αλλά η πρωταγωνίστρια που είναι… μια κότα!
Η«Κότα»λοιπόν ήταν η ταινία που κράτησε καθηλωμένο το κοινό από την αρχή ως το τέλος. Γιατί μπορεί η εμφάνιση μιας κότας επί της οθόνης να προκάλεσε αρχικά κάποια μειδιάματα αλλά η συνέχεια ήταν συνταρακτική.
Η κεντρική ιστορία είναι ο αγώνας της κότας να επιβιώσει σε έναν εχθρικό κόσμο. Σαφώς και ο Πάλφι σχολιάζει τη βαρβαρότητα με την οποία εκτρέφονται τα ζώα που πρόκειται να αποτελέσουν τροφή για τον άνθρωπο. Από εκεί και πέρα όμως και αφού η κότα μας μάλλον την έχει γλυτώσει, καθώς κατέληξε σε ένα κοτέτσι, μοναδικός της σκοπός είναι να καταφέρει να κλωσήσει ένα αυγό που όμως, κάθε μέρα της το παίρνει ο άνθρωπος. Παράλληλα δε, παρακολουθούμε και ιστορίες των ανθρώπων. Κι εκεί έχει απ’ όλα: κοινωνικοπολιτικό σχόλιο, αστυνομικό μυστήριο, χιτσκοκοκό σασπένς, χιουμοράκι. Και ένα αναπάντεχο φινάλε που απογειώνει την ταινία του Πάλφι.
Η «Κότα» είναι μια απλή ταινία. Αν μπορούμε να τη θεωρήσουμε ως τέτοια εφόσον λάβουμε υπόψη το τι δουλειά έγινε με τις κότες-ηθοποιούς (μη γελάτε, οι παραγωγοί μας διαβεβαίωσαν ότι οι κότες εκπαιδεύτηκαν για να παίξουν!). Οπωσδήποτε όμως είναι εμπνευσμένη τόσο ως σύλληψη όσο και ως εκτέλεση.
Θυμάμαι το τελικό θερμό κι αυθόρμητο χειροκρότημα στο φεστιβάλ, που δικαίωσε τους συντελεστές και ήταν η απόδειξη ότι το κοινό την ευχαριστήθηκε. Ανάμεσά τους κι εγώ!
ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ
«Τρυφερό κτήνος» (Gentle monster) της Μαρί Κρόιτσερ: Η Λούσι, μια επιτυχημένη πιανίστρια, μετακομίζει με τον σύζυγό της, Φίλιπ, και τον μικρό τους γιο από την πόλη σε ένα σπίτι στην εξοχή. Όμως, πριν καν προλάβουν να εγκατασταθούν, η αστυνομία εισβάλλει ξαφνικά στο σπίτι τους, συλλαμβάνει τον Φίλιπ και κατάσχει τους υπολογιστές του. Η Λούσι βρίσκεται πλέον αντιμέτωπη με σοκαριστικές κατηγορίες εναντίον του άνδρα που αγαπά και αρχίζει να αναρωτιέται πόσο καλά γνώριζε πραγματικά τον σύζυγό της και αν πρέπει να προστατεύσει τον γιο τους από εκείνον.
«Λος Τίγκρες» (Los tigres) του Αλμπέρτο Ροντρίγκεζ: Ο Αντόνιο και η Εστρέλα είναι δύο αδέρφια που έχουν περάσει όλη τους τη ζωή στη θάλασσα ως δύτες. Όταν ένα ατύχημα απειλεί να τερματίσει την καριέρα του Αντόνιο, το μέλλον φαίνεται αβέβαιο… μέχρι που ανακαλύπτουν ένα κρυμμένο φορτίο κοκαΐνης σε ένα πετρελαιοφόρο.
«Resident evil» του Ζακ Κρέτζερ: Ο Μπράιαν, ένας ιατρικός κούριερ, χωρίς να το θέλει βρίσκεται μπλεγμένος σε έναν ασταμάτητο αγώνα επιβίωσης, καθώς μια μοιραία φρικιαστική νύχτα διαλύει τα πάντα γύρω του και το χάος επικρατεί.
«Η επέλαση» (Onslaught) του Άνταμ Γουίνγκαρντ: Όταν μια αδίστακτη ομάδα γενετικά τροποποιημένων υπερστρατιωτών ξεφεύγει στην έρημο, μια στρατιωτικός και ελεύθερη σκοπευτής πρέπει να εξαπολύσει την κόλαση για να προστατεύσει τη μικρή κόρη της.
«Κωδικός Τεχεράνη» (The fix) του Γκάι Μόσε: Ύστερα από μια αποτυχημένη αποστολή, ο Τάκερ, πρώην πράκτορας της CIA, οδηγεί μια ομάδα απογοητευμένων πρώην κατασκόπων στην αναζήτηση εκατομμυρίων δολαρίων σε μετρητά, που χάθηκαν κατά την κατάληψη της αμερικανικής πρεσβείας στην Τεχεράνη το 1979.
«Ράλι, από το Παρίσι στις Πυραμίδες» (Flaklypa–Fra Paris til Pyramedene) του Ράσμους Α. Σίβερτσεν: Ο Ρέοντορ Φέλγκεν, ένας λαμπρός αλλά εκκεντρικός εφευρέτης, και οι δύο απίθανοι φίλοι του -ο Σόλαν, μια τολμηρή καρακάξα, και ο Λούντβιγκ, ένας δειλός σκαντζόχοιρος- προσπαθούν να εξιλεωθούν συμμετέχοντας στο θρυλικό ράλι «Παρίσι προς τις Πυραμίδες». Εξοπλισμένοι με το εξαιρετικό αγωνιστικό τους αυτοκίνητο, το Il Tempo Gigante, η τριάδα ξεκινά ένα ταξίδι υψηλών διακυβευμάτων μέσα από το πολύβουο Παρίσι, τις επικίνδυνες ιταλικές Άλπεις και την καυτή αιγυπτιακή έρημο. Με το σπίτι, τη φιλία και τη ζωή τους σε κίνδυνο, πρέπει να αποδείξουν ότι η εφευρετικότητα και η αποφασιστικότητα μπορούν να νικήσουν κάθε πρόκληση.
Σινεφίλ
