Νίκος Ράπτης, «Από τον σοσιαλισμό στη βιωσιμότητα», εκδόσεις Ασίνη, 2026
Το βιβλίο του Νίκου Ράπτη είναι γραμμένο όπως τα προγράμματα των κομμάτων του αριστερού ημισφαιρίου, και αυτό το κάνει οικείο: για τι παλεύουμε, υπέρ ποιων, εναντίον ποιων, ανάλυση διεθνούς και εθνικού πλαισίου, πρόγραμμα για τα πάντα. Είναι αναλυτικό, κατανοητό, εύστοχο, τολμηρό. Η μεγαλύτερη όμως αρετή του είναι η οικοσοσιαλιστική του κατεύθυνση. Το γεγονός δηλαδή πως καταφέρνει αβίαστα να μπολιάσει μια αριστερή ανάλυση και ένα αριστερό πρόγραμμα με την οικολογική θέαση του κόσμου, με τις θέσεις και τις προτάσεις της Πολιτικής Οικολογίας. Η γεφύρωση αυτή δημιουργεί ένα αποτέλεσμα απολύτως υποστηρίξιμο και από τους δύο χώρους, χωρίς την αίσθηση της υποχώρησης από τον ιδεολογικό πυρήνα του καθενός, αλλά με τις ενισχύσεις και επεκτάσεις εκείνες που επιτρέπουν σε καθέναν τους να αποκτήσει ώθηση και να δραπετεύσει από την αυτάρεσκη περιχαράκωσή του.
Το βιβλίο του Νίκου Ράπτη μοιάζει με την ύλη ενός ταχύρρυθμου οικολογικού σεμιναρίου για αριστερούς και αριστερές. Πώς μπορούν αυτοί και αυτές να συνεχίσουν να διατηρούν την ταυτότητά τους, θέτοντας όμως ως προτεραιότητα την αποτροπή του κλιματικού χάους που αν επισυμβεί θα κάνει τον νεοφιλελευθερισμό να μοιάζει με περίοδο ευημερίας; Ποιες βασικές πληροφορίες, ιδέες και αναλύσεις πρέπει να λάβουν υπόψη τους ώστε να συναρθρώσουν τις δικές τους έγνοιες με τον αγώνα για μια βιώσιμη κοινωνία σε έναν βιώσιμο πλανήτη; Πώς μπορούν να συνεχίσουν να παλεύουν ενάντια στις ανισότητες χωρίς να αγνοούν ότι η μοίρα αυτού του αγώνα θα κριθεί από το αν θα χάσουμε την γη κάτω από τα πόδια μας (βλ. κλιματική κρίση, δημογραφική παρακμή, γεωπολιτικές ανακατατάξεις);
Ο συγγραφέας πολύ εύστοχα συνδέει την πορεία από το όραμα του σοσιαλισμού στη γειωμένη αγωνιστικότητα για όλες τις πτυχές μιας βιώσιμης κοινωνίας, που δεν μπορεί παρά να συνίσταται από βιώσιμες πρακτικές που σκιαγραφούν μια άλλη καθημερινότητα, έναν άλλο πολιτισμό, μια άλλη πολιτική για τη στέγαση, την ύδρευση, τις μετακινήσεις, τη διατροφή, την υγεία, την παιδεία, την ασφάλεια. Αυτά όμως δεν μπορούν να κατακτηθούν, σύμφωνα με τον Νίκο Ράπτη, χωρίς μια δημοκρατική οργάνωση που θα εξισορροπεί την άμεση με την έμμεση δημοκρατία, μια περισσότερη περιφερειακή οργάνωση του κράτους, την εκπροσώπηση των εργαζομένων στους χώρους εργασίας, και τη διάκριση των εξουσιών, κοντολογίς χωρίς μια «Νέα Μεταπολίτευση».
