Τα πρώτα χρόνια του 2000 ήταν ιδιαίτερα έντονα, πολιτικά και κινηματικά. Οι ευρωπορείες, το αντιπολεμικό κίνημα, η Γένοβα, η αντισύνοδος των G7 στην Χαλκιδική, η κινηματική άνοιξη του Κοινωνικού Φόρουμ, ο Χώρος Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς κι η δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ, μας επηρέασαν καθοριστικά και δημιούργησαν νέους τρόπους συλλογικής λειτουργίας και δράσης, σφραγίζοντας την αγωνιστική διάθεση και την αριστερή μας συνείδησή. Η ΑΚΟΑ, παρά τις μικρές της δυνάμεις, ήταν η πρωταγωνίστρια εκείνης της περιόδου και λειτουργούσε ως κοινά αποδεκτός συνομιλητής και καταλύτης στις όχι και τόσο εύκολες επαφές και διεργασίες μεταξύ των χώρων της Αριστεράς και του κινήματος. Η οργάνωση της ΑΚΟΑ Θεσσαλονίκης, μαζί με την «Εποχή» που τότε αποτελούσε ένα σεβαστό από όλους βήμα έκφρασης και επικοινωνίας, ζούσε μια περίοδο άνθησης και έντονης δράσης. Μαζί με την ευρύτερη «Ομάδα Εποχής Θεσσαλονίκης», συγκατοικώντας και έχοντας διαρκή όσμωση και συνεργασία με κινηματικές συλλογικότητες, όπως το Δίκτυο για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα και η Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης, η οργάνωση ήταν πανταχού παρούσα και έκανε αισθητή την παρουσία της στην πόλη. Το μεγαλύτερο, όμως, πλεονέκτημά της που αποτέλεσε την εγγύηση της πετυχημένης της πορείας ήταν το ότι λειτουργούσε σαν μια χαρούμενη, κεφάτη, νεανική παρέα. Κι αυτό το οφείλουμε, σχεδόν εξ ολοκλήρου, στον σύντροφο Γιάννη!
Ο Γιάννης ο Μαύρος Σκύλος, το ινδιάνικο προσωνύμιό του τον συνόδευε λόγω του μεγάλου του θαυμασμού στην ινδιάνικη φιλοσοφία, ήταν η ψυχή της «Ομάδας Εποχής Θεσσαλονίκης». Ελκυστική προσωπικότητα, με πρωτότυπες ιδέες και πρωτοβουλίες, διαθεσιμότητα και κέφι, είχε πάντα μαζί την κιθάρα του οπότε η συνεδρίαση της ομάδας εξελισσόταν πάντα σε ταβερνική σύναξη στα στέκια του Μπιτ-Παζάρ. Πρωτοστατούσε όμως και στην υλοποίηση όλων των ιδεών και των δράσεων της συλλογικότητάς μας. Τι να πρωτοθυμηθείς…
• Το μοναδικό φεστιβάλ «Εποχής» στην Θεσσαλονίκη που είχε τεράστια επιτυχία και ξεπουλήσαμε όλα τα σουβλάκια και τις μπύρες. Ο Γιάννης τότε πρότεινε ως λογότυπο του φεστιβάλ ένα μαύρο πάνθηρα με την πένα της «Εποχής» να γράφει «Ποτέ πια στο κλουβί». Το κάναμε και μπλουζάκια, λευκά, κόκκινα και μαύρα! Το μεγάλο σουξέ του φεστιβάλ ήταν το φεμινιστικό «Χτύπα σατράπη μου» του Βασίλη Τσιτσάνη, ακόμη το θυμάται η Σίσσυ!
• Το τουρνουά ποδοσφαίρου με ομάδες προσφύγων και μεταναστών, όταν σε μια δύσκολη εποχή καχυποψίας και ρατσισμού, τους δόθηκε μια ευκαιρία ψυχαγωγίας και ορατότητας στο εχθρικό τοπίο της συντηρητικής Θεσσαλονίκης. Σε ένα συντροφικό γηπεδικό περιβάλλον, ο μικρός Γιαννάκης έγραφε με κιμωλία στο πινακάκι του το σκορ των αγώνων και η Λίνα έβραζε λουκάνικα για τα χοτ-ντογκ του ημιχρόνου.
• Σε ένα φεστιβάλ «Εποχής» στο άλσος της Νέας Σμύρνης, είχαμε κατέβει από την Θεσσαλονίκη, ο Γιάννης έριξε την ιδέα να φτιάχνουμε κάθε βδομάδα μια σελίδα στην εφημερίδα για τη Θεσσαλονίκη. Το συζητήσαμε αμέσως με τον αρχισυντάκτη Πάνο και πήραμε την έγκριση. Ο Γιάννης την βάφτισε «Η Μητρόπολη των Βαλκανίων» και, παρότι φοβόμασταν ότι δεν θα μπορούμε να την γεμίσουμε, πάντα μας περίσσευε ύλη. Η σελίδα στηνόταν με πολύ μεράκι εξ ολοκλήρου στην Θεσσαλονίκη και έδωσε βήμα σε αρκετό κόσμο της πόλης. Μεγάλη της επιτυχία ήταν το αριστερό ριάλιτι «Το μυστικό του Κάρολου» που γραφόταν με κέφι, ένα επεισόδιο κάθε βδομάδα από διαφορετικό συγγραφέα, κάτι σαν σκυταλοδρομία!
Πριν λίγο καιρό, ο σύντροφος Γιάννης είχε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας και τώρα βρίσκεται στην φάση της αποκατάστασης. Σύντροφοι, φίλοι και μουσικοί συνεργάτες του Γιάννη διοργανώνουν μουσική βραδιά οικονομικής ενίσχυσης στο Κοινωνικό Κέντρο / Στέκι μεταναστών, στην Βαλαωρίτου 20 – 6ος όροφος, την Κυριακή 13 Απρίλη μετά τις 6 το απόγευμα. Ας πιάσουμε ξανά το κόκκινο νήμα της συντροφικότητας και της αλληλεγγύης κι ας ξαναβρεθούμε την Κυριακή. Για τον σύντροφο Γιάννη, τον Μαύρο Σκύλο!
Πάνος Δημητρούδης
