Από τις πρώτες κιόλας μέρες διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας γίνεται ξεκάθαρο πως εγκαινιάζεται μια νέα εποχή σκοταδισμού σε ό,τι αφορά τα δικαιώματα των γυναικών: Η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων, που μέχρι πρότινος ήταν ο αρμόδιος κυβερνητικός φορέας για να σχεδιάζει, να υλοποιεί και να ασκεί εποπτεία στην εφαρμογή των πολιτικών για την έμφυλη ισότητα σε όλους τους τομείς, καταργήθηκε βάσει του σχετικού προεδρικού διατάγματος, υπό τον τίτλο της νέας Γενικής Γραμματείας Ισότητας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η οποία μάλιστα υπάγεται πλέον στο νεοπαγές Υπουργείο Κοινωνικών Υποθέσεων και… Οικογένειας!
Η κατάργησή της δεν προκαλεί, δυστυχώς, μεγάλη έκπληξη: ήταν μάλλον προδιαγεγραμμένη, αφού είχαν υπάρξει πρότερες κλιμακωτές υποβαθμίσεις της, επί της προηγούμενης κυβέρνησης Μητσοτάκη το 2019 και το 2021, όταν και σταδιακά μετονομαζόταν σε Γραμματεία Οικογενειακής και Δημογραφικής Πολιτικής, αφήνοντας τον πυλώνα της Ισότητας τελευταίο, σε μια επικίνδυνη διολίσθηση.
Την ίδια ώρα που η Ελλάδα στέκεται τελευταία και καταϊδρωμένη σε θέματα ισότητας των φύλων, που οι έμφυλες ανισότητες είναι ορατές σε κάθε έκφανση της ζωής μας και η έμφυλη βία και ο σεξισμός τείνουν να κανονικοποιηθούν, η νέα κυβέρνηση Μητσοτάκη δίνει αμέσως το στίγμα πως όλες οι πολιτικές αντιμετώπισης των έμφυλων ανισοτήτων θα υποχωρήσουν έναντι άλλων προτεραιοτήτων. Αυτό ακριβώς σηματοδοτεί η υπαγωγή της νέας Γραμματείας στο Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, που όπως φαίνεται έχει κυρίαρχο στόχο την επίλυση του δημογραφικού προβλήματος της χώρας και την υποστήριξη της (ετεροκανονικής) οικογένειας.
Ποιος είναι ο ιδεότυπος της σύγχρονης Ελληνίδας και γιατί τα θέματα ισότητας είναι συνυφασμένα, κατά την κυβέρνηση, με την οικογενειακή σφαίρα; Η απάντηση βρίσκεται στις δογματικές και αναχρονιστικές αντιλήψεις της για τον ρόλο των γυναικών να κάνουμε οπωσδήποτε παιδιά. Η απάντηση επίσης βρίσκεται και στη σύνθεση της νέας κυβέρνησης με 15 μονάχα γυναίκες σε σύνολο 64 υπουργών…
Η εξέλιξη αυτή δίνει επιπλέον δυστυχώς και την αίσθηση πως δεν θα δοθεί ιδιαίτερη έμφαση ούτε και στην ενίσχυση των πολιτικών αντιμετώπισης της έμφυλης βίας, που είναι το αποτέλεσμα των δομικών ανισοτήτων μεταξύ των φύλων. Ιδιαίτερα στο πεδίο της ενδοοικογενειακής βίας ο κίνδυνος να διατηρηθεί με κάθε κόστος η οικογενειακή συνοχή είναι πάντα παρών. Η διαχείριση του φαινομένου από τον κρατικό μηχανισμό υπήρξε πολλές φορές απογοητευτική άλλωστε, με αποτέλεσμα τα θύματα να παραμένουν εγκλωβισμένα στα κακοποιητικά οικογενειακά περιβάλλοντα ή να επιστρέφουν σε αυτά. Όσες και όσοι εργαζόμαστε στο πεδίο της προστασίας των επιζωσών έμφυλης βίας το γνωρίζουμε δυστυχώς αυτό καλά.
Η κατάργηση του αυτοτελούς φορέα για την ισότητα των φύλων είναι δηλωτική των εμφανών προθέσεων της κυβέρνησης να συνδεθεί η ισότητα μόνο με την οικογένεια και την οικιακή σφαίρα και να αναδειχθεί το δημογραφικό ζήτημα ως πρωτεύον, θέτοντας σε αμφισβήτηση ακόμη και το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του γυναικείου σώματος. Επιστρέφουμε λοιπόν σε σκοτεινές εποχές όπου μεσαιωνικές φωνές και αντιλήψεις θα έχουν ανενόχλητα χρόνο και τόπο έκφρασης και δράσης; Η σύνθεση της νέας Βουλής αποτυπώνει, μεταξύ άλλων, και ένα σεβαστό ποσοστό ακροδεξιάς ιδεολογίας. Σε αυτό το περιβάλλον πόσο δύσκολο είναι άραγε να εφαρμοστούν ακόμη πιο οπισθοδρομικές και αυταρχικές πολιτικές; Το φεμινιστικό κίνημα σε σύμπραξη με όλες τις δημοκρατικές και προοδευτικές δυνάμεις της κοινωνίας μπορεί και πρέπει αρθρώσει πολιτικό λόγο και να ασκήσει πίεση για να καμφθούν οι νέο-συντηρητικές πολιτικές που απειλούν τα έμφυλα δικαιώματα και που επιχειρούνται από τη νέα κυβέρνηση και τους υποστηρικτές της.
