φωτογραφία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΠΑΛΑΣΚΑΣ /EUROKINISSI
Για τον τρόπο που θέλει να βλέπουμε τα πράγματα η Δεξιά, η Αριστερά είναι κάποιες ελίτ εξασφαλισμένων ακαδημαϊκών, που μιλάνε κυρίως για μετανάστες, φεμινισμό και ΛΟΑΤΚΙ άτομα.
Σκέφτομαι: με ό,τι έχει μείνει σήμερα από την Αριστερά στη Βουλή, πόσους βουλευτές ξέρουμε να τρέχουν έξω από την κόλαση της Σιντικής για να τσακωθούν για τις συνθήκες κράτησης, την πείνα και τη βία – όπως το έκαναν, λίγες και λίγοι πάλι, στην Αμυγδαλέζα, την Πέτρου Ράλλη και τα νησιά;
Αλλά κι απ’ ό,τι ήταν κάποτε οι εφημερίδες της Αριστεράς, πόσους δημοσιογράφους γνωρίζουμε που κάνουν ό,τι κάνει ο Δημήτρης Αγγελίδης, η Αφροδίτη Τζιαντζή και οι ερευνητές κάποιων μικρών δημοσιογράφων ομάδων (αφήνω σκόπιμα έξω από το λογαριασμό την Εποχή);
Να πούμε μήπως για το πανεπιστήμιο; Πόσα τμήματα σχεδιάζουν και υλοποιούν έρευνες για το ρόλο της Αστυνομίας (όχι κάποιων ευαίσθητων αστυνομικών) στο προσφυγικό; Από ποιους μαθαίνουμε τι επιπτώσεις είχε η στέρηση εμβολίων από τα προσφυγόπουλα για τη φοίτησή τους στα σχολεία; Πόσοι ψάχνουν πώς κατανεμήθηκαν οι ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις, πώς οργανώθηκαν τα κινήματα των ρατσιστών στα νησιά του Αιγαίου και ποια είναι η σχέση του προσφυγικού με την αγορά εργασίας στην Ελλάδα;
Το ξέρουμε: ο κόσμος δεν πάει μπροστά μόνο ή κυρίως με πέιπερς, βιβλία και συνέδρια. Αν όμως δεν είχαμε τις έρευνες που έχουμε, δίπλα στις κινηματικές πρωτοβουλίες και τη δουλειά μερικών οργανώσεων, μια ολόκληρη φάμπρικα κυβερνητικής και φασίζουσας προπαγάνδας, για την οποία το προσφυγικό είναι «σημαία» (πεδίο προνομιακό για την ηγεμονία Δεξιάς και Ακροδεξιάς), θα ήταν χωρίς αντίπαλο σε κάθε εκδοχή του δημόσιου χώρου. Δεν είναι.
***
Για τον τρόπο που θέλει να βλέπουμε τα πράγματα ένας ορισμένος «προοδευτικός» νεοφιλελευθερισμός, αν δεν ήταν η Ευρωπαϊκή Ένωση να χρηματοδοτεί την υποδοχή προσφύγων στη χώρα, θα έπρεπε να την επινοήσουμε. Επειδή ακριβώς έχουμε τις έρευνες που έχουμε, και μαζί ερευνητές και ερευνήτριες οργανικά συνδεδεμένους με τα κινήματα αλληλεγγύης, μπορούμε να τεκμηριώσουμε ότι η ευρωπαϊκή χρηματοδότηση είναι ο τρόπος της Ένωσης να επιβάλει πολιτικές στρατοπεδικού εγκλεισμού των προσφύγων: να πριονίζει μέχρι αφανισμού τη Σύμβαση της Γενεύης, να μετατρέπει κάμποσες ΜΚΟ σε διαχειριστές στρατοπέδων, να συρρικνώνει την κοινωνική πολιτική σε ιδιωτικοποιημένη «ανθρωπιστική» παρέμβαση, επιβάλλοντας επιπλέον «ελαστικές» σχέσεις εργασίας, όπως κάνουν καιρό τώρα κοινωνικές υπηρεσίες που δεν αφορούν μόνο πρόσφυγες.
Στη δεκαετία που πέρασε, με ορόσημο την εφιαλτική ευρωτουρκική Κοινή Δήλωση, η λογική ήταν απλή: «με το ένα χέρι προσφέρουμε χρηματοδότηση για την υποδοχή προσφύγων στην Ελλάδα, με το άλλο στραγγίζουμε ό,τι απέμεινε από το σύστημα κοινωνικής προστασίας, ώστε να θωρακίσουμε τα πλεονάσματα, και να εγγυηθείτε τη ‘βιωσιμότητα’ του χρέους». Το νέο Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο οικοδομήθηκε πάνω στο «κεκτημένο» της Κοινής Δήλωσης. Ασφαλειοποίηση, χωρίς καν το πρόσχημα της ανθρωπιστικής παρέμβασης.
***
Μαζί με το Νίκο Κουραχάνη φτιάξαμε ένα βιβλίο που να συνοψίζει την εμπειρία αυτής της δεκαετίας. Απευθυνθήκαμε σε συναδέλφους/ισσες από το εξωτερικό –όχι μόνο από τα «μεγάλα» πανεπιστήμια και τις χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά–, σε συναδέλφους/ισσες που ερευνούσαν εδώ το προσφυγικό πολύ πριν από εμάς, και σε ανθρώπους της γενιάς μας, που το έργο τους είναι κόσμημα για το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο.
Το βιβλίο μας είναι μια ψηφίδα δίπλα σε πρόσφατες δουλειές που αξίζει να διαβαστούν, όπως του Δημήτρη Κόρου και της Ειρήνης Βλάχου, της Όλγας Λαφαζάνη και της Νέλλης Καμπούρη, του Μιχάλη Πουλημά και του Νίκου Ξυπολητά, του Νίκου Σερντεδάκι και του Μιχάλη Ψημίτη, του Χάρη Μαλαμίδη και της Αγγελικής Δημητριάδη. Την Παρασκευή το απόγευμα θα βρεθούμε στο φιλόξενο «Σαχέλ» να το κουβεντιάσουμε.
