Πάρα πολύ καλά είχε κρατήσει μέχρι τώρα η ζέστη. Ανέλπιστα καλά. Έβραζαν στην πολιτισμένη και προηγμένη Ευρώπη και εμείς την είχαμε βγάλει καθαρή. Αλλά δεν έχουμε μάθει να εκτιμάμε τα καλά που μας συμβαίνουν, μόνο να μιζεριάζουμε για τα άσχημα ξέρουμε. Εν πάση περιπτώσει, τώρα κάτι κάνει σε υποψία καύσωνα για δυο – τρεις μέρες. Αυτό θα είναι όμως και τον φάγαμε, λέει, τον Ιούλη. Τι απομένει; Ο Αύγουστος. Κι η Αθήνα που θα αδειάσει. Κι όσοι έχουν έρθει από αλλού. Τουρίστες και ψηφιακοί νομάδες απ’ την μια, πρόσφυγες και μετανάστες απ’ την άλλη.
Πες μου πού βρίσκεσαι ιδεολογικά για να σου πω με ποιους θα στραβώσεις. Δεν χρειάζεται να μου πεις πού βρίσκεσαι ιδεολογικά για να σου πω ότι στραβώνεις πρώτα απ’ όλα με τους υπόλοιπους, με τους ακριβώς σαν εσένα, που δεν ήρθαν από πουθενά, παρεκτός ίσως από κάποιο άλλο μέρος της Ελλάδας. Που τώρα θα φύγουν και θα αφήσουν την Αθήνα να χάσκει. Πού θα πάνε; Κάπου θα πάνε. Μα έχουν λεφτά; Κι ας μην έχουν, κάπου θα πάνε. Ευτυχώς.
Κι η Αθήνα θα χάσκει. Ευτυχώς ή δυστυχώς.
Ανάμεσα σε βαλιτσάκια με τεμαχισμένα μέλη γυναικών και σε ρωγμές σε πολυκατοικίες στην Κυψέλη, ενώ ο μετροπόντικας θα την διαρρηγνύει κάτω από το έδαφός της. Ανάμεσα σε συμφωνίες ανακριτών και εισαγγελέων στην Ευελπίδων και προσωρινές κρατήσεις στον Κορυδαλλό.
Ανάμεσα σε τραγωδίες και κωμωδίες που δεν θα παίζονται εδώ, αλλά σε αρχαία θέατρα, μέχρι να ΄ρθει ο Σεπτέμβρης και να έρθουν κι εκείνες, όταν θα έχουν γυρίσει πια όλοι. Μέχρι τότε τραγωδίες και κωμωδίες ιδιωτικές, κοινωνικές, καθημερινές, αυγουστιάτικες, αθηναϊκές.
Ανάμεσα σε θέσεις παρκαρίσματος σκανδαλώδεις. Δεν θες να παρκάρεις εκεί. Σου αρκεί να τις κοιτάς ηδονικά. Να τις αποθηκεύεις ως εικόνες στο μυαλό σου για την επιστροφή στην κανονικότητα.
Δεν είναι ο Αύγουστος κανονικός στην Αθήνα. Έχουν φύγει τα παιδιά. Έχουν μείνει τα παιδιά των άλλων. Και οι θέσεις να παρκάρεις. Στην κανονικότητα και στους δικούς της ρυθμούς ξέρει να κρύβεται η ύπαρξη. Δεν της δίνεις σημασία, προέχουν άλλα, τρέχεις, άγχεσαι, πιέζεσαι, δεν προλαβαίνεις.
Το καλοκαίρι όμως είναι αλλιώς. Η ύπαρξη βγαίνει απ’ την κρυψώνα της. Έρχεται και κάθεται απέναντί σου. Σε κοιτάει στα μάτια. Σου λέει κοίτα με, νιώσε με, κατάλαβέ με, δεν είναι ένα αστείο όλο αυτό, δεν είναι ένα όνειρο, στα αλήθεια σου συμβαίνει, στα αλήθεια προχωράς, στα αλήθεια μεγαλώνεις, στα αλήθεια μια μέρα δεν θα είσαι πια εδώ. Κάνεις να σηκωθείς, σηκώνεται κι εκείνη. Δεν έχεις πού να πας μακριά της.
Είναι καλοκαίρι. Έχει ζέστη. Έχει ύπαρξη. Υπάρχεις. Το ξέρεις. Ανατριχιάζεις.
