Οι εκλογικές μάχες που δίνονται τώρα κυοφορήθηκαν στα κινήματα που άνθισαν τα προηγούμενα χρόνια
Η Ναόμι Κλάιν βρέθηκε στη Συνδιάσκεψη των Λαών (The People’s Summit) που πραγματοποιήθηκε στο Σικάγο από τις 17 Ιουνίου έως τις 19 Ιουνίου και διοργανώθηκε στο πλαίσιο της καμπάνιας του Μπέρνι Σάντερς. Σε αυτή συμμετείχαν οργανώσεις και άτομα που παλεύουν για κοινωνική, φυλετική και οικονομική δικαιοσύνη. Ήταν μια ευκαιρία να συζητηθούν τα αιτήματα των κινημάτων και πώς αυτά πρέπει να ενταχθούν στις θέσεις του Δημοκρατικού Κόμματος. Στο πλαίσιο της Συνδιάσκεψης, το Democracy Now διοργάνωσε συζήτηση με θέμα τις προοπτικές της Δικαιοσύνης. Η Ναόμι Κλάιν απαντά στο ερώτημα του συντονιστή, Χουάν Γκονζάλες: «Επειδή οι εξελίξεις είναι διεθνείς και επειδή κανείς δεν ζει σε συνθήκες απομόνωσης, πιστεύεις ότι επηρεάζουν τον τρόπο που οι λαοί αντιστέκονται, όσα συμβαίνουν είτε στον ΣΥΡΙΖΑ, είτε στους Ποδέμος είτε οπουδήποτε αλλού στον κόσμο;»
Της Ναόμι Κλάιν
Από τις διαδηλώσεις στους δρόμους φτάσαμε στη διαμόρφωση πολιτικών κομμάτων. Και αυτή η μετάβαση είναι σαφώς πολύπλοκη. Συμφωνώ απολύτως πως οι αγώνες σε εκλογικό επίπεδο για τη διαμόρφωση ενός νέου Κογκρέσου είναι πολύ σημαντικοί. Ωστόσο, πρέπει να μην ξεχνάμε πώς τα κινήματα μάς έφτασαν ως εδώ. Επομένως, θεωρώ αναγκαίο να οικοδομήσουμε πάνω σε αυτές τις εκλογικές δυνατότητες, κατανοώντας ταυτόχρονα πως οι πολιτικοί που τώρα αναδεικνύονται θα ήταν στην αφάνεια αν δεν είχαν υποστηριχθεί από τα κοινωνικά κινήματα ή αναδειχθεί μέσα από αυτά. Για παράδειγμα, δεν θα συζητούσαμε σήμερα για το φαινόμενο Μπέρνι, αν δεν είχαν προηγηθεί τα κινήματα Fight for 15 (το κίνημα των εργαζομένων στα φαστ φουντ, που διεκδικούσε κατώτατο ημερομίσθιο 15 δολάρια), Keystone XL (κίνημα ενάντια στον πετρελαϊκό αγωγό που θα ένωνε τον Καναδά με τη Νεμπράσκα), against fracking (κίνημα ενάντια στην εξόρυξη υδρογονανθράκων από σχιστόλιθο), Black Lives Matter («Οι μαύρες ζωές αξίζουν», κίνημα ενάντια στις δολοφονίες μαύρων Αμερικανών) ή το κίνημα για τα δικαιώματα των μεταναστών. Έτσι δεν είναι;
Και είναι πραγματικά υπέροχος ο τρόπος που κάναμε βήματα μπροστά, αν κατανοήσουμε το πώς αλληλοσυμπληρωνόμαστε, διότι μαζί με τα κινήματα φτάσαμε τόσο μακριά. Τις προάλλες μιλούσα με φίλους μου από την Ισπανία, οι οποίοι από τις πλατείες βρέθηκαν στους Ποδέμος και τώρα ανησυχούν πως χάνουν την επαφή τους με το δρόμο. Το ίδιο ισχύει και στον ΣΥΡΙΖΑ. Θέλω να πω ότι προσπαθούμε να κατανοήσουμε τη νέα κατάσταση και γι’ αυτό είμαστε όλοι σε μια επαφή. Θυμάμαι όταν ήμασταν στο πάρκο Ζουκότι (ΣτΜ: εννοεί το κίνημα Occupy Wall Street, 2011) και παράλληλα είχαν γεμίσει οι πλατείες από την Ισπανία ως την Αίγυπτο. Σε αυτές τις κινητοποιήσεις μπολιάστηκε ο σπόρος που έθρεψε τα τοπικά κινήματα και που τώρα κυοφορεί νέες ιδέες, οι οποίες αναπτύσσονται σε πολιτικό επίπεδο. Aς μην ξεχνάμε πως η σημερινή ηγεσία των Ποδέμος ξεκίνησε από τα κινήματα της αριστεράς στη Λατινική Αμερική και συγκεκριμένα στο Εκουαδόρ και την Βολιβία. Το θυμάστε αυτό; Επομένως, ναι είμαστε όλοι σε επαφή.
Δεν έχουμε απεριόριστο χρόνο
Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, ο φίλος μου Μπιλ Μακ Κίμπεν (ΣτΜ: περιβαλλοντολόγος, συγγραφέας και ιδρυτής της οργάνωσης βάσης για το κλίμα 350.org), ο οποίος θα είναι συνομιλητής μου στη σημερινή εκδήλωση, προσπαθεί να αλλάξει το Δημοκρατικό Κόμμα, να το πιέσει να ενισχύσει το λόγο του ενάντια στο fracking, να ορθώσει ανάστημα στα νέα έργα εξόρυξης ορυκτών καυσίμων. Εάν ήταν εδώ μαζί μας ο Μπιλ ξέρετε τι θα έλεγε; «Έχουμε μια προθεσμία να προλάβουμε.» Ζούμε νικηφόρες στιγμές, όμως δεν έχουμε απεριόριστο χρόνο. Η κλιματική αλλαγή δεν περιμένει μέχρι να εκλεγεί ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ. Δεν θα της δοθεί περίοδος χάριτος (ΣτΜ: εδώ υπονοεί πως η νέα πρόεδρος θα είναι η Κλίντον), πρέπει να συνεχίσουμε τον αγώνα ενάντια στις νέες υποδομές για εξόρυξη ορυκτού πλούτου και να στηριχθούμε στις δομές τους μέλλοντος. Θα παλέψουμε να αρνηθούν οι πολιτικοί χορηγίες από αυτές τις εταιρείες. Γι’ αυτό και θα τους ξεμπροστιάζουμε, για κάθε δολάριο που θα παίρνουν από εταιρεία εξόρυξης πετρελαίου ή φυσικού αερίου. Ήρθε η σειρά μας να γίνουμε τοξικοί.
Έλεγα, λοιπόν, πως έχουμε μια προθεσμία να προλάβουμε. Έως το τέλος της δεκαετίας θα πρέπει να αντιστρέψουμε την κλιματική αλλαγή. Η πρόκληση που αντιμετωπίζουμε είναι πώς θα αλλάξουμε το ενεργειακό σύστημα, από τη στιγμή που διανύουμε πολλαπλές κρίσεις; Διότι, πέρα από την κλιματική αλλαγή, βιώνουμε φυλετικές αδικίες, όπως και οικονομική ανισότητα. Δεν πρέπει, λοιπόν, να απομονωθούμε και να πούμε «η δική μου κρίση είναι πιο σημαντική από τις άλλες, πρώτα θα σώσουμε τον πλανήτη και ύστερα τις δουλειές του κόσμου». Πρέπει να βρούμε τρόπους να μειώσουμε τις εκπομπές αερίων, επουλώνοντας παράλληλα τις πληγές που αιμορραγούν από όταν ιδρύθηκαν τα κράτη που ζούμε. Και κάθε άλλο παρά ανέφικτος είναι αυτός ο στόχος.
Δεν μας αρκούν τα μικρά βήματα
Στον Καναδά πέρυσι, όταν είχαμε εκλογές, ήμασταν σε μια παρόμοια κατάσταση με αυτή που βιώνετε σήμερα. Το κλίμα που είχε δημιουργηθεί στον προοδευτικό κόσμο ήταν αρνητικό. Μέχρι που γνωρίσαμε τον νέο μας πρωθυπουργό. Ο στόχος μας ήταν η ανατροπή της δεξιάς κυβέρνησης. Και έτσι η ψήφος μας απέκτησε στρατηγική σημασία. Καμία από τις αυτοαποκαλούμενες προοδευτικές ή εναλλακτικές του φιλελευθερισμού δυνάμεις δεν έδιναν προτεραιότητα στην κλιματική αλλαγή, ούτε στην οικονομική ανισότητα, τη φυλετική αδικία, την αδικία απέναντι στους αυτόχθονες. Τότε, δημιουργήσαμε μια ομάδα που αντιπροσώπευσε 60 κινήματα και γράψαμε τη διακήρυξη με τον τίτλο «Το άλμα», η οποία κυκλοφόρησε στο μέσον της προεκλογικής καμπάνιας. Με αυτό τον τρόπο δηλώναμε πως τα όνειρά μας δεν χωράνε στα ψηφοδέλτιά σας. Μπορεί να ψηφίσουμε τη χειρότερη υποψηφιότητα, όμως αυτό δεν σημαίνει πως σας εξουσιοδοτούμε να εκπροσωπείτε όσα διεκδικούμε. Η διακήρυξη αυτή μας επέτρεψε να ονειρευτούμε. Και το ενδιαφέρον είναι πως πολύ σύντομα επικυρώθηκε από ένα από τα μεγαλύτερα κόμμα, το Νέο Δημοκρατικό Κόμμα. Και ήταν η νεολαία που αγκάλιασε το «Άλμα» και το διέδωσε σε όλη τη χώρα. Αυτοί, που τώρα φοράνε τα μπλουζάκια του Μπέρνι, αποφάσισαν πως δεν τους αρκούν τα μικρά βήματα. Γι΄ αυτό επαναλαμβάνω, τα κινήματα είναι αλληλοτροφοδοτούμενα, και ο ένας αντλεί δύναμη από τον άλλο.
Μετάφραση από το Democracy Now [www.democracynow.org/2016/6/20/naomi_klein_there_would_be_no].
