Νίκη Λούλα: η κοινωνική Βραζιλία σταμάτησε ξανά την Ακροδεξιά

Ο Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα κέρδισε τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών της 25ης Οκτωβρίου, εξασφαλίζοντας τέταρτη προεδρική θητεία. Συγκέντρωσε 64.256.232 ψήφους και 51,79%, απέναντι στον ακροδεξιό Φλάβιο Μπολσονάρου, γιο του πρώην προέδρου Ζαΐρ Μπολσονάρου. Ο παλιός μεταλλεργάτης και συνδικαλιστής πέτυχε ακόμη μία νίκη με διεθνή πολιτική σημασία.

Ο αντίπαλός του έλαβε 48,21%, με τη διαφορά να φτάνει περίπου τα 4,43 εκατομμύρια ψήφους. Η συμμετοχή διαμορφώθηκε περίπου στο 80,8%, αυξημένη από τον πρώτο γύρο. Τα ποσοστά των υποψηφίων υπολογίζονται επί των έγκυρων ψήφων: λευκά και άκυρα δεν προσμετρώνται στην κατανομή τους. Στη Βραζιλία η ψήφος είναι υποχρεωτική, στοιχείο απαραίτητο για την κατανόηση της προσέλευσης.

“Οι εκλογές της 25ης Οκτωβρίου δεν είναι μια αναμέτρηση μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς, είναι μια μάχη μεταξύ της διατήρησης αυτού που έχουμε ως χώρα ή της επιτάχυνσης της καταστροφής της”

Η ανατροπή έχει ιδιαίτερη σημασία: στον πρώτο γύρο ο Φλάβιο Μπολσονάρου είχε προηγηθεί με περίπου 47%, έναντι 45% του Λούλα. Ο πρόεδρος ανέκτησε την πρωτοβουλία, κινητοποιώντας νέους ψηφοφόρους και επαναφέροντας στο επίκεντρο τη δημοκρατία και την κοινωνική προστασία. Η ισχυρή υποστήριξη στις φτωχότερες κοινωνικές ομάδες και στη βορειοανατολική Βραζιλία αποτέλεσε βασικό στήριγμα της επικράτησής του.

Το πολιτικό διακύβευμα αφορούσε την καθημερινότητα: κόστος ζωής, εισόδημα, δημόσιες υπηρεσίες και ασφάλεια. Η εκλογική αντοχή του Λούλα συνδέεται και με την παρακαταθήκη των πρώτων κυβερνήσεών του: καταπολέμηση της πείνας, εισοδηματικές ενισχύσεις, περισσότερες ευκαιρίες εκπαίδευσης. Η εκτίμησή μας είναι ότι αυτή η κοινωνική μνήμη εξακολουθεί να λειτουργεί ως ισχυρός δεσμός εκπροσώπησης.

⚠️ Ο Φλάβιο Μπολσονάρου αρνήθηκε να αναγνωρίσει την ήττα, ζητώντας ακύρωση της αναμέτρησης λόγω της παράτασης της ψηφοφορίας. Η αμφισβήτηση προαναγγέλλει συνέχιση της πόλωσης. Παράλληλα, ο Λούλα θα αντιμετωπίσει ένα ιδιαίτερα συντηρητικό Κογκρέσο, που μπορεί να εμποδίσει την ατζέντα του. Η νίκη δίνει νέα εντολή στην Αριστερά· η μετατροπή της σε κοινωνικές κατακτήσεις απαιτεί πλέον πολιτικές συμμαχίες και διαρκή λαϊκή κινητοποίηση.