Το κλείσιμο του Ναυτοδικείου Πειραιά, του Αεροδικείου Αθηνών και η αναδιάταξη των στρατιωτικών δικαστηρίων ανοίγουν τον δρόμο για μια βαθύτερη αλλαγή: την εκχώρηση κρίσιμων λειτουργιών και ακινήτων των Ενόπλων Δυνάμεων σε ιδιωτικά συμφέροντα. Πίσω από τις υπουργικές αποφάσεις για συγχωνεύσεις και μεταφορές υπηρεσιών βρίσκεται ένα σχέδιο που αντιμετωπίζει τη στρατιωτική περιουσία ως εμπορικό απόθεμα.
Στην περίπτωση του Ναυτοδικείου Πειραιά, η στόχευση γίνεται πιο αποκαλυπτική. Σύμφωνα με πληροφορίες του armyvoice.gr, στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας είχε τεθεί η εκτίμηση ότι από το συγκεκριμένο ακίνητο θα μπορούσε να προκύπτει ετήσιο ενοίκιο 300.000 ευρώ. Το ποσό αυτό παρουσιάζεται ως επιχείρημα υπέρ της αξιοποίησης του κτιρίου, ενώ προς τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων προβάλλεται η ιδέα ότι τέτοιες κινήσεις θα μπορούσαν να ενισχύσουν το οικιστικό πρόγραμμα. Πρόκειται για πολιτικό δέλεαρ. Η ουσία είναι ότι δημόσια και στρατιωτική περιουσία μεγάλης αξίας βγαίνει από τη χρήση της και κατευθύνεται προς την αγορά.
Η Πανελλαδική Ομοσπονδία Ενώσεων Στρατιωτικών (ΠΟΕΣ) έχει ήδη καταγγείλει ότι οι κινήσεις γύρω από το Ναυτοδικείο Πειραιά και το Αεροδικείο Αθηνών συνδέονται με την είσοδο ιδιωτών σε κρίσιμες δομές των Ενόπλων Δυνάμεων. Η ΠΟΕΣ ζητά να παγώσει κάθε διαδικασία που αφορά την ακίνητη περιουσία, να σταματήσει η μετεγκατάσταση των στρατιωτικών δικαστηρίων και να προστατευθούν οι υφιστάμενες στρατιωτικές υποδομές.
Στον Πειραιά, η αντίδραση έχει πάρει διαστάσεις τοπικού μετώπου. Ο Δήμος Πειραιά συγκάλεσε σύσκεψη για την παραμονή του Ναυτοδικείου στην πόλη, με τη συμμετοχή του δημάρχου Γιάννη Μώραλη, του προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά Ηλία Κλάππα, εκπροσώπων της Περιφέρειας και βουλευτών της Α΄ και Β΄ Πειραιά. Η υπόθεση αφορά την ιστορική σχέση της πόλης με το Ναυτικό, αλλά και την πρόσβαση σε μια δημόσια λειτουργία συνδεδεμένη με τον Πειραιά.
Ο Δικηγορικός Σύλλογος Πειραιά έχει κινηθεί και σε δεύτερο επίπεδο. Μιλώντας στην Εποχή ο πρόεδρός του Ηλία Κλάππας, υποστήριξε ότι με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου, έχει προσφύγει στο υπουργείο Περιβάλλοντος και ζητά να αναγνωριστεί ως διατηρητέο το κτίριο του Ναυτοδικείου Πειραιά, καθώς πρόκειται για το πρώτο Ναυτοδικείο της χώρας. Η παρέμβαση αυτή μπλοκάρει πολιτικά την προσπάθεια να αντιμετωπιστεί το κτίριο ως απλό ακίνητο προς αξιοποίηση. Ο Θοδωρής Δρίτσας, βουλευτής Α΄ Πειραιά και Νησιών με τη Νέα Αριστερά, έχει φέρει το θέμα στη Βουλή με ερώτηση προς τον Νίκο Δένδια.
Το σχέδιο Δένδια δεν περιορίζεται στα δικαστήρια. Εντάσσεται σε μια πολιτική που μετατρέπει τις Ένοπλες Δυνάμεις σε πεδίο επιχειρηματικής δραστηριότητας. Κτίρια, υπηρεσίες, δομές πρόνοιας και λειτουργίες που ανήκουν στο στράτευμα περνούν σταδιακά στη λογική της απόδοσης, του ενοικίου και της ανάθεσης. Οι στρατιωτικοί καλούνται να δεχθούν το ξεπούλημα ως αντάλλαγμα για υποσχέσεις στέγασης, ενώ η κυβέρνηση αποφεύγει να απαντήσει ποια περιουσία χάνεται και ποιοι θα την εκμεταλλευτούν. Από τον Πειραιά μέχρι την Αθήνα, το κλείσιμο στρατιωτικών δικαστηρίων δείχνει πώς προχωρά η ιδιωτικοποίηση από την πίσω πόρτα. Πρώτα αδειάζουν τα κτίρια. Μετά βαφτίζονται «αξιοποιήσιμα». Και στο τέλος το στράτευμα μένει με λιγότερες δομές, λιγότερη περιουσία και περισσότερους ιδιώτες γύρω από τις λειτουργίες του.
Απευθείας αναθέσεις στην πολεμική μηχανή του Ισραήλ
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη συνεχίζει να βαθαίνει τη στρατιωτική σχέση με το Ισραήλ την ώρα που η Γάζα θάβει τους νεκρούς της. Η απευθείας ανάθεση από το υπουργείο Εθνικής στην ισραηλινή Elbit Systems για την αναβάθμιση του απαρχαιωμένου ανθυποβρυχιακού συστήματος των τεσσάρων φρεγατών ΜΕΚΟ-200HN δεν είναι μια απλή τεχνική προμήθεια του Πολεμικού Ναυτικού. Είναι πολιτική επιλογή. Είναι διοχέτευση ελληνικού δημόσιου χρήματος σε έναν από τους βασικούς πυλώνες της ισραηλινής πολεμικής βιομηχανίας.
Η διαδικασία στηρίχθηκε σε «δομημένες προκαταρκτικές διαβουλεύσεις» και σε «εντοπισμένους» οικονομικούς φορείς, δηλαδή σε όσους εντόπισε η αρμόδια διεύθυνση του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού, χωρίς ανοιχτό αίτημα πληροφόρησης που θα δημοσιοποιούσε την απαίτηση και θα άνοιγε πραγματικά την αγορά. Η μεθόδευση οδηγεί στη διαδικασία διαπραγμάτευσης χωρίς δημοσίευση προκήρυξης διαγωνισμού, με επίκληση του άρθρου 42 του Ν. 3978/2011. Πρόκειται για εξαίρεση από την ανταγωνιστική διαδικασία, η οποία απαιτεί ειδική αιτιολόγηση, ιδίως όταν η ανάθεση καταλήγει σε έναν συγκεκριμένο οικονομικό φορέα για τεχνικούς λόγους ή λόγω αποκλειστικών δικαιωμάτων. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο ποιο σύστημα χρειάζονται οι φρεγάτες. Είναι ποιος αποφάσισε ότι η λύση περνά από την Elbit, με ποια τεκμηρίωση και με ποιο πολιτικό κόστος.
Η Elbit Systems είναι ο μεγαλύτερος ιδιωτικός αμυντικός όμιλος του Ισραήλ και βασικός κρίκος της πολεμικής του παραγωγής. Τον Ιανουάριο του 2025, το ισραηλινό υπουργείο Άμυνας υπέγραψε συμφωνίες περίπου 275 εκατ. δολαρίων με την Elbit για παραγωγή βαριών αεροπορικών βομβών και πρώτων υλών για πυρομαχικά, παρουσιάζοντας την κίνηση ως μάθημα από τον πόλεμο στη Γάζα και ως ενίσχυση της αυτάρκειας του ισραηλινού στρατού.
Ακόμη πιο πρόσφατα, τον Ιανουάριο του 2026, η Elbit υπέγραψε νέα πολυετή συμφωνία 183 εκατ. δολαρίων με το ισραηλινό υπουργείο Άμυνας για την προμήθεια αεροπορικών πυρομαχικών, με την ισραηλινή πλευρά να τη συνδέει με την ενίσχυση της πολεμικής ετοιμότητας και της τοπικής αμυντικής βιομηχανίας.
Η ελληνική κυβέρνηση γνωρίζει πολύ καλά με ποιον συναλλάσσεται. Γνωρίζει ότι η Elbit ανήκει στον βιομηχανικό μηχανισμό που στηρίζει τον ισραηλινό στρατό. Γνωρίζει επίσης ότι το Ισραήλ βρίσκεται ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης. Παρά ταύτα, η Αθήνα συνεχίζει. Επιλέγει απευθείας αναθέσεις, διακρατικές καλύψεις, εξοπλιστικές συμφωνίες και μια στρατηγική σχέση που αντιμετωπίζει το Ισραήλ ως προνομιακό εταίρο. Το μήνυμα είναι βαρύ: όσο η Γάζα καταστρέφεται, η Ελλάδα εξακολουθεί να αγοράζει από την πολεμική βιομηχανία του κράτους που τη βομβαρδίζει.
Οι ανάγκες του Πολεμικού Ναυτικού είναι υπαρκτές. Οι φρεγάτες ΜΕΚΟ χρειάζονται εκσυγχρονισμό. Αυτό, όμως, δεν δίνει λευκή επιταγή στην κυβέρνηση να παρακάμπτει τον ανταγωνισμό και να ενισχύει οικονομικά την ισραηλινή πολεμική μηχανή. Η άμυνα της χώρας δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως άλλοθι για συνενοχή.
Η απευθείας ανάθεση στην Elbit πρέπει να ελεγχθεί πολιτικά και κοινοβουλευτικά. Να δημοσιοποιηθεί η αιτιολόγηση. Να εξηγηθεί γιατί δεν υπήρξε ανοιχτή διαδικασία. Να απαντηθεί γιατί η Ελλάδα συνεχίζει να προικοδοτεί την ισραηλινή πολεμική βιομηχανία, την ώρα που η διεθνής απαίτηση για εμπάργκο όπλων προς το Ισραήλ γίνεται όλο και ισχυρότερη.
Φωτο: Eurokinissi
