φωτογραφία: (ΜΟΤΙΟΝΤΕΑ/ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΕΡΒΕΡΙΔΗΣ)
Όποιος δεν έζησε την Ιερισσό και το κίνημα κατά της εξόρυξης χρυσού στη Χαλκιδική εκείνα τα χρόνια δύσκολα μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει να μεγαλώνεις μέσα στη δίνη ενός ανυποχώρητου αγώνα για την ίδια τη ζωή και τον τόπο σου. Για τη δική μας γενιά, τα χρόνια της αθωότητας δεν σημαδεύτηκαν από ανέμελα παιχνίδια σε πλατείες, αλλά από τη μυρωδιά των χημικών, από εκείνον τον χαρακτηριστικό ήχο της καμπάνας και από το αίσθημα αγωνίας στους δρόμους του χωριού.
Από την πρώτη στιγμή, το κράτος μάς έδειξε το σκληρό του πρόσωπο, καθιστώντας σαφές ότι δεν ήταν με το μέρος μας. Η αστυνομία και οι δυνάμεις καταστολής δεν ήρθαν για να προστατεύσουν εμάς ή τον τόπο μας, αλλά για να περιφρουρήσουν τα συμφέροντα της εταιρείας. Όταν η καμπάνα άρχιζε να χτυπά με εκείνον τον γνωστό ρυθμό, η καρδιά μας σταματούσε. Μέσα σε λίγα λεπτά, το κέντρο του χωριού γέμιζε κόσμο. Σταματούσαν τα πάντα. Άνθρωποι κάθε ηλικίας έτρεχαν έξω, αφήνοντας τις δουλειές τους, τα σπίτια τους, το φαγητό στη φωτιά. Γιατί ξέραμε τι σήμαινε αυτός ο ήχος: οι διμοιρίες των ΜΑΤ εισέβαλλαν στο χωριό, οι συγχωριανοί μας, οι δικοί μας άνθρωποι, βρίσκονταν στο στόχαστρο, ο τόπος μας κινδύνευε.
Ως παιδιά, ζούσαμε με έναν βουβό φόβο: «Θα γυρίσουν σπίτι οι γονείς μας σήμερα;» Αγωνιούσαμε για το αν θα έφταναν σώοι, αν θα συλλαμβάνονταν, αν θα ανέπνεαν ξανά καθαρό αέρα μέσα στη νύχτα που πνιγόταν από τα χημικά και τη βία. Όμως δεν μέναμε πάντα πίσω. Πολλές φορές ανεβαίναμε κι εμείς στο βουνό, πλάι στους γονείς και τους συγχωριανούς μας, βλέποντας από κοντά τι σημαίνει να υπερασπίζεσαι τη γη σου με το ίδιο σου το σώμα.
Απέναντι στην κρατική βία και την εγκατάλειψη, η απάντησή μας ήταν η οργάνωση και η αλληλεγγύη. Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα, είδαμε το χωριό μας να γίνεται μια γροθιά. Η Ιερισσός μετατράπηκε σε έναν ζωντανό οργανισμό αυτοοργάνωσης. Όταν το σύστημα μας έκλεινε τις πόρτες, εμείς στηριζόμασταν στις δικές μας δυνάμεις, στήνοντας ακόμα και τον δικό μας αυτοοργανωμένο παιδικό σταθμό, για να κρατήσουμε την κοινότητα όρθια και τα παιδιά μας ασφαλή. Ήμασταν ο ένας για τον άλλον.
Μέσα από τις επιτροπές αγώνα και το μεγάλο δίκτυο του SOS Χαλκιδική, αυτός ο αγώνας ξεπέρασε τα όρια της περιοχής μας. Ενώσαμε τις φωνές μας με αλληλέγγυους από κάθε γωνιά της Ελλάδας και του εξωτερικού, δημιουργώντας ένα κίνημα-σύμβολο που έγινε παράδειγμα και φάρος για τις κοινωνικές και περιβαλλοντικές διεκδικήσεις ολόκληρης της χώρας.
Σήμερα, ως νέα γενιά πια, αναλογιζόμαστε: Ποιο είναι το νήμα που συνδέει εκείνα τα βιώματα της παιδικής μας ηλικίας με το παρόν;
Το νήμα αυτό είναι η συνειδητοποίηση ότι ο εχθρός παραμένει ο ίδιος. Η εταιρεία Eldorado Gold και τα συμφέροντα που την καλύπτουν αντιμετωπίζουν ακόμα τη φύση, το νερό, το δάσος του Κάκκαβου και τις ζωές μας ως αναλώσιμα μεγέθη στον βωμό της εταιρικής κερδοφορίας. Και την ίδια ώρα που η εταιρεία ετοιμάζεται για τις φιέστες και τα «εγκαίνια» των εγκαταστάσεών της την Πέμπτη 8 Οκτωβρίου, προσπαθώντας να επιβάλει μια τεχνητή κανονικότητα πάνω στις πληγές του τόπου μας, η απάντηση της κοινωνίας οφείλει να είναι ηχηρή. Η εξόρυξη στις Σκουριές δεν υπήρξε ποτέ ένα μεμονωμένο «περιβαλλοντικό» ζήτημα. Ήταν και παραμένει μια βαθιά πολιτική και κοινωνική μάχη για τη δημοκρατία, τη δημόσια υγεία και το δικαίωμα ενός τόπου να ορίζει την τύχη του.
Οι μνήμες από τα χημικά, τους χτύπους της καμπάνας, τις πορείες στο βουνό και τα μεγάλα πανό του SOS Χαλκιδική δεν είναι για εμάς απλώς μακρινές αναμνήσεις. Είναι η πυξίδα μας. Μας έμαθαν από μικρή ηλικία ότι κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος και ότι η αλληλεγγύη είναι το ισχυρότερο όπλο μας.
Σήμερα, εμείς, η νέα γενιά, δεν παρακολουθούμε απλώς. Σηκώνουμε τη σκυτάλη. Απέναντι στα εγκαίνια της Eldorado Gold, αντιτάσσουμε την παρουσία μας, τη μνήμη μας και την αποφασιστικότητά μας.
Για το δάσος, για το νερό, για τους ανθρώπους μας, για τη ζωή και την αξιοπρέπεια.
Η απάντησή μας θα δοθεί εκεί που χτυπά η καρδιά της αντίστασης. Την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου, στην Ιερισσό, ενώνουμε ξανά τις φωνές μας στη μεγάλη συναυλία αλληλεγγύης. Για τις Σκουριές, για τα Τέμπη, για κάθε πληγή που ζητά δικαιοσύνη. Γινόμαστε ξανά ένα, ανταμώνουμε στους δρόμους και τις πλατείες και δυναμώνουμε το τραγούδι μας απέναντι στη λήθη και την αυθαιρεσία. Θα είμαστε όλοι εκεί.
