Διάβασα προσεκτικά το άρθρο του Τάσου Αναστασιάδη με τίτλο «Το πολεμικό μπούμερανγκ του Πούτιν» και είχα την εντύπωση μιας αριστερής διακόσμησης της φιλοπολεμικής προπαγάνδας στη Γαλλία, που προετοιμάζει την είσοδο της Ευρώπης στον πόλεμο με την παράλληλη διάλυση του κοινωνικού κράτους.
Η προσπάθεια με μερικά ή νοθευμένα δεδομένα να δημιουργηθεί μια εικόνα δυνατής νίκης της Ουκρανίας, δεν αποσκοπεί παρά στο να συντηρήσει κι άλλο τη σφαγή με ουκρανικό αίμα, για να περιμένουν μήπως μια καινούργια κυβέρνηση στις ΗΠΑ, καλύτερα χειραγωγούμενη από τους νεοσυντηρητικούς από ό,τι η αλλοπρόσαλλη κυβέρνηση του Τράμπ, αποφασίσει να συμμετάσχει στον πόλεμο, για να επιτευχθεί το αιώνιο όνειρο της ιμπεριαλιστικής Δύσης, η διάλυση της Ρωσίας.
Τα δεδομένα περί θυμάτων στηρίζονται μόνο στην κρατική προπαγάνδα της Ουκρανίας, που δεν πιστεύουν οι ίδιοι οι Ουκρανοί και που τα λιγότερο ευθυγραμμισμένα μίντια της Ουκρανίας αμφισβητούν και προβάλλουν ότι τα θύματα των Ουκρανών είναι δύο με τρείς φορές περισσότερα από τα θύματα των Ρώσων.
Σε κανένα του άρθρο ο αριστερός Τάσος Αναστασιάδης δεν θυμίζει ότι το ουκρανικό καθεστώς έχει αναγάγει σε εθνικούς ήρωες τους πιο αιμοβόρους αντισημίτες γενοκτόνους φασίστες συνεργάτες των ναζί, πράγμα που προκάλεσε την αντιφασιστική εξέγερση στις ρωσόφωνες περιοχές, η οποία πνίγηκε στο αίμα (κυρίως από τα νεοναζιστικά τάγματα τύπου Αζόφ και φασιστικές συμμορίες σαν τον Δεξιό Τομέα). Δοξασμός που σήμερα προκαλεί αγανάκτηση ακόμα και στη «φιλοουκρανική» Πολωνία, όπου δεν ξεχνούν τις δεκάδες χιλιάδες Πολωνών σφαγιασθέντων από αυτούς τους «εθνικούς ήρωες».
Ποτέ του δεν έλαβε υπόψη ότι αυτά τα φασιστικά μέτρα δικαιολογούσαν τελείως την απόφαση του πληθυσμού της Κριμαίας να απομακρυνθεί από την κηδεμονία μιας εξουσίας που τους απειλεί με την ηρωοποίηση των χειρότερων εφιαλτών τους και με την απονομιμοποίηση της γλώσσας τους.
Δεν μας θυμίζει ότι στην Ουκρανία η «κομμουνιστική ιδεολογία» έχει τεθεί εκτός νόμου και ότι όλες σχεδόν οι μειονοτικές γλώσσες, που επί Σοβιετικής Ένωσης ήταν προστατευμένες, απονομιμοποιήθηκαν από το νέο καθεστώς (το αντίστοιχο θα ήταν στην Ελβετία ένα γερμανόφωνο πραξικόπημα να απονομιμοποιούσε τα γαλλικά και τα ιταλικά), ούτε ότι πρόσφατος νόμος για την ιθαγένεια διαφοροποιεί τους πολίτες ανάμεσα σε «ιθαγενείς», που έχουν όλα τα δικαιώματα του πολίτη, και «μη Ιθαγενείς», έστω και αν γεννήθηκαν στην Ουκρανία και γεννήθηκαν από γονείς που γεννήθηκαν και αυτοί στην Ουκρανία, αλλά είναι «Ρώσοι» ή «Ούγγροι» κλπ (δηλαδή καθαρά φυλετική διάκριση).
Η πολιτική αυτή είναι το ακριβές αντίγραφο της πολιτικής του Φράνκο απέναντι στα καταλωνικά, τα βασκικά και τα γαλικιανά και της πολιτικής των εθνικιστών Τούρκων έναντι των Κούρδων ακόμα και σήμερα.
Τέλος, απόλυτη σιωπή για το πώς η Δύση εμπόδισε το τέλος του πολέμου, όταν ο Ζελένσκι πρότεινε συμβιβασμό, που αποδέχθηκαν οι Ρώσοι, την άνοιξη του 2022 στην Κωνσταντινούπολη.
Δεν έχω καμία συμπάθεια προς το «ορθόδοξο» αυταρχικό καθεστώς του Πούτιν ( όπως δεν συμπαθώ και το ισλαμιστικό καθεστώς του Ιράν ), αλλά βρίσκω ότι τα σχέδια για να πετύχουν διάλυση χωρών σέρνοντάς τες σε πολέμους, είναι πολύ πιο καταδκαστέα. Στο κάτω κάτω της γραφής, η απελευθέρωση από αυτά τα καθεστώτα είναι θέμα των λαών τους.
Αριστερή φρασεολογία σε ιμπεριαλιστική εικονική πραγματικότητα είναι ο σίγουρος δρόμος για συνεργασία με τον ιμπεριαλισμό και διάλυση ή υποταγή της αριστεράς.
Credits photo: Dmytro Tokolonov / Unsplash
