Η Ουρανούπολη είναι το τελευταίο χωριό στην Χαλκιδική πριν από το Άγιο Όρος. Το δημοτικό σχολείο του χωριού αντιμετωπίζει, όπως τα περισσότερα σχολεία της χώρας πλείστα προβλήματα, τα οποία χρονίζουν και μένουν άλυτα γιατί το υπουργείο Παιδείας έχει μετατραπεί πλέον σε υπουργείο των χορηγών, του αντιδραστικού κυνικού εκσυγχρονισμού και των πειθαρχικών διώξεων των εκπαιδευτικών. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το τμήμα υποδοχής του σχολείου, με τον βαρύγδουπο τίτλο Ζώνη Εκπαιδευτικής Προτεραιότητας (ΖΕΠ), που έχει στόχο την ενίσχυση μαθητών και μαθητριών από ευάλωτες κοινωνικές ομάδες (παιδιά προσφύγων, μεταναστών, ρομά κλπ) κυρίως στο θέμα της γλώσσας. Το τμήμα αυτό «στεγάζεται» στο διάδρομο του κτιρίου, δίπλα στο κοινόχρηστο ψυγείο και αναδεικνύει την προτεραιότητα που δίνεται και την «ευαισθησία» που επιφυλάσσεται σε μαθητές ευάλωτων κοινωνικών ομάδων. Άλλωστε, η Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Χαλκιδικής έχει δείξει πρόσφατα την απερίγραπτη «ευαισθησία» της λειτουργώντας ως άτεγκτος κατασταλτικός μηχανισμός, όταν στο σχολείο Σημάντρων έστειλε αστυνομικούς να απαγορεύσουν τη φοίτηση μαθήτριας, παιδί οικογένειας μεταναστών, γιατί ήταν υπεράριθμη και αν έσπαγε το τμήμα θα χρειαζόταν επιπλέον εκπαιδευτικός.
Κάποτε έλεγαν ότι, όταν σου χτυπούν την πόρτα το πρωί και δεν είναι ο γαλατάς αλλά βλέπεις έναν χωροφύλακα, τότε ξέρεις ότι έχει γίνει δικτατορία. Φανταστείτε πώς παραφράζεται αυτό το ρητό όταν χτυπήσει, εν ώρα μαθήματος, η πόρτα μιας σχολικής αίθουσας και στο κατώφλι της δουν οι μικροί μαθητές του δημοτικού έναν ένστολο αστυνομικό. Και τα παιδιά, τα σκέφτηκε κανείς; Θα φοβηθούν ότι έγινε κάτι κακό στο σπίτι τους; Θα νομίσουν, με το παιδικό τους μυαλουδάκι, ότι ο αστυνομικός ήρθε να μαλώσει κάποιον συμμαθητή τους ή να συλλάβει τη δασκάλα τους; Είχε ο αστυνομικός επίγνωση του περιβάλλοντος στο οποίο βρισκόταν; Έλαβαν υπόψη τους οι εντολοδόχοι του αστυνομικού τις ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις αυτής της ενέργειας για τα παιδιά και τη δασκάλα τους;Πόσο μεγάλα ποσοστά δημοκρατικής κουλτούρας, εκπαιδευτικής ευαισθησίας και παιδαγωγικής επάρκειας μπορεί να έχει ένας διοικητικός υπεύθυνος εκπαίδευσης ολόκληρου νομού, όταν στέλνει ένστολους αστυνομικούς να παραδώσουν, εντός σχολικών αιθουσών, κλήσεις πειθαρχικών διώξεων για συμμετοχή σε μια νόμιμη απεργία σε δασκάλους που κάνουν εκείνη την στιγμή το μάθημά τους; Πόσο επαρκής διοικητικά και παιδαγωγικά, συναδελφική και αλληλέγγυα είναι η στάση της διεύθυνσης του σχολείου όταν επιτρέπει έναν αστυνομικό να μπει στην τάξη, χωρίς να προφυλάξει τη δασκάλα σε ώρα μαθήματος; Η παρουσία της αστυνομίας στα σχολεία στέλνει επικίνδυνα μηνύματα προς την κοινωνία, υποβαθμίζοντας τη φύση του σχολείου από έναν χώρο γνώσης και παιδείας σε χώρο καταστολής.
Όσον αφορά το ζήτημα της ατομικής αξιολόγησης των εκπαιδευτικών, το υπουργείο Παιδείας, σε όλη την διοικητική του διαβάθμιση, έχει χάσει κάθε έννοια μέτρου και ψυχραιμίας και διολισθαίνει πλέον σε μεθόδους απειλών, έμμεσων ή άμεσων εκβιασμών, εκφοβισμού και καταστολής που αναδεικνύει την αδυναμία και τον πανικό του. Γνωρίζει ξεκάθαρα ότι η αξιολόγηση, πέρα από την περήφανη αντίσταση μιας μεγάλης μερίδας εκπαιδευτικών, έχει απονομιμοποιηθεί και από την πλειονότητα αυτών που μέσα σε χίλιες δυο πιέσεις έχουν καταλήξει να την αποδεχθούν. Γνωρίζει το σόου που γίνεται στα σχολεία με τις αναξιοπρεπείς πρόβες εν όψει της αξιολόγησης και το στήσιμο μιας παράστασης κάκιστης ποιότητας εντός των τάξεων, με παραγκωνισμό ή και αλλαγή αίθουσας των αδύναμων μαθητών, την ώρα που παρίσταται ο αξιολογητής. Γνωρίζει, επίσης, ότι σε όσους έσπευσαν συνειδητά να αξιολογηθούν περισσεύει ο καριερισμός και η ιδιοτέλεια και όχι η εκπαιδευτική και παιδαγωγική επάρκεια. Το υπουργείο ενδιαφέρει μόνο τι νούμερα θα παρουσιάσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στον ΟΟΣΑ και αν θα καταφέρει να κάμψει την αντίσταση των εκπαιδευτικών. Γιατί, ένα από τα κορυφαία επίδικα της αξιολόγησης είναι η παγίωση ενός νέου εκσυγχρονιστικού μοντέλου εκπαιδευτικού, πειθήνιου, σκυφτού, ηττημένου, ιδιοτελή, χωρίς συνδικαλιστική δράση και δικαιώματα. Ενός μοντέλου εργαζόμενου που δεν θα δικαιούται να ομιλεί, να αντιδρά, να απεργεί, μιας και το συνταγματικό του δικαίωμα στην απεργία υποπίπτει πλέον σε πειθαρχικό έλεγχο σύμφωνα με τα νέα δεδομένα που εγκαθιδρύει η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Σε δημόσια σχολεία απαξιωμένα και κατηγοριοποιημένα, με εκπαιδευτικούς ανασφαλείς, φοβισμένους και πολλών ταχυτήτων.
Την απάντηση σ’ αυτή την ζοφερή εικόνα που έχει εγκαταστήσει πάνω από τα σχολεία μια ακραία αντιδραστική κυβέρνηση, έρχεται να δώσει η Κατερίνα, η δασκάλα του δημοτικού σχολείου Ουρανούπολης που ήρθε αντιμέτωπη με τον ένστολο αστυνομικό στο κατώφλι της τάξης της, πήρε την κλήση για πειθαρχική δίωξη και συνεχίζει περήφανα την απεργία-αποχή από την αξιολόγηση. Κι όταν, μετά το συμβάν, ρώτησε τα παιδιά αν φοβήθηκαν με την παρουσία του αστυνομικού, τα παιδιά που λένε πάντα την αλήθεια απάντησαν: «Όχι κυρία, αφού μας μάθατε να μην το βάζουμε ποτέ κάτω!»
ΥΓ. Κι όσο σκέφτομαι κάποιες προβεβλημένες, παλιές συντρόφισσες του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ που τώρα υλοποιούν ασμένως την αξιολόγηση… Καμιά σχέση με την Κατερίνα!
Πάνος Δημητρούδης
