Λουτσιάνο Γκαλίνο: «Ο Τσί­πρας α­πέ­κρου­σε έ­να πρα­ξι­κό­πη­μα της τρόι­κας»

«Το δη­μο­ψή­φι­σμα κα­τά της λι­τό­τη­τας στην Ελλά­δα ή­ταν πο­λι­τι­κά ση­μα­ντι­κό για ο­λό­κλη­ρη την Ευ­ρώ­πη», υ­πο­στη­ρί­ζει ο Λου­τσιά­νο Γκα­λί­νο, συγ­γρα­φέ­ας των βι­βλίων «Il colpo di stato di ban­che e governi» (ΣτΜ Το πρα­ξι­κό­πη­μα τρα­πε­ζών και κυ­βερ­νή­σεων). «Αν έ­νας ε­ξα­θλιω­μέ­νος λαός 11 ε­κα­τομ­μυ­ρίων κα­τοί­κων, κα­τα­φέρ­νει να δη­μιουρ­γή­σει σο­βα­ρά προ­βλή­μα­τα στις ση­μα­ντι­κό­τε­ρες χώ­ρες της Ευ­ρώ­πης, με έ­να οι­κο­νο­μι­κό και πο­λι­τι­κό βά­ρος σαν της Γερ­μα­νίας, σε με­ρι­κούς αν­θρώ­πους θα μπο­ρού­σαν να έρ­θουν κά­ποιες ι­δέες», ε­πι­ση­μαί­νει.

Ο Τσί­πρας κα­τήγ­γει­λε έ­να πρα­ξι­κό­πη­μα ε­νά­ντια στην κυ­βέρ­νη­σή του. Τι συ­νέ­βη α­λή­θεια στην Ελλά­δα την τε­λευ­ταία ε­βδο­μά­δα;
Συ­γκε­κρι­με­νο­ποιή­θη­κε η κα­τά­στα­ση που ω­ρι­μά­ζει ε­δώ και πολ­λά χρό­νια. Η δη­μο­κρα­τία εί­ναι έ­νας ε­νο­χλη­τι­κός πα­ρά­γο­ντας για τους ευ­ρω­παϊκούς θε­σμούς, για πολ­λές χώ­ρες, αρ­χί­ζο­ντας α­πό την ί­δια τη Γερ­μα­νία, ή για το Διε­θνές Νο­μι­σμα­τι­κό Τα­μείο. Τό­σο η Λα­γκάρ­ντ, ό­σο και η Μέρ­κε­λ, εί­παν σε διά­φο­ρες πε­ρι­πτώ­σεις ό­τι εί­ναι ω­ραίο να ζεις δη­μο­κρα­τι­κά αλ­λά ό­τι πρέ­πει να α­ντι­λη­φθού­με πως η δη­μο­κρα­τία πρέ­πει να συμ­μορ­φώ­νε­ται με τις α­παι­τή­σεις της α­γο­ράς. Εγώ κρί­νω ό­τι αυ­τές οι πο­λι­τι­κές δη­λώ­σεις έ­χουν μια ε­ξαι­ρε­τι­κή βα­ρύ­τη­τα, για­τί θα έ­πρε­πε να ι­σχύει α­κρι­βώς το α­ντί­θε­το. Στην Ευ­ρώ­πη η δη­μο­κρα­τία θεω­ρεί­ται πλέ­ον ως έ­να ε­μπό­διο για τις α­πο­φά­σεις της α­γο­ράς. Εξάλ­λου, στις ι­δρυ­τι­κές συν­θή­κες της ΕΕ οι α­να­φο­ρές στη δη­μο­κρα­τία εί­ναι μη­δα­μι­νές. Με την Ελλά­δα το πα­ρά­κα­ναν, α­πό τη στιγ­μή που ξέ­νοι πρω­θυ­πουρ­γοί, για να μην πού­με για τους α­ξιω­μα­τού­χους της Ε­ΚΤ ή για ση­μα­ντι­κά στε­λέ­χη των σο­σια­λι­στών,  ε­πε­νέ­βη­σαν α­νοι­χτά σε θέ­μα­τα της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης, α­πο­δει­κνύο­ντας ό­τι γι’ αυ­τούς η δη­μο­κρα­τία εί­ναι έ­νας μπε­λάς για την ε­λεύ­θε­ρη κυ­κλο­φο­ρία των κε­φα­λαίων. Η σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία ε­ξα­φα­νί­στη­κε ε­ντε­λώς. Ήρθε η ώ­ρα να πά­ρου­με θέ­ση. Όχι πως εί­ναι εύ­κο­λο, αλ­λά, α­ντί να χτυ­πά­με το κε­φά­λι μας στον τοί­χο, α­ξί­ζει τον κό­πο να προ­σπα­θή­σου­με.

Εσείς υ­πο­στη­ρί­ζε­τε ό­τι α­πό το 2007–8 πραγ­μα­το­ποιεί­ται στην Ευ­ρώ­πη έ­να α­λη­θι­νό πρα­ξι­κό­πη­μα. Το ελ­λη­νι­κό δη­μο­ψή­φι­σμα ή­ταν η πρώ­τη συλ­λο­γι­κή α­πά­ντη­ση;
Εί­ναι μια πο­λι­τι­κή α­πά­ντη­ση των Ελλή­νων σε πέ­ντε χρό­νια κα­τα­στρο­φι­κών πο­λι­τι­κών που ε­πι­βλή­θη­καν α­πό την Επι­τρο­πή της ΕΕ, α­πό το ΔΝΤ και την Ε­ΚΤ. Εί­ναι ε­πί­σης η πρώ­τη α­πά­ντη­ση ε­νά­ντια σε ό­σα ω­ρί­μα­σαν στην Ευ­ρώ­πη α­πό την κρί­ση των  δη­μο­σίων χρεών και έ­πει­τα. Η πρώ­τη φά­ση του πρα­ξι­κο­πή­μα­τος προϋπέ­θε­τε ό­τι τα θύ­μα­τα θα δια­μαρ­τύ­ρο­νταν λί­γο, για να υ­πα­κού­σουν με­τά σαν να μην συ­νέ­βαι­νε τί­πο­τα. Σή­με­ρα, το γε­γο­νός ό­τι μια χώ­ρα οι­κο­νο­μι­κά α­σή­μα­ντη ση­κώ­νει κε­φά­λι και κλο­τσά­ει στο κα­λά­μι αυ­τές τις ε­ξου­σίες εί­ναι ση­μα­ντι­κό. Ο Αλέ­ξης Τσί­πρας α­πέ­δει­ξε ό­τι έ­χει μια ε­ξαι­ρε­τι­κή φυ­σι­κή και πο­λι­τι­κή ι­διο­συ­γκρα­σία για να α­ντέ­ξει πέ­ντε μή­νες δια­πραγ­μα­τεύ­σεων. Το νέο γε­γο­νός εί­ναι ό­τι κά­ποιοι εί­παν «ό­χι», ό­χι μό­νο στις πλα­τείες, αλ­λά κυ­ρίως στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις, ε­πι­βάλ­λο­ντας έ­να δη­μο­ψή­φι­σμα στο ο­ποίο συμ­με­τεί­χαν ε­κα­τομ­μύ­ρια άν­θρω­ποι. Αυ­τό ε­κνεύ­ρι­σε πο­λύ τη Μέρ­κελ και τους α­νεκ­διή­γη­τους πραι­το­ρια­νούς της Ευ­ρω­παϊκής Επι­τρο­πής και του Ευ­ρω­παϊκού Συμ­βου­λίου.

Πό­σες πι­θα­νό­τη­τες υ­πάρ­χουν για μια συμ­φω­νία για το χρέ­ος και τη χρη­μα­το­δό­τη­ση της Ελλά­δας;
Το φά­σμα των ε­πι­λο­γών στο τρα­πέ­ζι σή­με­ρα εί­ναι πο­λύ ευ­ρύ. Η α­να­διάρ­θρω­ση του χρέ­ους εί­ναι ου­σια­στι­κό ζή­τη­μα, κά­θε οι­κο­νο­μο­λό­γος, α­κό­μη και α­σή­μα­ντος, πα­ρα­δέ­χε­ται ό­τι δεν εί­ναι δυ­να­τό να πλη­ρω­θεί. Η Ελλά­δα έ­χα­σε το 25% του Α­ΕΠ ε­ξαι­τίας των το­ξι­κών συ­ντα­γών των Βρυ­ξελ­λών. Υπό αυ­τές τις συν­θή­κες, αν τα πράγ­μα­τα πά­νε κα­λά, θα κα­τορ­θώ­σουν να πλη­ρώ­σουν έ­να χρέ­ος που φθά­νει στο 180% του Α­ΕΠ με­τά α­πό πά­ρα πολ­λά χρό­νια. Αυ­τή η κα­τά­στα­ση α­πο­δει­κνύει ό­τι οι οι­κο­νο­μο­λό­γοι που πρό­τει­ναν αυ­τές τις συ­ντα­γές δεν ξέ­ρουν τη δου­λειά τους και θα πρέ­πει να α­πο­λυ­θούν. Η λύ­ση εί­ναι να α­ντι­με­τω­πι­στούν τα ά­με­σα προ­βλή­μα­τα: να δη­μιουρ­γη­θεί ε­ξει­δι­κευ­μέ­νη α­πα­σχό­λη­ση για ε­κα­τομ­μύ­ρια ά­το­μα, ει δυ­να­τόν α­πο­φεύ­γο­ντας τα παι­χνι­δά­κια ό­πως το  Jobs Act (ΣτΜ ο νέ­ος ι­τα­λι­κός νό­μος για τα ερ­γα­σια­κά) που δεν χρη­σι­μεύουν σε τί­πο­τα, να αυ­ξη­θεί η πα­ρα­γω­γή, πι­θα­νά ό­χι με τις πα­λιές βιο­μη­χα­νι­κές πο­λι­τι­κές και με νέες πο­λι­τι­κές δη­μο­σίων ε­πεν­δύ­σεων. Για να το κά­νου­με αυ­τό εί­ναι α­να­γκαίο να ξα­να­συ­ζη­τη­θεί η ι­δρυ­τι­κή συν­θή­κη της Ευ­ρω­παϊκής Ένω­σης, κα­θώς και του κα­τα­στα­τι­κού της Ε­ΚΤ, που δεν προ­βλέ­πει την α­να­γκαιό­τη­τα της ε­πο­χής μας, δη­λα­δή τη δη­μιουρ­γία α­πα­σχό­λη­σης ή το δα­νει­σμό χρή­μα­τος στις κυ­βερ­νή­σεις. Πράγ­μα α­νή­κου­στο για μια κε­ντρι­κή τρά­πε­ζα.

Με ποιο τρό­πο μπο­ρεί να πα­ρέμ­βει κα­νείς;
Υπάρ­χουν δύο αλ­λη­λέν­δε­τα προ­βλή­μα­τα που πρέ­πει να α­ντι­με­τω­πι­στούν. Οι συν­θή­κες, σή­με­ρα, δεν εί­ναι τρο­πο­ποιή­σι­μες, πα­ρά μό­νο ο­μό­φω­να. Αυ­τό εί­ναι ση­μά­δι της πρα­κτι­κής α­δυ­να­μίας πα­ρέμ­βα­σης: πώς γί­νε­ται να βά­λεις να ψη­φί­σουν 28 χώ­ρες μα­ζί; Αυ­τή εί­ναι η λει­τουρ­γία μιας έ­νω­σης που γεν­νή­θη­κε λά­θος, που βα­σί­στη­κε στις οι­κο­νο­μι­κές α­νά­γκες και ό­χι στις δη­μο­κρα­τι­κές, ό­που η συμ­με­το­χή δεν με­τρά­ει κα­θό­λου. Έπει­τα υ­πάρ­χει το πρό­βλη­μα της Γερ­μα­νίας, της μο­να­δι­κής χώ­ρας που εί­χε ο­φέ­λη α­πό το ευ­ρώ α­πό την ά­πο­ψη των ε­ξα­γω­γών και της πα­ρα­γω­γι­κό­τη­τας, μο­λο­νό­τι τα τε­λευ­ταία δέ­κα χρό­νια σ’ αυ­τή τη χώ­ρα οι μι­σθοί πα­ρέ­μει­ναν κα­θη­λω­μέ­νοι. Εί­ναι δύ­σκο­λο, αν ό­χι α­δύ­να­το, να πει­σθεί να μειώ­σει τις ε­ξα­γω­γές, αυ­τό ό­μως εί­ναι έ­να α­πό τα θε­με­λιώ­δη προ­βλή­μα­τα και το λέ­νε και οι γερ­μα­νοί οι­κο­νο­μο­λό­γοι. Το ευ­ρώ δεν λει­τουρ­γεί και δεν θα λει­τουρ­γή­σει πο­τέ. Όμως, το θέ­μα δεν εί­ναι να συ­νε­χί­σου­με να κα­τα­φε­ρό­μα­στε ε­νά­ντια στην οι­κο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή, αλ­λά να αρ­χί­σου­με να με­λε­τά­με τι να κά­νου­με για να βελ­τιώ­σου­με το ευ­ρώ, για να το πλαι­σιώ­σου­με με πα­ράλ­λη­λα νο­μί­σμα­τα ή να το δια­λύ­σου­με με συ­ναι­νε­τι­κό τρό­πο. Έτσι ό­πως εί­ναι το ευ­ρώ εί­ναι έ­νας ζουρ­λο­μαν­δύας που κά­νει α­φό­ρη­τη τη ζωή σε ό­λους, ε­κτός α­πό τη Γερ­μα­νία.

Στην Ευ­ρώ­πη ο Τσί­πρας εί­ναι α­πο­μο­νω­μέ­νος. Αν η κυ­βέρ­νη­σή του χά­σει τον πό­λε­μο, τι προ­ε­τοι­μά­ζε­ται για την Ισπα­νία, με το Pode­mos, και γε­νι­κά για την Ευ­ρώ­πη;
Σ’ αυ­τό το ση­μείο, α­κό­μη και αν χά­σει, ο Τσί­πρας νί­κη­σε πα­ρό­λα αυ­τά.  Οι νί­κες πα­ρα­μέ­νουν, ω­θούν τα ά­το­μα να κά­νουν κά­τι που νω­ρί­τε­ρα δεν τολ­μού­σαν ού­τε να το φα­ντα­στούν. Κά­τι και­νού­ριο μπο­ρεί να α­να­γεν­νη­θεί έ­πει­τα α­πό την ο­λο­κλη­ρω­τι­κή ε­ξα­φά­νι­ση της α­ρι­στε­ράς στην Ευ­ρώ­πη.

Με­τά­φρα­ση: Τό­νια Τσί­τσο­βι­τς

Η συ­νέ­ντευ­ξη δό­θη­κε στον Ρο­μπέρ­το Τσι­κα­ρέ­λι για το «Μα­νι­φέ­στο» και δη­μο­σιεύ­τη­κε στις 07.07.15.