Ο συγγραφέας Ομ Μπάουμαν ενώ προσπαθεί να τελειώσει το βιβλίο που γράφει, ταξιδεύει σε ένα απομονωμένο ξενοδοχείο στην Ιρλανδία, για να σκορπίσει σε ένα δέντρο τις στάχτες των γονιών του. Από τη στιγμή που φτάνει η συμπεριφορά των ανθρώπων του ξενοδοχείου είναι κάπως παράξενη. Όμως ο Ομ δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία μέχρι που αρχίζουν να συμβαίνουν κάποια ανεξήγητα περιστατικά. Και ενώ έχει να παλέψει με τους προσωπικούς του δαίμονες, που έχουν να κάνουν με το παρελθόν της οικογένειάς του, θα βρεθεί μέσα σε ένα απειλητικό περιβάλλον. Μάγισσες, εξαφανίσεις, δολοφονίες και μια σειρά από κρυμμένα μυστικά στοιχειώνουν το ξενοδοχείο και ο συγγραφέας θα αναγκαστεί να αναμετρηθεί μαζί τους.
Ο Ντέμιαν ΜακΆρθι με το “Hokum” σκηνοθετεί υποδειγματικά ένα μεταφυσικό θρίλερ τρόμου που βλέπεται με κομμένη την ανάσα και που προφανώς οι φαν του είδους θα το λατρέψουν.
Ο σκηνοθέτης δημιουργεί ένα απομονωμένο κλειστοφοβικό περιβάλλον που σχεδόν απουσιάζουν τα εξωτερικά γυρίσματα. Τρομακτικά ατμοσφαιρικό το φιλμ του ΜακΆρθι δημιουργεί την αίσθηση του φόβου που επιδιώκει κάθε ταινία του συγκεκριμένου είδους.
Προσωπικά και χωρίς να ανήκω στην κατηγορία των θεατών που αγαπούν τα μεταφυσικά θρίλερ τρόμου, είδα την ταινία με μεγάλο ενδιαφέρον μέχρι τη μέση (διαρκεί 1 ώρα και 40 λεπτά). Μέχρι εκεί δηλαδή που συσσωρεύονται τα μυστήρια και τα ανεξήγητα. Μετά μου έδωσε την εντύπωση ότι ο σκηνοθέτης το «τραβάει» λίγο παραπάνω με αποτέλεσμα να χαλάσει ο ρυθμός και να δημιουργηθεί κοιλιά. Είναι η ώρα που υποτίθεται πως η αγωνία κορυφώνεται κι αρχίζουν να δίνονται απαντήσεις. Προς το τέλος, ο Ντέμιαν ΜακΆρθουρ ξαναπιάνει το νήμα και συνεχίζει για να τελειώσει αξιοπρεπώς την ταινία του.
Όλα ξεκινούν με εικόνες από το βιβλίο που γράφει ο Ομ και τελειώνουν με τον ίδιο τρόπο, όταν πλέον και ο ίδιος έχει βρει το φινάλε. Και νομίζω ότι αυτά τα σημεία είναι ό,τι καλύτερο υπάρχει στο “Hokum”. Που, παρεμπιπτόντως σημαίνει: μπούρδες, ανοησίες, μπαρούφες. Όπως ακριβώς θα χαρακτηριζόταν από κάθε λογικό άνθρωπο όλα όσα έχει να αντιμετωπίσει ο Όμ. Και όπως τα βλέπει κι ο ίδιος όταν τα ακούει για πρώτη φορά από τους ανθρώπους του ξενοδοχείου.
Η ώρα των αποφάσεων
Η Σεσίλ ετοιμάζεται πυρετωδώς για να ανοίξει στο Παρίσι το δικό της γκουρμέ εστιατόριο μαζί με τον σύντροφό της Σοφιάν. Όμως εξαιτίας ενός προβλήματος υγείας του πατέρα της επιστρέφει στο χωριό της για να βοηθήσει τους γονείς της στην οικογενειακή ταβέρνα. Εκτός όμως από όλα αυτά, ανακαλύπτει ότι είναι έγκυος και πρέπει να αποφασίσει τι θα κάνει. Στο χωριό θα συναντήσει την παλιά της παρέα και τον εφηβικό της έρωτα, τον Ραφαέλ. Η Σεσίλ μοιάζει να δυσκολεύεται να διαχειριστεί όλα όσα της συνέβησαν ξαφνικά όμως πρέπει να πάρει κάποιες σημαντικές αποφάσεις.
Η Αμελί Μπονέν με την ταινία «Θα φύγω μια μέρα» (Partir un jour) σκηνοθετεί μια ευχάριστη, γλυκόπικρη ταινία με στοιχεία μιούζικαλ. Οικογενειακές και ερωτικές σχέσεις, προβλήματα κι αποφάσεις που πρέπει να παρθούν, σε μια ταινία που δεν πρόκειται να σας βαρύνει, αντίθετα θα σας κάνει να νιώσετε ανάλαφρα. Σε αυτό συντελούν και τα τραγούδια που ακούγονται, ερμηνευμένα από τους πρωταγωνιστές αλλά και οι συμπαθητικές ερμηνείες των ηθοποιών που γίνονται άνθρωποι σαν εμάς.
Ταινία χαμηλών πτήσεων που δεν πρόκειται να σας δυσαρεστήσει αλλά ούτε και να σας ενθουσιάσει.
Πρώτη μεγάλου μήκους ταινία για τη σκηνοθέτρια Αμελί Μπονέν που δεν είναι παρά η ανάπτυξη της ομότιτλης 25λεπτης μικρού μήκους ταινίας της που τιμήθηκε με βραβείο Σεζάρ το 2021. Πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση για την τραγουδίστρια Ζιλιέτ Αρμανέ η οποία ερμήνευσε το «Imagine» στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι το 2024. Μάλιστα, αν θυμάστε, η Αρμανέ τραγούδησε επάνω σε μια πλωτή εξέδρα στον Σηκουάνα.
ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ
“Mortal Combat 2” του Σάιμον ΜακΚουόιντ: Ο Τζόνι Κέιτζ και οι σύμμαχοι του έρχονται αντιμέτωποι στην τελική μάχη ενός προς ενός, για να νικήσουν τη σκοτεινή κυριαρχία του Σάο Καν που απειλεί την ίδια την ύπαρξη του Earthrealm και των υπερασπιστών του. Σίκουελ του reboot της κινηματογραφικής εκδοχής των βιντεοπαιχνιδιών Mortal Kombat, που είχε ξεκινήσει παλιότερα το 1995, αλλά χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία.
«Οι μαλλιαροί ντετέκτιβ» (The sheep detectives) του Κάιλ Μπάλντα: Ο Τζορτζ είναι ένας βοσκός, ο οποίος διαβάζει αστυνομικά μυθιστορήματα στα αγαπημένα του πρόβατα κάθε βράδυ, υποθέτοντας ότι δεν είναι δυνατόν να καταλαβαίνουν. Όταν όμως ένα μυστηριώδες περιστατικό διαταράσσει τη ζωή στο αγρόκτημα, τα πρόβατα συνειδητοποιούν ότι πρέπει να γίνουν ντετέκτιβ. Καθώς ακολουθούν τα στοιχεία και ερευνούν τους υπόπτους, αποδεικνύουν ότι ακόμα και τα πρόβατα μπορούν να είναι ικανά να λύνουν εγκλήματα!
“Billie Eilish: Hit me hard and soft–The tour” του Τζέιμς Κάμερον και της Μπίλι Άιλις: Γυρισμένη κατά τη διάρκεια της sold-out παγκόσμιας περιοδείας της Μπίλι Άιλις, η ταινία φέρνει μια καινοτόμα νέα συναυλιακή εμπειρία στη μεγάλη οθόνη από μία από τις πιο διάσημες και επιτυχημένες καλλιτέχνιδες της γενιάς της.
«That time I got reincarnated as a slime – Η ταινία: Τα δάκρυα της Γαλάζιας θάλασσας» του Γιασουχίτο Κικούτσι: Ο Ριμούρου και οι φίλοι του επισκέπτονται το θέρετρο του Ουράνιου Αυτοκράτορα Ερμησία μετά την τελετή έναρξης της Ομοσπονδίας Jura-Tempest. Κατά τη διάρκεια των διακοπών τους, συναντούν μια μυστηριώδη γυναίκα, κάτι που οδηγεί σε ένα νέο περιστατικό δίπλα στη γαλάζια θάλασσα.
