Ξημερώματα της Τετάρτης 8 Ιουλίου, ο συνανάπηρός μας Θοδωρής Ζαβραδινός Καραμπαμπάς βρέθηκε στο στόχαστρο 21 πυροβολισμών από αστυνομικούς της ΟΠΚΕ Άργους. Κάποιες σφαίρες καρφώθηκαν στο κεφάλι του. Τέσσερις μέρες αργότερα, δεν τα κατάφερε. Γιατί; Γιατί ξέφευγε από το κανονιστικό πρότυπο ανθρώπου που είχε κατά νου η ομάδα που τον καταδίωκε.
Κι αναρωτιέμαι: δεν δικαιούταν ο Θοδωρής να πάει για ένα μπάνιο μόνος του, χωρίς να τον σκοτώσουν; Ή μήπως, έτσι κι αλλιώς, ανάπηρος ήταν , τι ζωή ήταν αυτή, χωρίς αξία, ζωντανός-νεκρός; Τα έχουμε ακούσει αυτά στον δημόσιο διάλογο, αυτούσια κι όχι μόνο ως υπονοούμενα. Δεν έπρεπε, λέει, να κυκλοφορεί χωρίς συνοδεία «κανονικού» ανθρώπου, ούτε να απαιτεί εμμέσως από την κοινωνία να διευρύνει τα όρια που «ανθρωπογενώς» έχουμε θέσει στην ανθρώπινη φύση. Μεγάλο έγκλημα διέπραξε: απαίτησε την ελευθερία του, να πάει ένα μπάνιο μόνος του, όντας αυτιστικός. Γι’ αυτό έπρεπε να θανατωθεί, δίχως δίκη.
21 σφαίρες και μια δήλωση
Δεν έφταναν οι 21 σφαίρες. Ήρθε και η δήλωση του δημάρχου Άργους-Μυκηνών Ιωάννη Μαλτέζου να πυροβολήσει κατά μέτωπο ολόκληρη την αναπηρική κοινότητα. Η ανάρτησή του ήταν άκρως μισαναπηρική. Προφανώς δεν έχει ιδέα των αγώνων που δίνουμε δεκαετίες τώρα τα ανάπηρα άτομα ανά τον κόσμο για ανεξαρτησία, αυτοδιάθεση και ελευθερία – ή δεν θέλει να γνωρίζει, επιθυμώντας να επιστρέψουμε στα ιδρύματα, ώστε να μην προκαλούμε την οργή. Οφείλει να γνωρίζει πως στόχος των γονιών ενήλικων ανάπηρων είναι να αυτονομηθούν και να ζήσουν ελεύθερα. Στόχος είναι η αυτοδιάθεση, όχι να παραμένουμε τα αιώνια συνοδευόμενα παιδιά. Αμφιβάλλω, αν δήμαρχος με τέτοιες αντιλήψεις, μπορεί να μεριμνήσει για το καλό όλων των δημοτών, δίχως να προάγει ανισότητες και διακρίσεις.
Και η κοινή γνώμη; Κάποιοι αναρωτήθηκαν γιατί οδηγούσε ο Θοδωρής, όπως πρόσεξαν οι «cool crips» κι ο ανάπηρος ακτιβιστής Αντώνης Ρέλλας. Είχε δίπλωμα οδήγησης, μια χαρά μπορούσε να οδηγεί, όπως οδηγούν καθόλα νόμιμα πολλοί/ές ανάπηροι/ες, ανεξάρτητα από το ποσοστό που δίνει το ιατρικοκεντρικό χαρτί του ΚΕΠΑ.
Ας το πούμε με το όνομά του: ο Θοδωρής Ζαβραδινός Καραμπαμπάς ήταν ανάπηρος. Τα εμπόδια δεν του τα έβαζε η ποικιλόμορφη φύση του, ο αυτισμός του, του τα έβαζε η κοινωνία, έτσι όπως είναι δομημένη. Έχασε τη ζωή του από χέρια αστυνομικών εξαιτίας των μισαναπηρικών τους αντιλήψεων. Ήταν ένα μισαναπηρικό αστυνομικό έγκλημα.
Να τον αναγνωρίσουμε για να τον αντιμετωπίσουμε
Δεν πρόκειται για ελληνική πρωτοτυπία, αλλά σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, ο Καναδάς και η Νέα Ζηλανδία αναγνωρίζουν και καταγράφουν, με διαφορετικούς τρόπους, την αναπηρία ως πιθανό κίνητρο εγκλήματος μίσους. Ωστόσο, φαίνεται να μη διαθέτει καμία πλήρη εθνική καταγραφή των αναπήρων που πεθαίνουν από αστυνομική βία. Κατά πόσο τα αυτιστικά άτομα πέφτουν θύματα αστυνομικής βίας ανά τον κόσμο. Έχουμε, άραγε, πραγματική εικόνα της έκτασης του φαινομένου ή παραμένει αόρατο, επειδή δεν καταγράφεται επαρκώς το μισαναπηρικό κίνητρο;
Επιστρέφοντας στη χώρα μας: αναπηρικές οργανώσεις, όπως η Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων Μηδενική Ανοχή, που, μαζί με τον ανάπηρο ακτιβιστή Αντώνη Ρέλλα ανέδειξαν τον μισαναπηρικό χαρακτήρα του εγκλήματος ,θα ζητήσουν να διερευνηθεί η υπόθεση και με βάση τον αντιρατσιστικό νόμο. Όμως, ανεξάρτητα από το τι θα αποφανθεί το δικαστήριο, το μισαναπηρικό έγκλημα οφείλει να αναγνωριστεί ως τέτοιο από τις αντιφασιστικές ομάδες, τις πολιτικές οργανώσεις και τα κόμματα, αλλά και από το σύνολο της κοινωνίας. Είναι αναγκαίο να ξεκινήσει επιτέλους η συστηματική καταγραφή της μισαναπηρικής βίας και των μισαναπηρικών εγκλημάτων. Όπως τονίζει η Μηδενική Ανοχή, πρέπει να καταγράφονται και οι θάνατοι από ελλιπή φροντίδα, καθώς και η κακοποίηση των συνανάπηρών μας στα ιδρύματα ή ακόμα και στα σπίτια τους, από φροντιστές.
Για να αντιμετωπίσουμε τον μισαναπηρισμό, πρέπει πρώτα να τον αναγνωρίσουμε και να τον καταγράψουμε.
Γιατί η ζωή είναι ωραία για μας τα ανάπηρα.
Γραφικά Credits : Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων- Μηδενική Ανοχή
