Η υπόθεση της εγκατάστασης μονάδας LNG δείχνει να καταλήγει σε μια μεγάλη νίκη του τοπικού κινήματος, που ενορχηστρώθηκε πολύ αποτελεσματικά από την τοπική Επιτροπή. Στη διάρκεια των σχετικών κινητοποιήσεων πραγματοποιήθηκαν πολλές δράσεις με σημαντική συμμετοχή πολιτών, επιστημονικών φορέων και μαζικών συλλόγων, οι οποίες είχαν και τη στήριξη πολιτικών συλλογικοτήτων της ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας, αλλά και αυτοδιοικητικών σχημάτων.
Είναι μία από τις λίγες περιπτώσεις στις μέρες μας όπου ένα κίνημα αποδεικνύεται νικηφόρο και ανατρέπει σχεδιασμούς της κυβέρνησης και του κεφαλαίου.
Η πρόσφατη απόφαση του Υπουργείου Ενέργειας για την απόρριψη φάκελου της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) του έργου «Εγκατάσταση και Λειτουργία Πλωτού Τερματικού Σταθμού Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου» συνιστά μια στιγμή νίκης του τοπικού μαζικού κινήματος ενάντια στην κατασκευή σταθμού αποθήκευσης και επαναεριοποίησης υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) εντός του Παγασητικού κόλπου.
Οι ενστάσεις που έχουν κατατεθεί από επιστημονικούς φορείς της Μαγνησίας και οι αντιδράσεις τοπικών συλλόγων είναι απόλυτα τεκμηριωμένες, μιας και διεθνώς αποφεύγεται η κατασκευή σταθμών LNG πλησίον οικισμών, εντός κόλπων ή σε σεισμογενείς περιοχές, τόσο για λόγους ασφαλείας όσο και για την προστασία του περιβάλλοντος, της ζωής και της υγείας των κατοίκων.
Ο κίνδυνος ατυχήματος, ο οποίος πολλαπλασιάζεται σε μια σεισμογενή περιοχή όπως η Μαγνησία, η διασάλευση του υδάτινου οικοσυστήματος, η καταστροφή της αλιείας, η επιβάρυνση της ναυσιπλοΐας και των δραστηριοτήτων αθλητισμού και αναψυχής, η υποβάθμιση του φυσικού και ανθρωπογενούς περιβάλλοντος είναι μερικοί από τους λόγους που έχουν καταστήσει διεθνή πρακτική την κατασκευή και λειτουργία τέτοιου τύπου εγκαταστάσεων σε ανοιχτές θάλασσες και σε μεγάλη απόσταση από κατοικημένες περιοχές. Αυτός είναι και ο λόγος που η ανάλογη πλωτή μονάδα αποθήκευσης και επαναεριοποίησης του νέου τερματικού σταθμού της Αλεξανδρούπολης κατασκευάσθηκε σε απόσταση 17,6 χλμ. από το λιμάνι της πόλης, σε ανοικτή θάλασσα και σε απόσταση περίπου 10 χλμ. από την πλησιέστερη ακτή.
Τα ερωτηματικά και η ανησυχία της τοπικής κοινωνίας για αυτή την επένδυση εντείνονται εξαιτίας του γεγονότος ότι δεν έχει απαντηθεί αν η επένδυση καλύπτει τις προϋποθέσεις ασφάλειας.
Η περιοχή του Βόλου είναι πολύ επιβαρυμένη από τη λειτουργία βιομηχανικών μονάδων μέσα ή πολύ κοντά στον αστικό ιστό της για να γίνει αποδεκτή μια επένδυση με τόσο προβληματικά και επικίνδυνα χαρακτηριστικά.
Υπενθυμίζεται ότι ο πρώτος που την είχε καλωσορίσει ήταν ο Μπέος, ως δήμαρχος Βόλου, ο οποίος είχε δεχτεί τη μονάδα, είχε αρνηθεί να τοποθετηθεί το δημοτικό συμβούλιο και είχε χαρακτηρίσει «κοπρίτες» και «χαβαλέδες» τους πολίτες που αντιδρούσαν. Μάλιστα, με έγγραφο προς την εταιρεία Mediterranean Gas, τον Νοέμβριο του 2020, ανέφερε ότι η υλοποίηση ενιαίας μονάδας εισαγωγής υγροποιημένου φυσικού αερίου με ταυτόχρονη αεριοποίηση στον κεντρικό λιμένα Βόλου θα μπορούσε να αποτελέσει έργο που θα προσδώσει σημαντικό όφελος στην πόλη. Χαρακτήριζε το έργο ως υψηλής αποδοτικότητας, τεχνογνωσίας, υψηλού κύρους και περιβαλλοντικής ευθύνης, υποστηρίζοντας ότι τηρεί όλες τις προδιαγραφές ασφάλειας, παρ’ όλο που χωροθετούνταν σε απόσταση αναπνοής από τον οικιστικό ιστό και παρά τις έντονες αντιδράσεις πολιτών και φορέων που επισήμαιναν ότι πρόκειται για μια βόμβα δίπλα στα σπίτια τους.
Σύμφωνα με τον Ναπολέοντα Κολοβό, πρόεδρο του Συλλόγου για την Ανάδειξη και Προστασία του Παγασητικού, ακόμη δεν έχει τελειώσει τίποτα, καθώς η εταιρεία έχει το δικαίωμα να κάνει προσφυγή και να διεκδικήσει αυτά που θέλει, αλλά το υπουργείο οφείλει σε οποιαδήποτε κίνηση της εταιρείας να έχει την ίδια απάντηση.
Τελειώσαμε άραγε με το LNG στον Παγασητικό;
Η τοπική κοινωνία πρέπει να κρατήσει μικρό καλάθι και να επαγρυπνά.
Γιατί;
– Επειδή είμαστε σε προεκλογική περίοδο όπου Κυβέρνηση και τοπικοί βουλευτές δείχνουν να είναι στο πλευρό της τοπικής κοινωνίας (δείτε δηλώσεις Ζέττας Μακρή για την ανάγκη κοινωνικής αποδοχής της επένδυσης).
– Επειδή ο Βόλος υποφέρει ήδη από οχληρές δραστηριότητες που σύσσωμη η κοινωνία αντιπαλεύει χρόνια τώρα (όπως η καύση απορριμμάτων από την ΑΓΕΤ) και που καμία περιβαλλοντική επίπτωση δεν ευαισθητοποίησε τις κυβερνήσεις για να τις σταματήσουν.
– Επειδή την ίδια ακριβώς στιγμή που μπλοκάρουν το LNG στον Παγασητικό, εξαγγέλλουν τον διπλασιασμό των εισαγωγών LNG στην Ελλάδα και επομένως την ανάγκη νέων εγκαταστάσεων.
Τα παραπάνω ερωτηματικά διατυπώθηκαν σε πρόσφατη εκδήλωση του κόμματος Πράσινοι-Οικολογία στον Βόλο με συμμετοχή και εισηγητή από τη Νέα Αριστερά (Γ. Σταμπουλής), όπου αναδείχθηκαν και οι γεωπολιτικές προεκτάσεις του LNG στην Ελλάδα, ενώ ο Ηλίας Γιαννίρης, συμπρόεδρος του κόμματος, ως ομιλητής, επισήμανε τα σενάρια χωροθέτησης των εγκαταστάσεων μεταξύ Βόλου και Κορίνθου. Όπως επισημαίνει σε πρόσφατο κείμενό της η Βάσω Νάκου, επίσης συμπρόεδρος του πράσινου σχήματος, προφανώς κάποιο χοντρό deal γίνεται εν αγνοία των τοπικών κοινωνιών.
Αυτό, λοιπόν, στο οποίο πρέπει να είμαστε ενωμένοι, από τον Βόλο ως την Κόρινθο και σε όλη την Ελλάδα, είναι ο αταλάντευτος αγώνας για την απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα που θέτει σε απόλυτη ανασφάλεια τη χώρα, αντίθετα με το γνωστό αφήγημα της κυβέρνησης για εθνική ασφάλεια.
Credits Φωτογραφίας: Κονταρίνης Γιώργος / Eurokinissi
