Ο Τραμπ μετονομάζει την λίμνη Οντάριο σε «Λίμνη της Αμερικής» (The White House / Flickr)
Η αμερικανική αυτοκρατορία βρίσκεται ανεπιστρεπτί στη δύση της, μαζί με τη δυτική κυριαρχία, και ίσως για αυτό με τον Τραμπ γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνη, ενώ με δυσκολίες και αντιφάσεις αναδεικνύονται νέοι πρωταγωνιστές και ισορροπίες στο παγκόσμιο και περιφερειακό επίπεδο.
Ορμούζ και Λίβανος
Το Ιράν, παρά τα τεράστια προβλήματά του, όχι μόνο κέρδισε τον πόλεμο στα πεδία των μαχών, αλλά και συνεχίζει να σηκώνει το γάντι στις ΗΠΑ και κυρίως στο Ισραήλ προειδοποιώντας το Τελ Αβίβ, που βρίσκεται στην τελική ευθεία για τις βουλευτικές εκλογές, ότι εάν δεν σταματήσει τις επιθέσεις του στον Νότιο Λίβανο, με τον ισραηλινό στρατό να ισχυρίζεται ότι κατέλαβε και αποναρκοθέτησε τις υπόγειες στρατιωτικές εγκαταστάσεις της Χεζμπολάχ στο στρατηγικό ύψωμα Αλί αλ Ταχέρ, το αποκαλούμενο κέντρο διοίκησης της δεύτερης γραμμής άμυνας της Χεζμπολάχ, θα δεχθεί σκληρά αντίποινα με πυραύλους και drones στην καρδιά του ισραηλινού κράτους.
Στο Ορμούζ, το Ιράν συνεχίζει να αντιπαρατίθεται με τις ΗΠΑ, κλείνοντας με κάθε τρόπο τα στενά και χτυπά τάνκερ που συνοδεύει το αμερικανικό πολεμικό ναυτικό, απαντώντας παράλληλα σε κάθε επιθετική κίνηση των ΗΠΑ. Παρά το γεγονός ότι οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί στο Σιρίκ προκάλεσαν τουλάχιστον 68 τραυματίες και 5 νεκρούς σε γαμήλια τελετή, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, συνεχίζοντας το αφήγημα της αμερικανικής νίκης στη Μέση Ανατολή, προειδοποίησε το Ιράν ότι δεν θα υπάρξουν διαπραγματεύσεις όσο συνεχίζει να βομβαρδίζει τάνκερ και φορτηγά πλοία. Το «ηττημένο» Ιράν, την ίδια στιγμή, έχει κατασκευάσει νέα γενιά βαλλιστικών πυραύλων που μπορούν να παρακάμπτουν την αμερικανική αεράμυνα, καθιστώντας ακόμη πιο επισφαλή την παραμονή της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στη Μέση Ανατολή.
Ουκρανία και «Πρόθυμοι»
Στον άλλο μεγάλο πόλεμο, αυτόν στην Ευρώπη, μετά την ήττα της η Αμερική επιμένει να περάσει το τεράστιο κόστος του στους «Πρόθυμους» ευρωπαίους, που υποστηρίζουν με κάθε τρόπο την παράταση της άσκοπης αιματοχυσίας, ενώ ο ουκρανικός στρατός καταρρέει και ο ρωσικός στρατός βομβαρδίζει συστηματικά κάθε υποδομή της Ουκρανίας που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για στρατιωτικούς σκοπούς, συνεχίζει τον αποκλεισμό του λιμανιού της Οδησσού και καταλαμβάνει με μεθοδικότητα εδάφη και να πλησιάζει στην κατάληψη όλου του Ντονμπάς. Ο Τραμπ μάλιστα ζήτησε από τους Ευρωπαίους και το ΝΑΤΟ να επιστρέψουν «έστω και με κάποια καθυστέρηση» τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια που δαπανήθηκαν από τον Μπάιντεν στην Ουκρανία, διαφημίζοντας παράλληλα την ικανότητα των αμερικανικών πολεμικών βιομηχανιών να παράγουν άφθονα και υψηλής ποιότητας πυρομαχικά. Ο υπουργός Πολέμου του Τραμπ ισχυρίζεται ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία μπορεί να συνεχιστεί όλο το 2027, προβλέποντας κάτι ανάλογο και στη Μέση Ανατολή, με την ενεργή συμβολή του Ισραήλ.
Καναδάς και Βενεζουέλα
Ο Καναδάς, από την πλευρά του, κατέστησε σαφές ότι ο εμπορικός πόλεμος που του κήρυξε ο Τραμπ δεν αποτελεί απλά μια εμπορική και οικονομική αντιπαράθεση, μετά την επαναπραγμαδιάτευση της NAFTA κατά τη διάρκεια της πρώτης προεδρίας του Τραμπ, αλλά ένα σημαντικό θέμα που αφορά την εθνική κυριαρχία της χώρας, που είδε τους δασμούς να μετατρέπονται σε όπλο για την υποτέλειά της.
Ακόμη και η Wall Street Journal αναγνώρισε ότι ο Καναδάς αντιδρά γιατί δεν θέλει να καταλήξει σε ένα είδος αμερικανικού προτεκτοράτου ή αποικίας, «όπως η Βενεζουέλα», και ότι αρνείται να επιστρέψει στις λογικές του «Δόγματος Μονρόε». «Κανένας καναδός ηγέτης δεν θέλει να γίνει η Ντέλσι Ροντρίγκες του Βορρά», προειδοποίησε η πρώην αντιπρόεδρος της καναδικής κυβέρνησης Κρίστια Φρίλαντ. Αν η Βενεζουέλα πέφτει λίγο μακριά από τον Καναδά η Γροιλανδία είναι αρκετά κοντά για να υπενθυμίσει τις αρπακτικές βλέψεις του Τραμπ. «Δεν θέλω καναδικά αυτοκίνητα, δεν θέλω καναδικά ανταλλακτικά, δεν θέλω τίποτα καναδικό», προειδοποίησε ο Τραμπ, αφήνοντας όμως ανοικτή την πόρτα των καναδικών εισαγωγών πετρελαίου και πρώτων υλών.
Δεν είναι μόνο η αλλαγή του ονόματος της Λίμνης Οντάριο σε Λίμνη της Αμερικής από τον Τραμπ, όπως είχε προσπαθήσει να κάνει το προηγούμενο έτος με τον Κόλπο του Μεξικού. Ο Λευκός Οίκος έχει παρέμβει επανειλημμένα για να στηρίζει στις αγορές τον πρόεδρο με το αλυσοπρίονο της Αργεντινής και συνεχίζει να προσπαθεί να αποτρέψει την επανεκλογή του Λούλα στη Βραζιλία στηρίζοντας τον ακροδεξιό γιό του Μπολσονάρου. Ο Τραμπ φιλοδοξεί να ελέγξει όλη την αμερικανική ήπειρο και να την μετατρέψει σε ένα οχυρό εναντίον της Κίνας.
Το σίγουρο είναι ότι η απαγωγή του Μαδούρο και η αμερικανική στρατιωτική επέμβαση οδήγησαν σε μια τεράστια στροφή της πολιτικής του Καράκας, αποτέλεσμα της οποίας είναι και η αμφιλεγόμενη αντισυνταγματική για τη Βενεζουέλα συμφωνία που παρέχει στις ΗΠΑ 100ετή πρόσβαση σε 17 μεγάλα πετρελαϊκά κοιτάσματα της χώρας 65 δισ. βαρελιών και επενδύσεις 100 δισ. δολαρίων για το διπλασιασμό της σημερινής παραγωγής των 1,3 εκατ. βαρελιών την ημέρα, αλλά και η υπογραφή των συμφωνιών του Καράκας με την Chevron και την Eni για επενδύσεις και την αύξηση της παραγωγής πετρελαίου. «Αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι απλώς να υπογράφουμε χαρτιά, χρειαζόμαστε βαρέλια», τόνισε ο διευθύνων σύμβουλος της Eni, Κλάουντιο Ντεσκάλτσι, από την πρώην έδρα του Μαδούρο στο προεδρικό μέγαρο του Μιραφλόρες.
Το κοινοβούλιο του Καράκας, παρά το νόμο που πέρασε η Ροντρίγκες στις 29 Ιανουαρίου 2026, 23 ημέρες μετά την απαγωγή του Μαδούρο, για την παρουσία των ξένων πετρελαϊκών εταιρειών στην χώρα, έθεσε περιορισμούς στις σημερινές προτάσεις της Ροντρίγκες και το Ανώτατο Δικαστήριο της Βενεζουέλας υιοθέτησε αρκετά σημεία των αντιδράσεων εναντίον των συμφωνιών. Μετρά όμως περισσότερο ή όποια ψήφος των βουλευτών ή ο φόβος των κανονιοφόρων για να υπογραφεί, όπως είπε και ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ «η μεγαλύτερη πετρελαϊκή συμφωνία του κόσμου»; Η νομπελίστρια Ματσάδο είναι τελική σήμερα η μόνη που ζητά εκλογές στη Βενεζουέλα, ενώ ο Τραμπ και η Ροντρίγκες δεν βλέπουν κανένα λόγο να στηθούν κάλπες.
Πέρα από τις εξαγγελίες οι ΗΠΑ και οι αμερικανικές εταιρείες θα χρειαστούν αρκετό καιρό και μεγάλες επενδύσεις για να αντλήσουν τον πλούτο της Βενεζουέλας και ασφαλώς μια σταθερή πολιτική κατάσταση, σε μια χώρα που μπορεί να μην έχει «παραδοθεί» ολοκληρωτικά στις ΗΠΑ. Ο Τραμπ, που έχασε τον πετρελαϊκό πόλεμο στο Ιράν και τη Μέση Ανατολή και οδήγησε το βαρέλι εκ νέου στα 90 δολάρια, έχει ανάγκη να παρουσιάσει μια μεγάλη πετρελαϊκή – ενεργειακή νίκη έστω και προεκλογικά στους αμερικανούς ψηφοφόρους, που ανησυχούν για τις τιμές των καυσίμων και τις ανατιμήσεις εκτιμώντας σωστά ότι αποτελούν στις συνέπειες του πολέμου.
Ο Αντίχριστος της Σεντζέν
Όταν, λοιπόν, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ και πιθανός διάδοχος του Τραμπ μιλά για την «παρουσία του Αντίχριστου στον κόσμο», ότι μπορεί «ως πιθανό σενάριο»… «να βρίσκεται ανάμεσά στους ανθρώπους» και ότι «μπορεί να βρισκόμαστε κοντά στη συντέλεια κόσμου» μάλλον θα πρέπει να ερμηνεύσουμε τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό του ως αποτέλεσμα μια σειράς από στρατηγικές ήττες της Αμερικής.
Η αναμενόμενη συνάντηση του Πούτιν, το Σι Τζινπίνγκ και του Τραμπ στο Σεντζέν της Κίνας το Νοέμβριο στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής της APΕC θα αποτελέσει για πολλούς αισιόδοξους μια νέα Γιάλτα, αφού η συνάντηση θα πραγματοποιηθεί μετά τις ενδιάμεσες εκλογές στις 3 Νοεμβρίου και πιθανώς με τον Τραμπ να έχει πληρώσει στις κάλπες του πολέμους του και την ακρίβεια που πλήττει και τις ΗΠΑ.
