φωτογραφία: https://fosfanariou.gr/
Μια από τις πιο ηχηρές εξελίξεις των τελευταίων ημερών δεν προήλθε από κάποιο κοινοβούλιο ή διεθνή οργανισμό, αλλά από τη Γενική Σύνοδο της Εκκλησίας της Αγγλίας. Με μεγάλη πλειοψηφία, η Σύνοδος αποφάσισε να υιοθετήσει προς μελέτη το κείμενο των Παλαιστίνιων χριστιανών Kairos Palestine II: A Moment of Truth: Faith in a Time of Genocide, καλώντας την Εκκλησία να ακούσει τη φωνή των χριστιανικών κοινοτήτων της Παλαιστίνης και να σταθεί αλληλέγγυα απέναντί τους.
Η απόφαση αυτή δεν σημαίνει ότι η Εκκλησία της Αγγλίας υιοθέτησε επισήμως κάθε διατύπωση του κειμένου. Ωστόσο, για πρώτη φορά το ανώτατο όργανο της Αγγλικανικής Εκκλησίας αναγνώρισε ότι ένα κείμενο το οποίο χαρακτηρίζει το κράτος του Ισραήλ ως «αποικιακή επιχείρηση χτισμένη πάνω στον ρατσισμό» και περιγράφει όσα συμβαίνουν στη Γάζα ως γενοκτονία δεν μπορεί πλέον να αγνοείται. Ακόμη και ένας από τους πιο ιστορικούς θεσμούς του βρετανικού κράτους θεωρεί ότι αυτή η μαρτυρία αξίζει να ακουστεί και να συζητηθεί σοβαρά.
Η εξέλιξη αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία αν αντιπαραβληθεί με τη στάση της βρετανικής κυβέρνησης. Την ώρα που η Εκκλησία ανοίγει χώρο για να ακουστούν οι φωνές των Παλαιστινίων χριστιανών, η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου έχει επιλέξει να αντιμετωπίσει με ολοένα αυστηρότερο τρόπο τη δράση της οργάνωσης Palestine Action, προχωρώντας στην απαγόρευσή της με βάση την αντιτρομοκρατική νομοθεσία, μετά από σειρά ενεργειών σαμποτάζ σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις και εταιρείες που συνδέονται με την ισραηλινή πολεμική βιομηχανία. Η επιλογή αυτή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και νομικούς, οι οποίοι προειδοποίησαν ότι η εξομοίωση μιας ομάδας άμεσης δράσης με τρομοκρατική οργάνωση δημιουργεί επικίνδυνο προηγούμενο για τα δικαιώματα διαμαρτυρίας.
Η αντίθεση είναι αποκαλυπτική. Από τη μία πλευρά, μια Εκκλησία που αναγνωρίζει ότι η φωνή των θυμάτων πρέπει να ακουστεί· από την άλλη, ένα κράτος που απαντά στην αλληλεγγύη και στην πολιτική ανυπακοή με ποινικοποίηση και καταστολή.
Όταν ακόμη και οι εκκλησίες δυσκολεύονται πλέον να αποστρέψουν το βλέμμα από τη Γάζα, τα κράτη δεν μπορούν να επικαλούνται άγνοια. Οι κυβερνήσεις επιλέγουν τη στάση τους και θα κριθούν γι’ αυτήν. Οι λαοί, όμως, θυμούνται.
