Ένας ασφαλής τρόπος που θα μας οδηγήσει να βγάλουμε τα σωστά συμπεράσματα για τα θετικά και τα αρνητικά χαρακτηριστικά της εφημερίδας μας είναι να ακούσουμε τη γνώμη των αναγνωστών μας και κυρίως αυτών που μας διαβάζουν σταθερά και για πολλά χρόνια. Οι αναγνώστες της Εποχής μπορεί να μην είναι πολλοί, είναι όμως έμπειροι και πολιτικοποιημένοι οπότε η γνώμη τους έχει σίγουρα βαρύνουσα σημασία και τα συμπεράσματά τους είναι εύστοχα και διεισδυτικά, με μια ματιά που εμείς οι αρθρογράφοι της ίσως να μην μπορούμε να την προσεγγίσουμε.
Με έναν παλιό και σταθερό αναγνώστη της Εποχής, προερχόμενο από τον μαοϊκό χώρο και νυν ανένταχτο, κάναμε μια κουβέντα πολύ πιο ενδιαφέρουσα από τις συζητήσεις κριτικής φύλλου που γίνονται κάθε βδομάδα στην συντακτική ομάδα της εφημερίδας. Η γενική εικόνα που μου παρουσίασε ο εν λόγω αναγνώστης είναι η εξής: ασαφές στίγμα στον πρωτοσέλιδο τίτλο, αγχώδης αυτολογοκρισία και άτολμη γενικολογία στα κεντρικά άρθρα γνώμης και αδιάφορα έως μπαγιάτικα ρεπορτάζ, κυρίως σε σχέση με τα κόμματα της εγγύς Αριστεράς, μιας και το ΚΚΕ απουσιάζει σχεδόν πλήρως από την ύλη της εφημερίδας. Η Εποχή φαίνεται σα να μην έχει άποψη και να φοβάται να πάρει θέση σε κομβικά ζητήματα με κείμενα γνώμης που θα υπογράφονται με το όνομα της εφημερίδας, όπως για παράδειγμα γίνεται με την Εφημερίδα των Συντακτών. Επίσης, είναι άξιο απορίας πως έμπειροι συντάκτες, μαθουσάλες της πολιτικής αρθρογραφίας, γράφουν ολοσέλιδα κείμενα με κομψό λόγο αλλά χωρίς νεύρο, γυρνώντας το θέμα τους γύρω-γύρω και αποφεύγοντας να εκφράσουν μια σαφή θέση. Συνεπώς, ούτε από την εφημερίδα προκύπτει συνήθως συγκεκριμένη άποψη που θα ταρακουνήσει και θα κινητοποιήσει τον αναγνώστη ούτε τα κεντρικά επώνυμα άρθρα λένε τα πράγματα με το όνομά τους, τολμηρά και ρηξικέλευθα. Κι όσον αφορά τα περιεχόμενα των ρεπορτάζ, γι’ αυτούς που παρακολουθούν τακτικά την ειδησιογραφία, είναι συνήθως προβλέψιμα και παρωχημένα κι αυτό είναι ένας κλασικός κίνδυνος για τις εφημερίδες που εκδίδονται μία φορά την εβδομάδα. Για να αντιμετωπιστεί αυτός ο υπαρκτός κίνδυνος θα πρέπει το ρεπορτάζ να συνοδεύεται απαραίτητα με την ανάλυση των γεγονότων και την άποψη του υπογράφοντα.
Είναι γνωστό σε όλους ότι η Εποχή έχει μια σχέση, μικρή ή μεγάλη, με τη Νέα Αριστερά. Μετά τα φύλλα συκής που έπεσαν εκκωφαντικά τις περασμένες μέρες, δείχνοντας πόσο γυμνός είναι ο βασιλιάς, ο αναγνώστης μας θεωρεί ότι θα πρέπει στην εφημερίδα να γραφούν ξεκάθαρα πράγματα για τη στάση και τον ρόλο των αποχωρησάντων από τη Νέα Αριστερά:
• Η Νέα Αριστερά χρησιμοποιήθηκε από μεγάλο μέρος των στελεχών της ως ευκαιριακό κόμμα περιορισμένης διάρκειας ζωής και ως όχημα εξυπηρέτησης πολιτικών επιδιώξεων σε σχέση με τα σχέδια του Αλέξη Τσίπρα.
• Οι αποχωρήσαντες δεν έδειξαν ούτε την ελάχιστη ευαισθησία απέναντι στο κόμμα τους το οποίο θα μείνει χωρίς κοινοβουλευτική ομάδα, πράγμα που σημαίνει μεγάλο περιορισμό στην κρατική χρηματοδότηση και την κοινοβουλευτική παρουσία. Με προσχεδιασμένο κυνισμό, που χειροτερεύει από τις προσχηματικές δικαιολογίες που προβάλουν με τις δηλώσεις τους, εκτίθενται προσωπικά και εκθέτουν συνολικά την Αριστερά.
• Οι έδρες των αποχωρησάντων συνθέτουν μια κωμικοτραγική ιστορία. Αποκτήθηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ του Κασσελάκη, τον οποίο οι αποχωρήσαντες αποδέχτηκαν και νομιμοποίησαν ως ηγέτη, τις πήραν ως μεταβατική προίκα φτιάχνοντας τη Νέα Αριστερά και τις χρησιμοποιούν ως λάφυρο στον δρόμο τους για το κόμμα Τσίπρα.
• Από τους επτά βουλευτές/τριες που έφυγαν από τη Νέα Αριστερά μόνο η Έφη Αχτσιόγλου παραιτήθηκε από τη βουλευτική έδρα. Γιατί δεν έκαναν το ίδιο και οι υπόλοιποι έξι; Η βουλευτική έδρα αποτελεί τσιφλίκι του καθενός, ισχυρό χαρτί διαπραγμάτευσης και οικονομικό προνόμιο που δύσκολα αποποιείται κανείς;
• Τέτοιες πρακτικές πλήττουν ανεπανόρθωτα το, ήδη τραυματισμένο, ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς και ισχυροποιούν το επικίνδυνο αφήγημα «Όλοι είναι ίδιοι».
Πάνος Δημητρούδης
