«Το έργο μας μπροστά». Αυτό είναι το νέο σύνθημα της Ελληνικός Χρυσός. Νέα εταιρική ταυτότητα, νέα 360° διαφημιστική καμπάνια, τηλεοπτικά σποτ, εικόνες ανθρώπων, δασών, «βιώσιμης ανάπτυξης» και μιας μεταλλευτικής δραστηριότητας που παρουσιάζεται ως σύγχρονη, υπεύθυνη και φιλική προς την κοινωνία.
Νέα φάση εξόρυξης
Κι ενώ η εταιρεία αλλάζει λογότυπα, χρώματα και επικοινωνιακή στρατηγική, στις Σκουριές αλλάζει κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: το έργο περνά πλέον από την κατασκευή στη λειτουργία. Στις 8 Σεπτεμβρίου παρήχθη το πρώτο συμπύκνωμα χαλκού-χρυσού και η εταιρεία αναμένει εμπορική παραγωγή μέσα στο τέταρτο τρίμηνο του 2026. Άρα το «έργο μας μπροστά» δεν είναι απλώς ένα διαφημιστικό μήνυμα. Είναι η επικοινωνιακή βιτρίνα μιας νέας φάσης της εξόρυξης στη Χαλκιδική. Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό στοίχημα.
Η Ελληνικός Χρυσός δεν θέλει πλέον να εξορύξει μόνο χρυσό και χαλκό. Θέλει να εξορύξει και μια εικόνα κοινωνικής αποδοχής που δεν υπάρχει –και γι’ αυτό επενδύει χρήμα στην κατασκευή της. Διαφημίσεις, χορηγίες, δράσεις εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, περιβαλλοντικές πρωτοβουλίες, δενδροφυτεύσεις, νέα εταιρική ταυτότητα. Ένα ολόκληρο επικοινωνιακό οικοδόμημα που επιχειρεί να παρουσιάσει την εξόρυξη ως πράσινη, κοινωνικά υπεύθυνη και φιλική προς τον άνθρωπο.
Πράσινο ξέπλυμα
Μόνο που η κοινωνική συναίνεση δεν αγοράζεται. Αυτό που επιχειρείται να αγοραστεί είναι η εικόνα της. Και αυτά τα δύο είναι εντελώς διαφορετικά πράγματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα 1.000 δέντρα που η εταιρεία πρόσφερε ως χορηγία στον Δήμο Θεσσαλονίκης, προκαλώντας αντιδράσεις και καταγγελίες για «πράσινο ξέπλυμα». Ένα ακόμη κομμάτι ενός παζλ που θέλει να μας πείσει ότι η εξόρυξη και η προστασία του περιβάλλοντος μπορούν να χωρέσουν στην ίδια διαφημιστική εικόνα.
Όμως στη ΒΑ Χαλκιδική η κοινωνία έχει ήδη μιλήσει.
Έχει μιλήσει στους δρόμους, στις πλατείες, στα βουνά. Έχει μιλήσει μέσα από κινητοποιήσεις, συλλογικότητες και έναν αγώνα που κράτησε χρόνια. Έχει πληρώσει το τίμημα της αντίστασης με καταστολή, δακρυγόνα, συλλήψεις, διώξεις και δικαστήρια. Δεν πρόκειται, λοιπόν, για μια κοινωνία που «τώρα πρέπει να ενημερωθεί» ή να «ανοίξει έναν διάλογο». Ο διάλογος έγινε. Και η απάντηση δόθηκε.
Γι’ αυτό και σήμερα, την ώρα που η εταιρεία πανηγυρίζει το πέρασμα των Σκουριών στη λειτουργία, το κράτος πανηγυρίζει μαζί της. Η επένδυση παρουσιάζεται ως ανάπτυξη, ως επιτυχία, ως εθνικό στοίχημα. Για τους ανθρώπους όμως που αντιστάθηκαν και συνεχίζουν να αντιστέκονται, το ερώτημα παραμένει απλό: ανάπτυξη για ποιον και με ποιο κόστος;
Για το κράτος, φαίνεται πως η λέξη «επένδυση» έχει γίνει από μόνη της επιχείρημα. Όσο μεγαλύτερη είναι η επένδυση, τόσο λιγότερο χώρο φαίνεται να απομένει για τις αντιρρήσεις, τις κοινωνικές συνέπειες και τις περιβαλλοντικές αγωνίες. Σαν να πρέπει όλα να υποχωρήσουν μπροστά στην οικονομική αξία ενός έργου. Κι όμως, απέναντι στη διαφημιστική εικόνα υπάρχει μια άλλη εικόνα. Εκείνη του βουνού, του νερού, του δάσους και των ανθρώπων που εδώ και χρόνια λένε πως δεν δέχονται να γίνει ο τόπος τους πεδίο μιας εξορυκτικής επέκτασης.
Συναντιόμαστε ξανά
Γι’ αυτό ο Οκτώβρης έχει τη δική του σημασία.
Στις 4 Οκτωβρίου, στη Μεγάλη Παναγία, το **13ο ΞεΣκουριάΖω** επιστρέφει στον Κάκαβο. Ένας αγώνας που από το 2013 είναι συνδεδεμένος με την υπεράσπιση του δάσους, του νερού και της ζωής και δηλώνει ανοιχτά την αντίθεσή του στην εξόρυξη χρυσού-χαλκού.
Και στις 9 Οκτωβρίου, στην Ιερισσό, η σκυτάλη περνά στη μουσική. Στις 18:00, στο Πολιτιστικό Κέντρο, η συναυλία αλληλεγγύης για τις Σκουριές και τα Τέμπη φέρνει στη σκηνή τον Θανάση Παπακωνσταντίνου, τους Social Waste, τον Δημήτρη Μυστακίδη, τον Γιάννη Χαρούλη, τον Παύλο Παυλίδη, τον Γιάννη Αγγελάκας, την Ειρήνη Σκυλακάκη, την Ματούλα Ζαμάνη, την Νατάσσα Μποφίλιου, την Ανδριάνα Αχιτζάνοβα και τον Δημήτρη (Χαΐνη) Αποστολάκη.
Ανάμεσα στα εγκαίνια, τα σποτ και τις κορδέλες της «νέας εποχής», υπάρχει και μια άλλη φωνή. Εκείνη που δεν χρειάζεται εταιρικό rebranding.
Γιατί όσο κι αν αλλάξει η εικόνα μιας εταιρείας, δεν αλλάζει η μνήμη ενός τόπου. Δεν διαγράφονται οι αγώνες, οι διώξεις και όσα προηγήθηκαν. Δεν αγοράζεται η συναίνεση με χορηγίες. Δεν φυτεύονται μερικές εκατοντάδες δέντρα πάνω στην εικόνα ενός δάσους που έχει γίνει σύμβολο αντίστασης.
«Λίγα ψίχουλα αγάπης σου γυρεύω», λέει το τραγούδι. Μόνο που εδώ δεν ζητάμε αγάπη από την Ελληνικός Χρυσός. Ούτε ζητάμε να μας πείσει με διαφημίσεις. Διεκδικούμε και αγωνιζόμαστε να μείνει ζωντανός ο τόπος μας. Και γι’ αυτό, στις 4 Οκτώβρη στον Κάκαβο και στις 9 Οκτώβρη στην Ιερισσό, συναντιόμαστε ξανά.
Γιατί η εξόρυξη μπορεί να μπαίνει σε λειτουργία. Η αντίσταση όμως δεν τελειώνει.
Είμαστε εδώ. Και είμαστε έτοιμοι για όσα έρχονται.
Foto
Επιτροπή Νεολαίας Κατά της Εξόρυξης / Facebook
