Ένα τελευταίο αντίο στην Πάολα Ρεβενιώτη
Σήμαινες και συνεχίζεις να σημαίνεις πολλά – όχι μόνο για τις ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητες, την Αριστερά και τον αντιεξουσιαστικό χώρο στην Ελλάδα, αλλά και για την ελληνική κοινωνία συνολικά. Η φωνή σου έφτασε παραπέρα, σε άλλες γεωγραφίες κι επηρέασε ξενόγλωσσα κοινά μέσα από τις ομιλίες σου, τις προβολές των ταινιών σου και τις εκθέσεις φωτογραφίας σου.
Ρίχτηκες με το σώμα σου σε πρωτόγνωρες μάχες, διαμαρτυρήθηκες συστηματικά για την αδικία στον τόπο αυτό. Με έναν τρόπο μοναδικό ταρακούνησες τις υπάρξεις μας. Σημάδεψες παντοτινά την πόλη της Αθήνας αλλά και τις ζωές μας. Άρθρωσες λόγο απέναντι στην τρανσφοβία, την ομοφοβία, τον ρατσισμό, τους ταξικούς αποκλεισμούς κι όποια άλλη μορφή συστημικής βίας θεωρούσες ότι πάει κόντρα στην αξιοπρέπεια. Ενέπνευσες με τον δικό σου τρόπο όχι μόνο μέλη των κοινοτήτων μας, που ενδυναμώθηκαν και πήραν κουράγιο από πρωτοβουλίες σου, αλλά και συμμάχους – μερίδα των οποίων εσύ η ίδια «δημιούργησες». Όπως ακατάτακτη παρέμεινε η ύπαρξή σου, το ίδιο και ο κόσμος που σε ακολουθούσε.
Μίλησες στους πολλούς κι έσπειρες καρπούς σε τόπους άλλοτε ξερούς και δύσβατους. Έβαλες τρικλοποδιές στους καθωσπρεπισμούς κι αγάπησες τους αιρετικούς – έγινες μια από αυτούς. Αγάπησες κι αγαπήθηκες. Έζησες έρωτες λογοτεχνικούς. Επιθυμούσες να ζεις ανεξάρτητη, να μη λογοδοτείς.
Έμεινες σταθερά άπιαστη, αυτόφωτη, ανατρεπτική, περήφανη.
Ποια λόγια να βρεθούν να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη μας για τα δημιουργήματά σου; το Κράξιμο, τα Καλιαρντά, τις Πικροδάφνες, το ντοκιμαντέρ για τη Δήμητρα της Λέσβου, τις φωτογραφίες σου, αλλά και όσα δε μπορούν να χωρέσουν σε λίγες λέξεις.
Μένει να τα κρατήσουμε ζωντανά στη μνήμη μαζί με τις παρεμβάσεις σου από το ’70 και το ’80 σε εφημερίδες κι εκδότες για να τους πείσεις να αναιρέσουν τους εχθρικούς τους λόγους απέναντι πρώτα από όλα στις τρανς σεξεργάτριες αλλά και συνολικά στις ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητες. Κι έπειτα την επιμονή σου να υπενθυμίζουμε ποια είναι τα κομμάτια των κοινοτήτων μας που βάλλονται από τις πιο επιθετικές μορφές βίας που δεν έπαψες να υπογραμμίζεις: για τις φτωχές αδελφές και τις λεσβίες, τις πουτάνες, τους κουήρ πρόσφυγες, τα τρανς αδέρφια σου.
Το όνομά σου θα φέρνει στον νου μία σειρά από ανεπιτήδευτες αντιστάσεις. Στο μέλλον ίσως να λείπεις από τις ονομασίες κεντρικών δρόμων κι από τις επίσημες ιστορικές αφηγήσεις γύρω από τους ευεργέτες του έθνους. Θα είσαι όμως σίγουρα αναπόσπαστο κομμάτι σε ιστορίες που θα γραφτούν για το τι θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, τι έγινε αλλιώς, πώς μπορεί καμιά να ζει μοναδικά, να νοιάζεται, να αγωνίζεται, να επιθυμεί.
Πάολα Ρεβενιώτη, θα λένε, αθάνατη.
